ചേര്‍ക്കുന്നതേ ചേര്‍ക്കാവൂ എന്ന്‌ അറിയില്ലേ!

ഐരാവതത്തിനെക്കാളും അപൂര്‍വമായ സംഗതികള്‍ക്കൊക്കെ ആരു ലക്ഷണം ചൊല്ലാനാ മാഷേ!

പത്രം വായിച്ചിരിക്കും, മഹിയിലെയഖിലത്തിന്റെയും തത്വമോതും,
മുത്താഴത്തിന്നു മുമ്പായിരുപതിലധികം ധൂമപാനം നടത്തും,
നിത്യം സന്ധ്യയ്ക്കു മോന്തും, പ്രിയയുടെ മുതുകില്‍ ഖണ്ഡകാവ്യം രചിക്കും,
മര്‍ത്യന്നിച്ചൊന്നതെല്ലാം തികയുകിലവനേ ഭര്‍തൃജോലിയ്ക്കു യോഗ്യന്‍!

:-)

തെറ്റു തിരുത്തി തന്നതിനു നന്ദി. പത്തിലായിരുന്നെന്നാണു ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്.

ഓട്ടോ: യാത്രാമൊഴീ, തുരുപ്പുഗുലാന്‍ കണ്ടോ കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച്ക?

തഴച്ചു വളര്‍ന്നൊറ്റയ്ക്കു നിലകൊള്ളും മരത്തിനെ
മിഴിച്ചു നോക്കുന്നു ഞാന്‍; ഈ വൃക്ഷമുത്തച്ഛന്‍
എന്‍ പിതാക്കളുടെ കാലത്തിതുപോലെ നിലകൊണ്ടാന്‍,
എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാലുമിതേ നില താന്‍!

എന്ന പുഷ്കിന്‍ കവിതയാണു് ആ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മവരുന്നതു്.

അമ്മ മലയാളാദ്ധ്യാപികയായിരുന്നത്തുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസ്സിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആ പുസ്തകം മിക്കവാറും കാണാപ്പാഠമായിരുന്നു. ഒരുപാടു കാലം അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി കുട്ടികളുടെ ഉത്തരക്കടലാസ്സു നോക്കിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു.

“ഭാഗ്യവന്തം…” അതിലെ തന്നെയാണു്. “കോന്വസ്മിന്‍…”, “മുനേ വക്ഷ്യാമ്യഹം…” എന്നിവ അതിലെയല്ല. അവ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പാഠത്തില്‍ (സുകുമാര്‍ അഴീക്കോടു് എഴുതിയതു്) നിന്നാ‍യിരുന്നു.

“കോന്വസ്മിന്‍ സാമ്പ്രതം ലോകേ
ഗുണവാന്‍ കശ്ച വീര്യവാന്‍
മഹര്‍ഷേ ത്വം സമര്‍ത്ഥോസി
ജ്ഞാതുമേവം വിധം നരം”

“മുനേ വക്ഷ്യാമ്യഹം ബുദ്ധ്വാ
തൈരുക്തശ്രയതാം നരഃ
ഇക്ഷാകുവംശപ്രഭവോ
രാമോ നാമ ജനൈഃ ശ്രുതഃ”

എന്നാണു് എന്റെ ഓര്‍മ്മ.