ഗുരുകുലം പോലെ വേറൊന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതേല്‍ പോസ്റ്റ് വീണ്‌ ജീവനോടെ കിടക്കണം എന്നത് വായനക്കാരന്റെ ആവശ്യമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്‌. എന്തു തിരക്കു വന്നാലും ബ്ലോഗ് ഇട്ടിട്ടു പോകരുത് എന്നല്ലാതെ വേറെന്തു പറയാന്‍.

മുന്നൂറ്റമ്പതു മിനുട്ട് പോസ്റ്റിനു മാറ്റിവയ്ക്കാന്‍ ഇല്ലാത്ത സമയയത്ത് മുപ്പതു മിനുട്ടില്‍ തീരുന്ന വിഷയം തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടാലും മതി.

അമ്പാടിയിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും എന്നാണ് ആ ഇടശ്ശേരിക്കവിതയുടെ പേര്. മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കവിതകളിലൊന്ന്. ഒറ്റവായനയില്‍ത്തന്നെ ചില വരികള്‍ മനസ്സില്‍ ഉറച്ചുപോയത് മനസ്സിന്റെ മിടുക്കല്ല, കവിതയുടെ മാത്രം മിടുക്കാണ്.

കൃഷ്ണനേയും കൊണ്ട് അമ്പാടിയിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന അക്രൂരന്റെ വിചാരമായാണ് കവിത. കുതിരവണ്ടിയിലാണ് യാത്ര എന്നതുകൊണ്ട് അതേ താളത്തിലാണ് ഇടശ്ശേരിയുടെ കവിതയും.

പായുക പായുക കുതിരകളേ
പരമാത്മാവിന്‍ തേരിതിനെ
സുദീര്‍ഘവീഥിയില്‍ നയിക്ക നീളെ
സുഖിദ സ്വപ്നം പോലെ.

‘ദാരുക, ദാമോദരനൊപ്പം
വ്രജത്തിലോളം നീ പോണം’
ആജ്ഞയല്ലൊരനുഗ്രഹമത്രേ
നമുക്കു തന്നൂ ബലരാമന്‍.

മടുപ്പനത്രേ കൊട്ടാരം
അയത്ന സുലഭസുഗാഗാരം
ഇടയ്ക്കു കണ്ണീരുപ്പു പുരട്ടാ-
തെന്തിനു ജീവിത പലഹാരം?

വിശപ്പൊരിയ്ക്കലുമേല്‍പ്പിയ്ക്കാത്തൊരു
വിശേഷഭക്ഷണവിഭവങ്ങള്‍
വിയോഗമെന്തെന്നറിയാനരുതാ-
ത്തവിഘ്ന സിദ്ധപ്രണയങ്ങള്‍

ഒരൊറ്റ നിണവും വീഴാതഴകോടൊ-
ഴിഞ്ഞുകിട്ടും വിജയങ്ങള്‍

അങ്ങനെയെല്ലാം വിചാരിയ്ക്കുന്നതിനു പിന്നാലെയാണ് അക്രൂരന്‍ സ്വയം പറയുന്നത്:

എനിക്കു രസമീ നിമ്നോന്നതമാം
വഴിയ്ക്കു തേരുരുള്‍ പായിക്കല്‍.
ഇതേതിരുള്‍ക്കുഴി മേലുരുളട്ടേ
വിടില്ല ഞാനീ രശ്മികളേ…

തുടര്‍ന്നും “ശതകങ്ങള്‍” അടിക്കാന്‍ എല്ലാ ആശംസകളും!

ഹൃദയത്തിന്‍റെ ഭാഷയില്‍ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍.:)

എല്ലാം ഒന്നും മനസ്സിലാവാറില്ല…എന്നാലും വന്ന് വായിച്ചു പോവാറുണ്ടു:)

കമന്റുകള്‍ക്കു വഴിയേ മറുപടി പറയാം.