Wandering the noisy streets,
Entering the crowded church,
Sitting among wild young men,
I am lost in my thoughts.

I say to myself: the years will fly,
And however many are here, we shall all
Go down under the eternal vaults.
Someone’s hour is already at hand.

Gazing at a solitary oak,
I think: this patriarch
Will outlive my forgotten age
As it outlived the age of my fathers.

When I caress a dear child,
I’m already thinking: goodbye!
I yield my place to you: it’s time
For me to decay and you to blossom.

I say goodbye to each day,
Trying to guess
Which among them will be
The anniversary of my death.

And how and where shall I die?
Fighting, travelling, in the waves?
Or will the neighbouring valley
Receive my cold dust?

And though it’s all the same
To the feelingless body,
I should like to rest
Closer to the places I love.

And at the grave’s entrance
Let young life play,
And the beauty of indifferent nature
Never cease to shine.

ചില ഭാഗത്തു് അദ്ദേഹത്തിന്റെയും എന്റെയും പരിഭാഷകളില്‍ അര്‍ത്ഥഭേദം കാണുന്നുണ്ടു്. തണുപ്പന്‍ ഒന്നു പരിശോധിക്കുമോ?

മൂലകവിതയ്ക്കു ശീര്‍ഷകമില്ല. “ചിതറിയ ചിന്തകള്‍“ എന്നാണു ഒ. എന്‍. വി. ശീര്‍ഷകമിട്ടതു്. “ശിഥിലചിന്തകള്‍” എന്നായിരുന്നു എന്റെയും ശീര്‍ഷകം.

അലയുന്നു ഞാന്‍ ശബ്ദാകുലമാം
പല നടവഴികളിലൂടെ.
മണിയൊച്ചയിലൂടൊരു ദേവാലയ-
മെന്നെ വിളിക്കുകയാവാം.
വെറിയന്മാരാം തരുണരുമായ്‌ ഞാന്‍
വെറുതേ കാലം കളയേ
ഇത്തരമോരോ നിനവുകളെന്നും
പേര്‍ത്തുമലട്ടുന്നെന്നെ!

എന്റെ സമാധിക്കരികില്‍ വാഴ്വിന്‍
പിഞ്ചുമുഖങ്ങള്‍ ചിരിക്കട്ടേ!
അവിടെ പ്രകൃതിയൊരുക്കുമനശ്വര-
ലാവണ്യത്തിന്‍ മലര്‍വിരികള്‍!