ഡിസംബര് 12 മുതല് ഗൂഗിള് കലണ്ടറില് ഹിജ്രി (ഇസ്ലാമിക്) കലണ്ടര് ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചതോടെ, ഗ്രിഗോറിയനല്ലാത്ത കലണ്ടറുകളുടെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി സോഫ്റ്റ്വെയര് നിര്മ്മാതാക്കള് ബോധവാന്മാരാകുന്നു എന്ന ആശാവഹമായ വസ്തുതയ്ക്കു് ഒരു തെളിവു കൂടി. കൂട്ടത്തില്, ലോകത്തു മുഴുവനുമുള്ള ജനങ്ങള്ക്കാവശ്യമായ സേവനങ്ങള് നല്കാന് പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ ഗൂഗിളിന്റെ തൊപ്പിയില് ഒരു തൂവല് കൂടിയും.
മറ്റു സോഫ്റ്റ്വെയറുകളെ അപേക്ഷിച്ചു് ഗൂഗിള് കലണ്ടറിനുള്ള ഒരു പ്രത്യേകത അതു മൂന്നു തരം ഹിജ്രി കലണ്ടറുകള് നല്കുന്നു എന്നതാണു്. സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് അരിത്മെറ്റിക്ക് (ഇമാക്സ്) കലണ്ടര്, കുവൈറ്റില് ഉപയോഗിക്കുന്ന (മൈക്രോസോഫ്റ്റ്) കുവൈറ്റി കലണ്ടര്, സൌദി അറേബ്യയിലും യൂ. ഏ. ഇ. യിലും മറ്റും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉം അല് ക്വിറാ കലണ്ടര് എന്നിവയാണു് അതു്. (ഇവയെപ്പറ്റി കൂടുതല് വിവരങ്ങള്ക്കു് ഈ പോസ്റ്റ് കാണുക.) ഗൂഗിള് കലണ്ടര് ഇപ്പോള് അറബിക്, ഹീബ്രു ഭാഷകളും വലത്തുനിന്നു് ഇടത്തോട്ടുള്ള ലേ-ഔട്ടും തരുന്നതുകൊണ്ടു് (ഇതിനു് ജെനറല് സെറ്റിംഗ്സിലെ Language അറബിയോ ഹീബ്രുവോ ആക്കി മാറ്റിയാല് മതി.) അറബിയില്ത്തന്നെ നന്നായി കലണ്ടര് വായിക്കാം.
താഴെക്കൊടുക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളില് കലണ്ടര് ഇംഗ്ലീഷിലും അറബിയിലും (അറബിയില് കാണാന് സെറ്റിംഗ്സില് പോയി ഭാഷ അറബിയാക്കിയാല് മതി.) കാണിക്കുന്നു.
ഇതിനായി ഒരു സാധാരണ അമേരിക്കന് ബ്ലോഗറുടെ കലണ്ടര് ഹൈജാക്കു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മരമാക്രികള് ധാരാളമുള്ളതിനാലും ആ ബ്ലോഗറുടെ പ്രൈവസി നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കേണ്ടതിനാലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഐഡന്റിറ്റി താറടിച്ചു നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. (ഓരോ സ്ക്രീന്ഷോട്ടിലും ക്ലിക്കു ചെയ്തു വലുതായി കാണാന് മറക്കരുതു്!)
ഗൂഗിള് കലണ്ടറില് ഹിജ്രി തീയതികളും കാണാന് കലണ്ടര് സെറ്റിംഗ്സില് പോയി Alternate Calendar എന്ന ഓപ്ഷനിലെ ഒരു കലണ്ടര് തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
താഴെക്കൊടുക്കുന്ന മൂന്നു കലണ്ടറുകളാണു് ഇപ്പോള് ഉള്ളതു്.
കലണ്ടര്
വിശദവിവരങ്ങള്
Hijri - Standard
July 16, 622-നു തുടങ്ങുന്നതും 2, 5, 7, 10, 13, 16, 18, 21, 24, 26, 29 എന്നീ അധിവര്ഷങ്ങളും ഉള്ള അരിത്മെറ്റിക് കലണ്ടര്. (ഇമാക്സ്)
Hijri - Kuwaiti
July 15, 622-നു തുടങ്ങുന്നതും 2, 5, 7, 10, 13, 15, 18, 21, 24, 26, 29 എന്നീ അധിവര്ഷങ്ങളും ഉള്ള അരിത്മെറ്റിക് കലണ്ടര്. (മൈക്രോസോഫ്റ്റ്)
Hijri - Saudi
കൃത്യമായ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രരീതികള് അവലംബിച്ചു് സൌദി അറേബ്യയിലെ മെക്കയില് നിന്നു ദൃശ്യമാകുന്ന ചന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനം അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉള്ള അസ്ട്രോണമിക്കല് കലണ്ടര്.
മൂന്നാമത്തെ കലണ്ടര് (മിക്കവാറും അറബിനാടുകളില് ഈ കലണ്ടറാണു് ഉപയോഗിക്കുന്നതു്) ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഉദാഹരണങ്ങളാണു താഴെ.
കലണ്ടറിന്റെ ദിവസക്കാഴ്ച(day view)യില് ഹിജ്രിത്തീയതി ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം.
കലണ്ടറിന്റെ വാരക്കാഴ്ച(week view)യില് ഹിജ്രിത്തീയതികള് ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം. കൂടാതെ ആഴ്ചകളുടെ തലക്കെട്ടില് അതാതു ഹിജ്രിത്തീയതി ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം.
കലണ്ടറിന്റെ മാസക്കാഴ്ച(week view)യില് ഹിജ്രി മാസങ്ങള് ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം. കൂടാതെ ഓരോ തീയതിയിലും ഹിജ്രിത്തീയതി ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം. മാസം തുടങ്ങുന്ന ദിവസത്തില് മാസത്തിന്റെ പേരും.
കലണ്ടറിന്റെ അജന്ഡാ വ്യൂവില് (ഗൂഗിള് കലണ്ടറിലെ അധികമാര്ക്കും അറിയാത്ത വ്യൂ ആണു് ഇതു്.) ഹിജ്രിത്തീയതികള് ബ്രായ്ക്കറ്റില് കാണാം. ലിസ്റ്റിലുള്ള തീയതികള് ഒരെണ്ണമെങ്കിലും ഇപ്പോഴത്തെ വര്ഷമല്ലെങ്കില് വര്ഷവും എല്ലാ തീയതികള്ക്കുമൊപ്പം ഉണ്ടാവും.
തീയതി കാണിക്കുക മാത്രമേ ഇപ്പോള് ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. മാസത്തിലൊരിക്കലോ വര്ഷത്തിലൊരിക്കലോ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് (recurring events) ഹിജ്രി കലണ്ടര് അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇടാന് ഇപ്പോള് നിര്വ്വാഹമില്ല. അതു ഭാവിയില് ഉണ്ടാവും. അതുപോലെ ഹിജ്രി കൂടാതെ മറ്റു പല കലണ്ടറുകളും ഉള്ക്കൊള്ളിക്കാന് ആലോചനയുണ്ടു്.
എന്നാണോ ഇതില് നമ്മുടെ കൊല്ലവര്ഷം വരുന്നതു്? എന്നിട്ടു വേണം നമ്മുടെ ഓണവും സംക്രാന്തിയും ഏകാദശിയും അമ്മയുടെ പിറന്നാളും അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവവും ഒക്കെ ഗൂഗിള് കലണ്ടര് നോക്കി കണ്ടുപിടിക്കാന്!
ചന്ദ്രന് ഭൂമിയെ
കൃത്യം ഇരുപത്തെട്ടു 25.8461538 ദിവസം കൊണ്ടും
ഭൂമി സൂര്യനെ
കൃത്യം മുന്നൂറ്റിമുപ്പത്താറു ദിവസം കൊണ്ടും
ചുറ്റിയിരുന്നെങ്കില്,
ഹായ്!
ഒരു മാസത്തില്
ഇരുപത്തെട്ടു ദിവസവും
നാലാഴ്ചയും
ഒരു വര്ഷത്തില്
മുന്നൂറ്റിമുപ്പത്താറു ദിവസവും
നാല്പത്തെട്ടാഴ്ചയും
പന്ത്രണ്ടു മാസവും
ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു
വരുമാനം
ക്ഌപ്തമാകുമായിരുന്നു
ക്രിസ്തുമസ്സിന്റെ അവധി
നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുമായിരുന്നു
ഭാര്യയുടെ തീണ്ടാരി
എന്നും ഒരേ ദിവസം വരുമായിരുന്നു
ഏറ്റവും പ്രധാനമായി
“ഇത്ര കൃത്യമായി ചിട്ടയോടെ എല്ലാം ഇണക്കാന്
ഞാന് എന്ന സര്വ്വശക്തനല്ലാതെ ആര്ക്കു കഴിയും?”
എന്നു പറഞ്ഞു്
“ഇതു ദൈവവചനമാണു്”
എന്ന ലേബലുമിട്ടു്
ഭാവിതലമുറയുടെ
അണ്ണാക്കിലേയ്ക്കു തള്ളാന്
ഒരു പുസ്തകമെഴുതാമായിരുന്നു…
ഈ പോസ്റ്റിലെ കണക്കില് ഒരു തെറ്റുണ്ടു്. ആര്ക്കെങ്കിലും കണ്ടുപിടിക്കാമോ?
ഉത്തരം: (അര ദിവസത്തിനു ശേഷം)
ശരിയുത്തരം ആദ്യം പറഞ്ഞതു സിബുവാണു്. ഭൂമിയെ കൃത്യം 28 ദിവസം കൊണ്ടു് ചന്ദ്രന് ചുറ്റുകയാണെങ്കില് രണ്ടു വെളുത്ത വാവുകള്ക്കിടയിലുള്ള സമയം 28 ദിവസത്തില് കൂടുതലായിരിക്കും. കാരണം, അതിനിടയില് ഭൂമിയും കുറേ പോയിട്ടുണ്ടാവും. ഭൂമിയില് നിന്നു നോക്കുമ്പോള് സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും സ്ഥിതി തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണു് തിഥി(phase of moon)യും അതു വഴി ചാന്ദ്രമാസവും നിര്ണ്ണയിക്കുന്നതു്.
ഇവിടെ ചാന്ദ്രമാസം എത്രയാണെന്നു കണ്ടുപിടിക്കാന് എളുപ്പമാണു്.
ദിവസം. അപ്പോഴും ചാന്ദ്രമാസം ദിവസത്തിന്റെ പൂര്ണ്ണഗുണിതം ആവില്ല.
ഇനി, ചാന്ദ്രമാസം കൃത്യം 28 ദിവസമാവാന് ചന്ദ്രന് എത്ര ദിവസം കൊണ്ടു ഭൂമിയെ ചുറ്റണം എന്നു നോക്കാം.
ദിവസം.
ഇതനുസരിച്ചു കവിത തിരുത്തിയിട്ടുണ്ടു്
യഥാര്ത്ഥത്തില് ചന്ദ്രന് ഭൂമിയെ ചുറ്റാനെടുക്കുന്ന ശരാശരി സമയം 27.3217 ദിവസമാണു്. (ഇതാണു നമ്മുടെ നക്ഷത്രചക്രം. ഇതിനെ 27 നക്ഷത്രങ്ങള് കൊണ്ടു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.) ഭൂമി സൂര്യനെ ചുറ്റാന് 365.242191 ദിവസവും. അതിനാല് ചാന്ദ്രമാസത്തിന്റെ ശരാശരി ദൈര്ഘ്യം
ആണു്. (ഇതാണു നമ്മുടെ തിഥിചക്രം. 30 തിഥികളെക്കൊണ്ടു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.)
ശ്രീകൃഷ്ണന് മരത്തില് കയറിയതെന്തിനാണെന്നു് കൊച്ചുകുട്ടികള്ക്കു പോലുമറിയാം. കാളിന്ദിയില് കുളിച്ചുകൊണ്ടു നിന്ന ഗോപസ്ത്രീകളുടെ തുണികളുമെടുത്തു് മരത്തില് കയറിയിരുന്നതും പിന്നെ അവര് കൈ പൊക്കി തൊഴുതു പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നതുവരെ കൊടുക്കാതിരുന്നതുമൊക്കെ പ്രശസ്തമായ കഥയാണു്.
പിന്നീടു് കുറേക്കാലത്തേയ്ക്കു് അദ്ദേഹം മരത്തില് കയറിയതായി ചരിത്രരേഖകളൊന്നുമില്ല. വളരെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം വയോവൃദ്ധനായതിനു ശേഷം ഒരിക്കല്ക്കൂടി കയറി - മരിക്കുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പു്. അങ്ങനെ മയില്പ്പീലിയുമൊക്കെ ചൂടി മരത്തിനു മുകളില് കുറുമാനെപ്പോലെ കാലുമാട്ടി ഇരുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനെ ഒരു വേടന് മയിലാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു് എയ്ത അമ്പു് പണ്ടു ദുര്വ്വാസാവു പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു പായസം ദേഹത്താകെ പുരട്ടിയപ്പോള് തെന്നിവീഴുമെന്നു പേടിച്ചാണോ എന്തോ ഒഴിവാക്കിയ കാല്വെള്ളയില് ചെന്നു തറച്ചു് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അന്ത്യം സംഭവിച്ചു എന്നാണു പുരാണം.
കാലില് ഒരു അമ്പു കൊണ്ടാല് ഒരാള് മരിക്കുമോ എന്നു ചില നവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര് ചോദിച്ചേക്കാം. അവരോടു് ഗ്രീക്കുകാരന് (അതോ റോമാക്കാരനോ?) അക്കില്ലീസ് മരിച്ചതും കാലില് അമ്പുകൊണ്ടാണെന്നു പറയുക. (കഥയും ഏതാണ്ടു് ഇതുപോലെ തന്നെ. ചെറുപ്പത്തില് അക്കില്ലീസിന്റെ അമ്മ മകനു് ആയുധം കൊണ്ടു മുറിവേല്ക്കാതിരിക്കാന് ഒരു വിശുദ്ധവെള്ളത്തില് മുക്കിയെടുത്തപ്പോള് കാലിലെ നെരിയാണിയുടെ ഭാഗത്തു് ഒരു ഇല പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നത്രേ. അവിടെയാണു് പാരീസിന്റെ അമ്പേറ്റു് അക്കില്ലീസ് സിദ്ധികൂടിയതു്.) ഗ്രീസ്, യൂറോപ്പ്, പടിഞ്ഞാറു് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല് ഏതു ശാസ്ത്രജ്ഞനും അംഗീകരിക്കും, നമ്മുടെ കൃഷ്ണന്റെ കഥ പറഞ്ഞാല് മാത്രം ഒരു സംശയം. ഇതു നല്ല കാര്യം!
ഈ കഥ നൂറ്റാണ്ടുകളായി പറഞ്ഞുകേള്ക്കുന്നതാണെങ്കിലും ഇതില് ചില പാകപ്പിഴകളുണ്ടെന്നാണു് അടുത്ത കാലത്തു നടന്ന ചില ആര്ക്കിയോളജിക്കല് റിസര്ച്ചുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്.
അടുത്ത കാലത്തു ഗുജറാത്തില് നടന്ന ബോംബു ഭീഷണിയെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാന് പല മരത്തിലും കയറിയവരില് ഒരു പുലയി ഒരു മരക്കൊമ്പില് അരിവാളു കൊണ്ടു വെട്ടിയത്രേ. വെട്ടിയ ഭാഗത്തു നിന്നു രക്തം കുടുകുടാ ഒഴുകുന്നതു കണ്ടപ്പോള് കൊട്ടാരത്തില് ശങ്കുണ്ണിയുടെ ഐതിഹ്യമാല വായിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു് ദൈവസാന്നിദ്ധ്യമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ പുലയി ഉടനടി ആര്ക്കിയോളജിസ്റ്റുകളെ വരുത്തുകയായിരുന്നു. അവരുടെ ഗവേഷണഫലമായി മരത്തില് കയര് ചുറ്റിക്കിടന്ന പാടുകള് കാണുകയും അതു കലിയുഗം തുടങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പു് ശ്രീകൃഷ്ണന് മരിച്ച ദിവസം തന്നെ ഉണ്ടായ പാടാണെന്നു കണ്ടുപിടിക്കുകയും ചെയ്തു.
“അല്ലാ, ഇമ്മാതിരി സംഭവമാണോ ആര്ക്കിയോളജി?” എന്നു ചോദിക്കുന്നവര് മൂക്കില് നിന്നു വിരല് ദയവായി മാറ്റുക. നമ്മള് നാസയെ വരെ കൂട്ടുപിടിച്ചു രാമസേതു തെളിയിക്കുന്നവരാകുന്നു. കാളയെ കുതിര ആക്കുന്നവരാകുന്നു. ഇനി പടിഞ്ഞാറു നിന്നു് ഉദാഹരണങ്ങള് വേണമെങ്കില് നോഹയുടെ പെട്ടകവും പഴയ ശിവലിംഗവും ആര്തര് രാജാവിന്റെ ചഷകവും മായന്മാരുടെ പളുങ്കുതലയോടുമൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു പോകുന്ന ഇന്ഡ്യാനാ ജോണ്സ് മുതല് ഇമ്മാതിരി കാര്യങ്ങള് ആര്ക്കിയോളജി എന്ന പേരില് കാണിക്കുന്ന ഡിസ്കവറി/ഹിസ്റ്ററി ചാനലുകള് വരെ ഉദാഹരിക്കാം.
അതായതു്, ശ്രീകൃഷ്ണന് മരിച്ച ദിവസം ആ മരത്തില് ഒരു കയര് കെട്ടിയിരുന്നു എന്നു്! ആരു കെട്ടി?
ഗവേഷണങ്ങള് സൂചിപ്പിക്കുന്നതു് കൃഷ്ണന് തന്നെയാണു് അതു കെട്ടിയതെന്നാണു്. കെട്ടിന്റെ പാടില് നിന്നു് ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ടു കെട്ടിയതാണെന്നു് ഉറപ്പാണു്. ഒരു കയ്യില് ഓടക്കുഴല് എപ്പോഴും കൊണ്ടു നടക്കാറുള്ള കൃഷ്ണന് മാത്രമേ ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ടു കയര് കെട്ടൂ എന്നതു തര്ക്കമില്ലാത്ത സംഗതിയാണു്.
കെട്ടിയ കയര് കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്തതിനാല് എന്തിനു കെട്ടി എന്നു് ഇതു വരെ കൃത്യമായി നിര്ണ്ണയിക്കാന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. എങ്കിലും ഭൂരിഭാഗം ഗവേഷകരുടെയും അഭിപ്രായം ശ്രീകൃഷ്ണന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് കെട്ടിയതാണു് എന്നാണു്. വളരെക്കാലമായി മരത്തില് കയറാതിരുന്ന കൃഷ്ണന് അന്നു കയറിയതും കയര് കെട്ടിയതും മറ്റൊന്നിനല്ല എന്നാണു നിഗമനം.
എല്ലാവര്ക്കും പ്രിയങ്കരനും പെണ്ണുങ്ങളുടെ കാമുകനും ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള് തന്നെ ദൈവമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവനും ത്രികാലജ്ഞാനിയും ഗീത പോലെയുള്ള കൃതികളുടെ കര്ത്താവും ദ്വാരക പോലെയുള്ള മനോഹരമായ പട്ടണങ്ങളുടെ അധിപതിയും പാണ്ഡവരെപ്പോലെ പ്രബലരായ രാജാക്കന്മാരുടെ ബന്ധുവും ആയ കൃഷ്ണന് എന്തിനിങ്ങനെ ഒരു കടുംകൈ ചെയ്യാന് തുനിഞ്ഞു?
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം ഓര്ക്കണം. കൃഷ്ണനെപ്പറ്റിയുള്ള മേല്പ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പണ്ടു്. സംഭവം നടക്കുന്ന കാലത്തു് മൂപ്പര് പടുവൃദ്ധനാണു്. മഹാഭാരതകാലത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഈ ഗവേഷണം അനുസരിച്ചു് യുദ്ധമൊക്കെക്കഴിഞ്ഞു രാജാവാകുമ്പോള് യുധിഷ്ഠിരനു വയസ്സു തൊണ്ണൂറ്റൊന്നു്. യുധിഷ്ഠിരനേക്കാള് ഒരു വയസ്സു് ഇളപ്പമുള്ള ഭീമനെക്കാള് ഇളയവനും രണ്ടു വയസ്സു് ഇളയവനായ അര്ജ്ജുനനെക്കാള് മൂത്തവനും ആകയാല് കൃഷ്ണന്റെ പ്രായം ഏകദേശം എണ്പത്തൊന്പതു്. പിന്നെയും മുപ്പത്താറു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണു കൃഷ്ണന് മരിക്കുന്നതു്. അപ്പോള് വയസ്സു 125. മുന്പേ പറഞ്ഞ നല്ല കാലമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു എന്നര്ത്ഥം.
മാത്രമല്ല, കുടുംബത്തില് പ്രാരബ്ധവും ദുഃഖങ്ങളും വേണ്ടുവോളം ഉണ്ടു താനും.
പണ്ടു് ഇന്ദ്രനെ കാണാന് പോയപ്പോള് ഒരു പൂവു കിട്ടി. അതു വേണമെന്നു പറഞ്ഞു രണ്ടു ഭാര്യമാര് - രുക്മിണിയും സത്യഭാമയും - പൊരിഞ്ഞ അടി. അതു ശരിയാക്കാന് ഇന്ദ്രലോകത്തു പോയി വഴക്കുണ്ടാക്കി പരിജാതവൃക്ഷത്തെ മൂടോടെ പറിച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടി വന്നു. ഇതു രണ്ടു ഭാര്യമാരുടെ കാര്യമാണു്. ഇങ്ങനെ പതിനാറായിരത്തെട്ടു് എണ്ണമാണു ഭാര്യമാര്. ഒരു ദിവസമുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് പറയേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?
പിന്നെ, ഒരു ചേട്ടനുണ്ടു്. ബലരാമന്. ഫുള്ടൈം വെള്ളമടിച്ചു പാമ്പാണു്. അനന്തന് എന്ന പാമ്പിന്റെ അവതാരമാണു പോലും. (പുള്ളിയുടെ സ്ഥിരം വെള്ളമടി മൂലം പുള്ളി പാമ്പിന്റെ അവതാരമാണെന്നു പറയുന്നു എന്നും, അല്ല പാമ്പിന്റെ അവതാരമായ പുള്ളിയുടെ വെള്ളമടി മൂലം വെള്ളമടിച്ചു പൂസാകുന്നവരെ പാമ്പു് എന്നു വിളിച്ചു പോന്നു എന്നും രണ്ടു മതമുണ്ടു്.) ഇടയ്ക്കു കലപ്പയെടുത്തു കിളയ്ക്കാന് പോകുമെങ്കിലും കുടുംബത്തിനു യാതൊരു ഗുണവുമില്ല.
പിന്നെയുള്ളതു് ഒരു പെങ്ങളാണു്. സുഭദ്ര. താനും കൂടി കൂട്ടുനിന്നു് അവള് ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി. വലിയ വില്ലാളിവീരനാണെന്നൊക്കെയായിരുന്നു കേള്വി. എന്തായാലും അധികകാലം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പേ അവന്റെ ചേട്ടന് അവനെയും സ്വന്തം ഭാര്യയെയുമൊക്കെ പണയം വെച്ചു ചൂതുകളിച്ചിട്ടു് പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം വനത്തിലും പിന്നെ ഒരു കൊല്ലം ഒളിവിലും ആയിരുന്നു. (ഇടയ്ക്കു കുറച്ചുകാലം ഷണ്ഡനായിരുന്നു എന്നും കേട്ടു. ശിവ ശിവ!) മനഃസമാധാനം ഇല്ലാതാവാന് വേറേ എന്തെങ്കിലും വേണോ?
അതൊക്കെ പോകട്ടേ. അവരൊക്കെ ഇപ്പോള് നല്ല നിലയിലാണു്. അവളുടെ മകന് മരിച്ചു പോയെങ്കിലും മകന്റെ മകന് കഷ്ടിച്ചു രക്ഷപ്പെട്ടു. വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകുന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിലെ കാര്യമാണു കഷ്ടം. ഈയിടെ ഒരു പെണ്ണുകേസിന്റെ പുറകേ പോകേണ്ടി വന്നു. ചെറുമകന് അനിരുദ്ധനാണു പണി പറ്റിച്ചതു്. അവനു പ്രേമിക്കാന് ഒരു അസുരന്റെ മകളെയേ കണ്ടുള്ളൂ. ഉഷ. അവള് വലിയ ആര്ട്ടിസ്റ്റാണെന്നോ, ഇവനെ സ്വപ്നം കണ്ടെന്നോ, ഇവന്റെ പടം വരച്ചെന്നോ, വര മൂത്തു മുഴുത്ത പ്രേമമായെന്നോ ഒക്കെ കേട്ടു. എന്തായാലും അവളുടെ തന്ത ബാണാസുരന് അവനെ പിടിച്ചുകെട്ടി ഒരു തടവറയിലിട്ടു പൂട്ടി. അവനെ ഒന്നു് ഇറക്കിക്കൊണ്ടു വരാന് പെട്ട പാടു്! എല്ലാം സഹിക്കാം, അതിനു വേണ്ടി ആ പരമശിവനെക്കൂടി കൂട്ടിനു കൂട്ടേണ്ടി വന്നു. ചെറുമകനെ പെണ്ണുകേസില് നിന്നു് ഇറക്കാന് അപ്പൂപ്പന് പോയി യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതു് വേറേ എവിടെയെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
ഏതായാലും, നെടുമുടി വേണു ഒരുപാടു സിനിമകളില് പറയുന്നതു പോലെ, മടുത്തു. ഏതായാലും ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചു. ഒരുപാടു കളികള് കളിച്ചു. ഇനി വയ്യ. ദ്വാരകയിലും എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടെന്നു കേള്ക്കുന്നു. ഇനി അതും കൂടി കാണുന്നതിനു മുമ്പേ കണ്ണടഞ്ഞാല് മതി. ഏതാണ്ടു് ഈ സമയത്തു തീരുമെന്നാണു പണ്ടു ഗാന്ധാരിയമ്മ ശപിച്ചതു്. ഞാനായിട്ടു് അതു ഫലിപ്പിച്ചില്ല എന്നു വേണ്ടാ. ഇന്നു തന്നെ ഏതെങ്കിലും മരത്തില് കയറി തൂങ്ങാം…
…എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു് ഒരു മരത്തില് കയറി കയറ് കെട്ടി തൂങ്ങാന് വിചാരിച്ചപ്പോഴാണു് ആന്റിക്ലൈമാക്സ് സംഭവിച്ചതു്. ഇളകുന്ന മയില്പ്പീലിയും മറ്റും കണ്ടു് ഒരു വേടന് മയിലാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു് അമ്പെയ്തു. അമ്പു കൊണ്ടപ്പോള് ബാലന്സു തെറ്റി മരത്തില് നിന്നു താഴെ വീണ ആഘാതത്തിലാണു മരണം സംഭവിച്ചതു്. ഓടി വന്ന വേടനോടു് “ഇതു നിന്റെ കുഴപ്പമല്ല, അല്ലെങ്കിലും ഞാന് മരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞതു കേട്ടു് അവന് അന്തം വിട്ടു നിന്നു. അവനറിയുമോ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പു്!
വി. കെ. ഗോവിന്ദന് നായരുടെ താഴെക്കൊടുക്കുന്ന പ്രസിദ്ധശ്ലോകം വായിച്ചപ്പോള് ചിന്ത കാടു കയറിയതാണു് മുകളില് കൊടുത്തതു്. കൃഷ്ണന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനായിരിക്കും മരത്തില് കയറിയതു് എന്നു് ആദ്യം പറഞ്ഞതു് വി. കെ. ജി. ആയിരുന്നു.
ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോള് പണ്ടു സ്കൂളില് പഠിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓര്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ദുശ്ശീലം എനിക്കുണ്ടു്. (ദൈവകൃപയാല് സ്കൂളിനു ശേഷമുള്ളതൊന്നും ഓര്മ്മയില്ല.) പദ്യങ്ങളാണു പ്രധാനമായി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ “കുഞ്ഞിത്തത്തേ പോകല്ലേ…”, രണ്ടിലെ “തൂമ തൂകുന്ന തൂമരങ്ങള്…”, മൂന്നിലെ “കാനനത്തിന് ശരല്ക്കാല…”, നാലിലെ “സത്വരം ലോകമനോഹരമായുള്ള…”, അഞ്ചിലെ “ചെറുപുള്ളിച്ചിറകുള്ള ചങ്ങാലിപ്രാവേ…”, ആറിലെ “എന്കുഞ്ഞുറങ്ങിക്കൊള്കെന്…”, ഏഴിലെ “കന്യാകുമാരിക്ഷിതിയാദ്യമായ്…”, എട്ടിലെ “തോളത്തു ഘനം തൂങ്ങും…”, ഒമ്പതിലെ “ക്ഷോണീന്ദ്രപത്നിയുടെ…” എന്നീ കവിതകള് ഓര്ത്തെടുത്തതു് ഇങ്ങനെയാണു്. (പത്താം ക്ലാസ്സില് അല്പം വിശദമായി പഠിച്ചതു കൊണ്ടു് “കണ്ണനെത്തേടി” മുതല് “ശകുന്തളാപരിത്യാഗം” വരെയുള്ള മിക്കവാറും കവിതകളൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓര്മ്മയുണ്ടു്.)
രാഷ്ട്രഭാഷ അത്ര ഓര്മ്മയില്ല. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സു മുതലാണു ഹിന്ദി പഠിച്ചുതുടങ്ങിയതു്. ഏതൊക്കെ ക്ലാസ്സിലാണെന്നു് ഓര്മ്മയില്ല- “ഊണ്ഠോം നേ ജബ് വ്യാഹ്…”, “മോട്ടേ മോട്ടേ അഞ്ചര് പഞ്ചര്…”, “ദയാകര് ദാനഭക്തീ കാ…”, “വന് മേം മോര് ഖുശീ സേ നാച്ചാ…”, “നയീ ദിശാ നയീ ഉഷാ…”, “ചാഹ് നഹീം മേം സുരബാലാ കേ…”, “സുഖീ സീ അധഖിലീ കലീ ഹൈ…” തുടങ്ങി ചില സംഭവങ്ങള് അങ്ങുമിങ്ങും ഓര്മ്മകിട്ടുന്നുണ്ടു്.
കവിതാസ്വാദനത്തിനും മറ്റും ഹിന്ദി വാദ്ധ്യാന്മാര് വലിയ പ്രാധാന്യമൊന്നും കല്പിച്ചിരുന്നില്ല. വ്യാകരണമായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന വിഷയം. ഹിന്ദി വ്യാകരണങ്ങളുടെ പല നൂലാമാലകളും അതുകൊണ്ടു് ഇപ്പോഴും ഓര്മ്മയുണ്ടു്. बोल, भूल, ला എന്നിവ സകര്മ്മകങ്ങളാണെങ്കിലും അകര്മ്മകങ്ങളെപ്പോലെ ने ചേര്ക്കാതെ ഉപയോഗിക്കണമെന്നും (मैं ने कहा, मैं बोला), ने വന്നാല് ക്രിയ കര്ത്താവനുസരിച്ചല്ല കര്മ്മമനുസരിച്ചാണു മാറുക എന്നും (मैं ने किताब पठा, मैं ने पुस्तक पठी) മറ്റും അങ്ങനെ ഇപ്പോഴും ഓര്ക്കുന്നുണ്ടു്.
അങ്ങനെ പഴയ ഹിന്ദി പാഠങ്ങള് ഓര്മ്മിക്കാന് ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണു് ആറുതരം ഭൂതകാലങ്ങളുണ്ടെന്നു് ഓര്ത്തതു്.
എന്നെ ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ടീച്ചര് എന്നും ക്ലാസ്സില് വരുമ്പോള് ആദ്യം ആറുതരം ഭൂതങ്ങളെപ്പറ്റി പറയും. കുട്ടികളെക്കൊണ്ടു പറയിക്കും. ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമാക്കും. ദിവസവും ഇതു കേട്ടുകേട്ടു് കുട്ടികള് അവരെ “ഭൂതം” എന്നും പിന്നീടു് “പൂര്ണ്ണഭൂതം” എന്നും വിളിക്കാന് തുടങ്ങിയതില് അദ്ഭുതമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല.
ഭൂതങ്ങള് ആറെണ്ണമുണ്ടെന്നുള്ളതില് യാതൊരു സംശയവുമില്ല. പക്ഷേ, അഞ്ചെണ്ണം മാത്രമേ ഓര്മ്മ കിട്ടിയുള്ളൂ - സാമാന്യഭൂതം, സന്ദിഗ്ദ്ധഭൂതം, ആസന്നഭൂതം, പൂര്ണ്ണഭൂതം, ഹേതുഹേതുമദ്ഭൂതം. ഇവയിലോരോന്നും എന്താണെന്നു് എനിക്കു വലിയ പിടിയൊന്നുമില്ല. അതിനെനിക്കു പ്രശ്നവുമില്ല. എങ്കിലും ആറാമത്തേതു കിട്ടാത്തതില് അതിയായ വ്യസനം കുറേക്കാലത്തേയ്ക്കു് ഉണ്ടായിരുന്നു.
മറ്റാര്ക്കെങ്കിലും ഈ അസുഖം ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ചിലപ്പോള് തികച്ചും അപ്രധാനമായ ഒരു കാര്യം ആലോചിച്ചിട്ടു കിട്ടാത്തതു് ദിവസങ്ങളോളം മനസ്സമാധാനം കെടുത്തുന്നതു് എന്റെ ഒരു പ്രശ്നമാണു്. ഓര്മ്മവന്ന ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടു് ഏതു സിനിമയിലേതാണെന്നുള്ള ആലോചനയാണു് ഇതില് മുഖ്യം. ചിലപ്പോള് സിനിമയുടെ കഥ ഓര്മ്മ വരും, പേരു കിട്ടില്ല. ചിലപ്പോള് ചില ആളുകളുടെ മുഖം ഓര്മ്മവരും, പേരു കിട്ടില്ല. പാട്ടിലെ ഇടയ്ക്കുള്ള വരി ഓര്മ്മവരും, തുടക്കം മറന്നു പോകും. അല്ലെങ്കില് ഏതെങ്കിലും സിനിമയിലെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരു് മറന്നുപോകും. ഈ കിട്ടാത്ത സാധനം എത്ര അക്ഷരമാണെന്നു വരെ ഓര്മ്മയുണ്ടായിരിക്കും. അതു മാത്രം കിട്ടില്ല.
ഇങ്ങനെ ഒന്നു തലയില് കയറിയാല് പിന്നെ യാതൊരു സമാധാനവുമില്ല. രാത്രിയില് ഉറക്കം ഞെട്ടി അതാലോചിക്കും. പകല് പത്തിരുപതു മിനിട്ടില് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇതാലോചിക്കും. ബാക്കിയുള്ളവ മാറ്റിവെച്ചിട്ടു് ഇതാലോചിക്കും. ഇതു കിട്ടിയിട്ടു് യാതൊരു പ്രയോജനവുമുണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും ഇതു കിട്ടാതെ യാതൊരു സമാധാനവുമുണ്ടാവില്ല.
ഭാഗ്യവശാല് നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോള് അതു വിടും. എങ്കിലും ചില സംഗതികള് കുറേക്കാലത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും ചികയാന് തുടങ്ങും.
ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ച പ്രശ്നമാണു് ആറാമത്തെ ഭൂതം. പലരോടും ചോദിച്ചു. ഹിന്ദിക്കാര് ഉള്പ്പെടെ. ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ഇതൊന്നു കിട്ടിയിട്ടു വേണം അടുത്ത എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തെപ്പറ്റി തല പുണ്ണാക്കാന്!
അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള് കുട്ട്യേടത്തി പാട്ടുപാടുന്ന ഒരു പോസ്റ്റില് (ചമ്മല് കേ സംബന്ധം) അതുല്യ എന്തോ ഹിന്ദി പറഞ്ഞു. ഇതു തന്നെ തക്കം. ഞാന് ആ ചോദ്യം അവിടെ ചോദിച്ചു.
ഈ ബ്ലോഗ് എന്നു പറയുന്നതു് അനന്തവിജ്ഞാനത്തിന്റെ അക്ഷയഖനിയാണു്. ഇന്റര്നെറ്റിന്റെ സാദ്ധ്യതകള് അപരിമേയമാണു്. ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചാല് മിനിറ്റുകള്ക്കുള്ളില് ഉത്തരം കിട്ടും. എന്നൊക്കെ കേട്ടാണു് ഞാന് ഈ കടുംകൈ ചെയ്തതു്. അതിന്റെ മറുപടിയായി കുട്ട്യേടത്തി താന് ഹിന്ദി പാസ്സായതിന്റെ കദനകഥ കണ്ണുനീരോടെ പറഞ്ഞുകേള്പ്പിക്കുകയും ആ ചോദ്യം നാട്ടുകാരോടു് അല്പം കൂടി ഉറക്കെ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. തീര്ന്നു. പിന്നെ ആരും അതിനെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ല. ആളുകള് ഹിന്ദിയില് അബദ്ധം പറഞ്ഞ കഥകള് പറയുകയും കുറുമാന്, വക്കാരി, കണ്ണൂസ് തുടങ്ങിയ ഭൂതങ്ങള് എത്തി അതിനെ ഒരു വഴിക്കാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്റെ ചോദ്യത്തിനു് ഉത്തരം കിട്ടിയുമില്ല.
ഇത്തവണ നാട്ടില് പോയപ്പോള് ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മകളെ പരിചയപ്പെട്ടു. സീബീഎസ്സൈയിലോ മറ്റോ പഠിക്കുന്നു. വേറെയൊന്നും വായിക്കാനില്ലായിരുന്നതിനാല് അവളുടെ ടെക്സ്റ്റ്ബുക്കുകള് എടുത്തു വായിച്ചു. അപ്പോള് ദാ കിടക്കുന്നു ഒരു ഹിന്ദി വ്യാകരണപുസ്തകം. അതില് കാലങ്ങളെപ്പറ്റി (tenses) പറയുന്ന അദ്ധ്യായം വായിച്ചു. ഭൂതങ്ങളെ കിട്ടി. യുറേക്കാ!
ആറാമത്തെ ഭൂതത്തിന്റെ പേരു് അപൂര്ണ്ണഭൂതം! (അടിയെടാ സിംബല്!)
ആദ്യം തോന്നിയതു് ചമ്മലാണു്. പൂര്ണ്ണഭൂതം എന്നൊരു സാധനം ഉള്ള സ്ഥിതിക്കു് അപൂര്ണ്ണഭൂതവും ഉണ്ടായിരിക്കും എന്നതു് എലിമെന്ററി മിസ്റ്റര് വാട്ട്സണ് ആയിരുന്നു. ഇതോര്ത്താണല്ലോ ഇത്രയും കൊല്ലം ഞാന് തല പുണ്ണാക്കിയതു്!
ഏതായാലും എനിക്കിനി സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം.
ഈ ആറു ഭൂതകാലങ്ങള് ഉദാഹരണസഹിതം ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. ബോറടിക്കും. നിങ്ങള്ക്കും എനിക്കും.
ഈ പോസ്റ്റ് കവിയും കഥാകൃത്തുമായ രാജേഷ് വര്മ്മയ്ക്കു സമര്പ്പിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയാന് ഈ പോസ്റ്റിന്റെ അവസാനം വരെ വായിക്കുക. (ഇതു് അവസാനം വരെ വായിപ്പിക്കാന് വേറേ വഴിയില്ല!)
ഇതു വായിക്കുന്നതിനു മുമ്പോ ശേഷമോ വായിക്കുന്നതിനിടയിലോ രാജേഷിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനസ്മരണകള് എന്ന പോസ്റ്റ് വായിക്കുന്നതു നന്നായിരിക്കും.
ഒരു സിനിമയില് (ഏതോ ഏസ് വെഞ്ചുറ) ജിം കാരി ഒരുത്തനെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന രംഗമുണ്ടു്. അയാളെ ഒരു കസേരയില് കെട്ടിയിട്ടിട്ടു് ജിം കൂര്ത്ത ഒരു സ്റ്റീല് കത്തിയും അതുപോലെയുള്ള വേറേ ഒരു ആയുധവും കൊണ്ടുവരുന്നു. അവ രണ്ടും കാട്ടി അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. അയാള്ക്കു ഭയം തീരെയില്ല. അപ്പോഴാണു് ജിം അറ്റകൈ എടുക്കുന്നതു്. ആയുധങ്ങള് രണ്ടും കൂടി കൂട്ടിയുരച്ചും ഒരു സ്റ്റീല് പാത്രത്തില് മുട്ടിച്ചും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു. അതു സഹിക്കാന് വയ്യാതെ അയാള് സത്യം സമ്മതിക്കുന്നു.
ഇതു് അതിശയോക്തിയാണെന്നു പലര്ക്കും തോന്നുന്നുണ്ടാവും. പക്ഷേ, ലോഹമോ അതു പോലെയുള്ള എന്തെങ്കിലുമോ ഒരു പ്രതലത്തില് ഉരയുന്ന ശബ്ദം തീരെ സഹിക്കാന് പറ്റാത്ത പലരുമുണ്ടു്. ഞാന് അത്തരത്തിലൊരാളാണു്. വെടി പൊട്ടുന്നതു പോലെയുള്ള വലിയ ശബ്ദങ്ങള് ഞാന് സഹിക്കും. പക്ഷേ, ഒരു സ്പൂണ് ഒരു പാത്രത്തിലിട്ടുരയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്കു സഹിക്കാന് കഴിയില്ല. എല്ലിനുള്ളിലൂടെ ഒരു ആളല് ആണു്.
ഇതു് ഏതോ പോഷകാംശത്തിന്റെ കുറവാണു് എന്നു് ആരോ പറഞ്ഞിരുന്നു. നേരാണോ എന്തോ? ഡോ. സൂരജ് ഈ ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്നുണ്ടോ ഇതിനു് ഉത്തരം തരാന്?
ഇതുപോലെ ഒരെണ്ണം പുനത്തില് കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെ ഒരു കഥയിലുണ്ടു്. ഒരു തീവ്രവാദിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണു പോലീസുകാര്. അവന്റെ നേതാവു് എവിടെയാണു് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതു് എന്നാണു് അറിയേണ്ടതു്. അടിച്ചു, ഇടിച്ചു, കുത്തി, ഉരുട്ടി, മൊട്ടുസൂചിയും ഈര്ക്കിലും പ്രയോഗിച്ചു, ഗരുഡന് തൂക്കവും കസേരയില്ലാത്ത ഇരുത്തലും നടത്തി, മൂലക്കുരുവില് മുളകുപൊടി വിതറി, കാല്വെള്ള അടിച്ചു പൊളിച്ചു-പക്ഷേ, പുള്ളി സത്യം പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോള് സബ് ഇന്സ്പെക്ടര് അറ്റ കൈ പ്രയോഗിച്ചു. താന് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നോവലിലെ ഒരു അദ്ധ്യായം വായിച്ചു കേള്പ്പിച്ചു. പീഡനം സഹിക്കവയ്യാതെ പുള്ളി സത്യം പറഞ്ഞു.
അതിശയോക്തി കലര്ന്നതാണെങ്കിലും ഈ ജനുസ്സില് പെടുന്ന പീഡനങ്ങള് പലപ്പോഴും വെള്ളെഴുത്തുംരാം മോഹനും മറ്റും പറയുന്ന പീഡനമുറകളെക്കാള് ദുസ്സഹമോ ചിലപ്പോള് അസഹ്യമോ ആണെന്നതാണു സത്യം.
2005-ല് അമേരിക്കയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറേ കോണിലുള്ള പോര്ട്ട്ലാന്ഡ് എന്ന കൊച്ചുപട്ടണത്തിലെ സാധുക്കളായ മലയാളികള്ക്കു് ഇതുപോലെ ഒരു പീഡനം സഹിക്കേണ്ടി വന്നു.
പോര്ട്ട്ലാന്ഡില് വളരെക്കുറച്ചു മലയാളികളേ ഉള്ളൂ. ഉള്ളവര് വളരെ യോജിപ്പിലും രമ്യതയിലുമാണു കഴിയുന്നതു്. ഒരു മലയാളി സംഘടനയേ ഉള്ളൂ-സ്വരം. (SWORAM: Southwest Washington and Oregon Association of Malayalees) കൊല്ലത്തിലൊരിക്കല് രണ്ടുമൂന്നു മണിക്കൂര് നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ഒരു കലാസായാഹ്നം അതിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തില് നടത്താറുണ്ടു്.
പ്രധാനമായും കുട്ടികളുടെ കലാപരിപാടികളാണു് അവിടെ അരങ്ങേറുന്നതു്. ഒന്നു-രണ്ടു വയസ്സുള്ള കുട്ടികളുടെ ഫാന്സിഡ്രെസ്, രണ്ടു-മൂന്നു വയസ്സുള്ളവരുടെ പാട്ടു്, മൂന്നു-നാലു വയസ്സുള്ളവരുടെ കുഞ്ഞുഡാന്സ്, അതിനു മുകളിലുള്ളവരുടെ വലിയ ഡാന്സ്, സ്കിറ്റ്, പ്രസംഗം, മാജിക് ഷോ തുടങ്ങിയ വിവിധപരിപാടികള്. പെര്ഫോമന്സ് എങ്ങനെയായാലും ഒരു കുട്ടിയെയും അവിടെ പങ്കെടുപ്പിക്കാതിരിക്കില്ല.
ബാക്കിയുള്ള സമയത്താണു് മുതിര്ന്നവരുടെ പരിപാടികള്. പാട്ടു്, പലതരം ഡാന്സുകള്, ഗ്രൂപ്പ് സോംഗ് എന്നിവയാണു് പ്രധാന ഇനങ്ങള്. മിക്കവാറും സ്ത്രീകള് അവതരിപ്പിക്കുന്നവ. ധാരാളം നല്ല കലാകാരികള് പോര്ട്ട്ലാന്ഡിലുണ്ടു്. ചെറുപ്പം മുതലേ നൃത്തവും സംഗീതവും അഭ്യസിച്ചവര്, അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നവര്, കലാബോധമുള്ളവര്, കലാതിലകവും മറ്റും ആയിട്ടുള്ളവര്, കലയോടു് ഒടുങ്ങാത്ത താത്പര്യമുള്ളവര് അങ്ങനെ ഒരുപാടു പേര്.
ഇതിനു നേരേ വിപരീതമാണു് പുരുഷന്മാര്. അമ്പത്താറുകളി, വെള്ളമടി, സ്റ്റോക്ക് മാര്ക്കറ്റ്, ഇലക്ട്രോണിക് സാധനങ്ങളുടെ ക്രയവിക്രയം തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികളില് നിഷ്ണാതരാണെങ്കിലും പാട്ടു്, കൂത്തു്, സ്കിറ്റ് തുടങ്ങിയ സംഭവങ്ങളുടെ ഏഴയലത്തുകൂടിപ്പോലും ഈ പുരുഷകേസരികള് പോകാറില്ല.
ആകെ പുരുഷന്മാര് കൂടുന്ന പരിപാടി ഗ്രൂപ്പ് സോംഗ് ആണു്. പക്ഷേ, പെണ്ണുങ്ങളുടെ പിച്ച് വളരെ വലുതായതിനാല് ആണുങ്ങള് ചുണ്ടനക്കുന്നതല്ലാതെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതു പലപ്പോഴും കേള്ക്കാറില്ല. ഇവരൊന്നും ഒറ്റയ്ക്കൊരു പാട്ടുപാടി ആരും കേട്ടിട്ടുമില്ല.
പോര്ട്ട്ലാന്ഡിലെ തരുണീമണികള് വ്യസനാക്രാന്തരായി. എന്തെങ്കിലും ഒരു സ്കിറ്റോ മിമിക്രിയോ ഒപ്പനയോ വല്ലതും അവതരിപ്പിക്കണമെന്നു് അവര് കേണപേക്ഷിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ടു കൊല്ലം കുറേയായി. നോ രക്ഷ!
അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന ഒരു സന്ദര്ഭത്തില്, പോര്ട്ട്ലാന്ഡിലെ പ്രധാന കലാകാരിയും ഓര്ഗനൈസറുമായ മിനി, എന്തോ പരദൂഷണം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന രാജേഷ് വര്മ്മയുടെയും എന്റെയും അടുത്തെത്തി.
“രാജേഷ് ഒരു കലാകാരനാണെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രോഗ്രാം…”
ബെസ്റ്റ്! രാജേഷിനെ ആരെങ്കിലും കലാകാരന് എന്നു വിളിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതു കലത്തിന്റെ ആകാരമുള്ളവന് എന്ന അര്ത്ഥത്തിലാണു്. വേറേ എന്തൊക്കെ വിളിച്ചാലും രാജേഷിനെ കലാകാരന് എന്നു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായ ബിന്ദു പോലും കരുതുന്നില്ല. പണ്ടു് കൊല്ലം ടി. കെ. എം. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില് ആര്ട്ട്സ് ക്ലബ് സെക്രട്ടറിയായതു നമ്മുടെ സുധാകരന് ദേവസ്വം ബോര്ഡ് മന്ത്രിയായതുപോലെ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
“അയ്യോ, ഞാന് എന്തു ചെയ്യാന്? സ്റ്റേജില് കയറിയാല് എനിക്കു തല കറങ്ങും…” എന്നു രാജേഷ്.
“ഒറ്റയ്ക്കു വേണ്ടാ. നിങ്ങള് രണ്ടു പേരും കൂടി മതി. നിങ്ങളെന്തോ മലയാളം എഴുത്തുകാരോ മറ്റോ ആണെന്നു് ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടു…”
ഞങ്ങള്ക്കു രണ്ടു പേര്ക്കും അന്നേ ബ്ലോഗുണ്ടു്. എന്നാലും അതൊന്നും നാട്ടുകാര് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇതു വേറേ ഏതോ കേട്ടുകേള്വിയാണു്.
“ഞങ്ങള്ക്കു രണ്ടു പേരും കൂടിയോ? വേണമെങ്കില് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാം,” ഞാന് പറഞ്ഞു.
“വേണമെങ്കില് ഞങ്ങള് വെള്ളമടിച്ചു പൂസായി മുണ്ടു പറിച്ചു തലയില് കെട്ടി സ്റ്റേജിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാം” എന്നു പറയുന്നതില് കൂടുതല് വിലയൊന്നും ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്കു കൊടുക്കില്ല എന്നാണു ഞാന് കരുതിയതു്. പക്ഷേ, പിന്നീടു് പരിപാടിയുടെ ലിസ്റ്റ് ഈ-മെയിലായി വന്നപ്പോള് ഞാന് ഞെട്ടി. ദാ കിടക്കുന്നു-“അക്ഷരശ്ലോകം: രാജേഷ് വര്മ്മ & ഉമേഷ് നായര്”!
രാജേഷിനെ വിളിച്ചു.
“ഡോ, ആ മിനിയെ വിളിച്ചു പറ, അക്ഷരശ്ലോകം എടുത്തു മാറ്റാന്…”
അക്ഷരശ്ലോകം രാജേഷിന്റെ എന്നത്തേയും ജീവിതാഭിലാഷമായിരുന്നു. പക്ഷേ ജനിച്ചതു് സുവിശേഷപ്രസംഗങ്ങളുടെയും റബ്ബര് കൃഷിയുടെയും നാടായ തിരുവല്ലയില് ആയിപ്പോയി. അക്ഷരശ്ലോകം പോയിട്ടു് അക്ഷരമറിയാവുന്നവരെ കണ്ടുകിട്ടാന് വിഷമമുള്ള സ്ഥലം. “അപ്പയ്യാഖ്യന് പടി കുവലയാനന്ദമുണ്ടാക്കിടുന്നോര്” എന്നൊക്കെ മഹാകവി ഉള്ളൂര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, തിരുവല്ലക്കാരുടെ സാഹിത്യകൌതുകം മെഴുവേലി ബാബുവിനു് അപ്പുറത്തേയ്ക്കു പോയിരുന്നില്ല.
രാജേഷ് വിവാഹം കഴിച്ച ബിന്ദു പൂര്വ്വാശ്രമത്തില് ഒരു അക്ഷരശ്ലോകബാലതാരമായിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്ലോകം ചൊല്ലാനുള്ള രാജേഷിന്റെ അപേക്ഷയൊക്കെ ആ സാദ്ധ്വി നിഷ്കരുണം തള്ളിക്കളയുകയാണുണ്ടായതു്.
വളരെയധികം വിരളമായി മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന ഒരു വിശിഷ്ടദാമ്പത്യമാണു് രാജേഷിന്റെയും ബിന്ദുവിന്റെയും. “അച്ചിയ്ക്കു് ഇഞ്ചി പക്ഷം, നായര്ക്കു് കൊഞ്ചു പക്ഷം” എന്നാണല്ലോ ചൊല്ലു്. (“ഇഞ്ചിപക്ഷം” എന്നു വെച്ചാല് ഇഞ്ചി എന്ന ഭക്ഷണസാധനം ഇഷ്ടമാണു് എന്നാണു് അര്ത്ഥം, ഇഞ്ചിപ്പെണ്ണിന്റെ പക്ഷം ചേര്ന്നു് ബ്ലോഗ് കറുപ്പിക്കും എന്നല്ല.) എന്നാല് ഇവരുടെ കാര്യത്തില് “വര്മ്മയ്ക്കു് എരിശ്ശേരി പക്ഷം, വര്മ്മണിയ്ക്കും എരിശ്ശേരി പക്ഷം” എന്നാണു്. സമാനമായ ഇഷ്ടങ്ങളും അഭിരുചികളും സ്വഭാവങ്ങളും ഉള്ള ദമ്പതികളെ ഇതുപോലെ ഞാന് എങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരാള്ക്കു് താത്പര്യമുള്ളതും മറ്റേയാള്ക്കു് താത്പര്യമില്ലാത്തതുമായ ഒരു സാധനം പോലും സൂര്യനു താഴെയില്ല.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു് രണ്ടുപേരും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൂട്ടായി, സഹകരിച്ചു്, ഒന്നിച്ചാണു ചെയ്യുന്നതു് എന്നു് ആരും സംശയിച്ചു പോകരുതു്. രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചു് ഒരു സിനിമ പോലും കാണുന്നതോ ചായ കുടിക്കുന്നതോ ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല.
സിനിമയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല് പറയാന് ഒരുപാടു കഥകളുണ്ടു്.
പണ്ടു്, രാജേഷ് ബിന്ദുവിനെ പെണ്ണുകാണാന് പോയ സമയം. പതിവുള്ള ചായകുടിക്കും ബിസ്കറ്റുതീറ്റിക്കും ശേഷം രണ്ടുപേര്ക്കും എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചുപറഞ്ഞിരിക്കാന് ബന്ധുക്കള് അണിയറയിലേയ്ക്കു നിഷ്കാസനം ചെയ്തതിനു ശേഷമുള്ള സുരഭിലമുഹൂര്ത്തം. “മൈ നെയിം ഈസ് വര്മ്മ, രാജേഷ് വര്മ്മ”, “ബിന്ദുവിന്റെ പേരെന്താ?” തുടങ്ങിയ സ്ഥിരം ഡയലോഗുകള്ക്കു ശേഷം രാജേഷ് ചോദിച്ചു:
“ഭവതിയ്ക്കു് സിനിമാ കാണാന് ഇഷ്ടമാണോ?”
“പിന്നേ, ഒരുപാടു് ഇഷ്ടമാണു്”
“ഞാന് ആഴ്ചയില് ഒരു സിനിമയെങ്കിലും തീയേറ്ററില് പോയി കാണും. മിക്കവാറും ആഴ്ചയില് രണ്ടുമൂന്നെണ്ണം. പിന്നെ വീട്ടില് കാസറ്റ് എടുത്തും കാണും. ഡെയിലി.”
ബിന്ദു ആനന്ദതുന്ദിലയായി. ഇതില്പ്പരം സന്തോഷമുണ്ടാകാനുണ്ടോ? “വിവാഹനാളണയുവാന് നേര്ച്ച നേര്ന്നു്” കാത്തിരുന്ന അവള്ക്കു് ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. സാധാരണ പെണ്കുട്ടികള്ക്കു വിവാഹത്തിനു ശേഷമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമായിരുന്നില്ല ബിന്ദുവിനു്. ദിവസവും സിനിമയ്ക്കു പോകുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണു് തത്രഭവതി സ്വപ്നം കണ്ടതു്.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോര്ട്ട്ലാന്ഡില് എത്തിയതിന്റെ പിറ്റേദിവസം രാജേഷ് പറഞ്ഞു, “വരൂ പ്രിയേ, നമുക്കൊരു സിനിമ കാണാന് പോകാം. വളരെ നല്ല ഒരു സിനിമ ഉണ്ടു്.”
ആ പാവം വനിത, ആ ഗൃഹലക്ഷ്മി, ആ മഹിളാരത്നം ഉടുത്തൊരുങ്ങി കാന്തനോടൊത്തു പുറപ്പെട്ടു. (ഈ പ്രയോഗത്തിനു് രാജേഷ് വര്മ്മയോടു തന്നെ കടപ്പാടു്.)
ബിന്ദുവിന്റെ മാതാപിതാക്കള് കണ്ടുമുട്ടുന്നതിനു് ഒന്നര ദശാബ്ദം മുമ്പു് ജാപ്പനീസ് ഭാഷയില് നിര്മ്മിച്ച ഒരു ബ്ലായ്ക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് സിനിമയായിരുന്നു അന്നു് - Tôkyô monogatari (Tokyo Story). ദാമ്പത്യജീവിതം തുടങ്ങുന്നവര്ക്കു പറ്റിയ പടം. ഒരു വല്യപ്പനും വല്യമ്മയും കൂടി മക്കളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും കാണാന് പോകുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം കണ്ടിട്ടു തങ്ങള് കല്യാണം കഴിച്ചതെന്തിനു് എന്നു് അവര് സ്വയം ചോദിക്കുന്നു. ഭാഷ അറിയാത്തതുകൊണ്ടും ഇരുപതു മിനിട്ടിനു ശേഷം ഉറങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ടും സിനിമയുടെ അന്തസ്സത്ത ഉള്ക്കൊണ്ടു് വിവാഹജീവിതമേ ഉപേക്ഷിക്കാന് ബിന്ദു തയ്യാറായില്ല എന്നതു ഭാഗ്യം!
അടുത്ത ദിവസം സിനിമയ്ക്കു പോകാന് അത്ര താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആയിടെ ഇറങ്ങിയ ഒരു കളര്സിനിമയാണെന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു പോയി. കളര് തന്നെ. ഇറാനിയന് പടം. Ta’m e guilass (The taste of cherry). ആദി മുതല് അവസാനം വരെ ബിന്ദു അതു കണ്ണു മിഴിച്ചിരുന്നു കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഒരുത്തന് ഒരു വണ്ടിയില് പോകുന്നു. ഇടയ്ക്ക് നിര്ത്തി ചിലരോട് എന്തോ ചോദിക്കുന്നു. ഒടുക്കം, സിനിമാ നടനും സംവിധായകനും ക്യാമറാമാനും എല്ലാം കൂടി പായ്ക്കപ്പ് ചെയ്ത് പോകുന്നു. ഇതെന്തൊരു കുന്തം?
മടങ്ങി വരുന്ന സമയത്തു രാജേഷ് സിനിമയെപ്പറ്റി വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു. സിനിമയിലെ നായകന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് പോവുകയാണു്. അയാളെ കുഴി വെട്ടി മൂടാന് തയ്യാറുള്ള ഒരു സഹായിയെ അന്വേഷിച്ചു നടപ്പാണു്. അവസാനം ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് ശ്രമിച്ചു പരിചയമുള്ള ഒരു വല്യപ്പനെ കിട്ടി. രണ്ടു പേരും കൂടി ജീവിതത്തിന്റെ വ്യര്ത്ഥതയെപ്പറ്റിയും ആത്മഹത്യയുടെ സാങ്കേതികവശങ്ങളെപ്പറ്റിയും പറ്റി സിനിമ മുഴുവന് വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. ക്ലാസ് പടം!
മൂന്നാം ദിവസം ബിന്ദുവിനെ സിനിമയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകാന് രാജേഷിനു ബലം പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വന്നു. ബെര്ഗ്മാന് എന്ന സംവിധായകന്റെ സിനിമയാണെന്നു കേട്ടപ്പോള് പാതിമനസ്സോടെ പോയതാണു്. ഇങ്ങേര് അസാദ്ധ്യസംവിധായകനാണെന്നു് അച്ഛന് വീട്ടില് വരുത്തുന്ന “കലാകൌമുദി”യിലോ മറ്റോ ബിന്ദു കണ്ടിട്ടുണ്ടു്. പിന്നെ ഭാഷ സ്വീഡിഷും ലാറ്റിനും ആണു്. മലയാളിക്കു തമിഴും സംസ്കൃതവും മനസ്സിലാകുന്നതുപോലെ ഇംഗ്ലീഷ് അറിയാവുന്നവനു് ആ ഭാഷകളും മനസ്സിലാവും എന്നാണു രാജേഷ് പറഞ്ഞതു്.
Sjunde inseglet, Det (The seventh seal). സംഭവം വീണ്ടും ബ്ലായ്ക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ്. മധുവിധു കഴിയുന്നതിനു മുമ്പു് താന് വര്ണ്ണാന്ധയായിപ്പോകുമോ എന്നു ബിന്ദുവിനു ഭയമായി. സിനിമ മുഴുവന് ചെസ്സുകളിയാണു്. ഒരു പഴയ മാടമ്പിയും മരണവും തമ്മിലുള്ള ചെസ്സുകളി. തീയേറ്ററിന്റെ നാലഞ്ചു മൂലകളില് കഷണ്ടിക്കാരന്റെ ചെവിക്കു കീഴിലെ മുടിപോലെ ഇരുന്ന ആളുകള് ഓരോ ഡയലോഗിനും കൈയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മലയാളിക്കു് തമിഴും സംസ്കൃതവും തീരെ മനസ്സിലാകില്ല എന്നു് അന്നു ബിന്ദുവിനു മനസ്സിലായി.
അടുത്ത ദിവസം ബിന്ദു പറഞ്ഞു, “ഇനി മുതല് സിനിമയ്ക്കു് ആര്യപുത്രന് ഒറ്റയ്ക്കു പോയാല് മതി. ഞാന് ടീവിയിലെ സോപ്പ് ഓപ്പറാ സീരിയല് കില്ലറുകള് കണ്ടു ശിഷ്ടകാലം തള്ളിനീക്കിക്കൊള്ളാം.”
പിന്നീടു് അവര് ഒന്നിച്ചു സിനിമാ കാണാറില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വീഡിയോ സ്റ്റോറില് നിന്നു മലയാളം ഡീവീഡികള് എടുക്കും. രാജേഷ് ഓഫീസില് നിന്നു വരുന്നതിനു മുമ്പു് ബിന്ദു അവ കണ്ടുതീര്ക്കും. ബിന്ദു ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം രാജേഷ് രാത്രിയിലിരുന്നു് അവ കാണും. എന്തായാലും രണ്ടുപേര്ക്കും സിനിമാ കാണാന് വളരെ ഇഷ്ടമാണു്.
പിന്നെ അവര് ഒന്നിച്ചിരുന്നു് ഒരു സിനിമാ കണ്ടതു് ഒരിക്കല് നാട്ടില് പോയപ്പോള് ബന്ധുക്കളൊക്കെക്കൂടി പിടിച്ചു വലിച്ചു് “ഉദയനാണു താരം” കാണാന് പോയപ്പോഴാണു്. അടൂര് ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ ഒരു സിനിമാ കാണാന് പോകാം എന്ന രാജേഷിന്റെ നിര്ദ്ദേശം ഒന്നിനെതിരേ പതിനേഴു വോട്ടുകള്ക്കു തള്ളിപ്പോയി.
സിനിമ പോലെ തന്നെയാണു് ബാക്കി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും. എക്സര്സൈസ്, സൈക്കിള് ചവിട്ടല്, പരദൂഷണം പറയല്, മരം കയറല്, ചായ കുടിക്കല്, വില പേശല്, കുട്ടിയോടൊത്തു കളിക്കല് തുടങ്ങി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും രണ്ടു പേര്ക്കും താത്പര്യമുള്ളവ തന്നെ. എങ്കിലും ഒരേ സമയത്തു ചെയ്യില്ല. ആരെങ്കിലും ഒരു തമാശ പറഞ്ഞാല് പോലും രാജേഷ് ചിരി നിര്ത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടേ ബിന്ദു ചിരി തുടങ്ങുകയുള്ളൂ.
അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ കാര്യവും അങ്ങനെ തന്നെ. ഞാന് രാജേഷിന്റെ കൂടെയും ബിന്ദുവിന്റെ കൂടെയും ശ്ലോകം ചൊല്ലിയിട്ടുണ്ടു്. ഇതു വരെ, രണ്ടു പേരോടുമൊത്തു ചൊല്ലിയിട്ടില്ല.
പീഡനത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുവന്നു് സംഗതി വ്യക്തിപീഡനമായിപ്പോയി. (കേരള്സ്.കോമിനെ കൈകാര്യം ചെയ്തതിന്റെ ഹാങ്ങോവറായിരിക്കാം.) എന്റെയൊരു കാര്യം! കഥയിലേക്കു തിരിച്ചുവരുന്നു.
അങ്ങനെ, സ്വരത്തിന്റെ കലാസായാഹ്നത്തില് ഞാനും രാജേഷ് വര്മ്മയും കൂടി അക്ഷരശ്ലോകം അവതരിപ്പിക്കാന് തീരുമാനമായി. (ബിന്ദുവിനെയും വിളിച്ചു. വന്നില്ല. രാജേഷ് ഇല്ലെങ്കില് കൂടാം എന്നു പറഞ്ഞു.) ഇനി മനുഷ്യര് അക്രമാസക്തരാകാത്ത വിധത്തില് ഇതു് എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കും എന്നതായി ചിന്ത. സ്റ്റേജില് കയറി അപ്പോള് തോന്നുന്ന ശ്ലോകങ്ങള് ചൊല്ലണ്ടാ എന്നു തീരുമാനിച്ചു. പകരം, ഏതൊക്കെ ശ്ലോകങ്ങളാണു ചൊല്ലേണ്ടതു് എന്നു നേരത്തേ ഒരു ധാരണയുമായി പോകാന് ധാരണയായി. ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും കൂടി കുറേ തല്ലുകൂടി അവസാനം 11 ശ്ലോകങ്ങള് തിരഞ്ഞെടുത്തു. താഴെപ്പറയുന്ന പ്രത്യേകതകള് ഉള്ളവയായിരുന്നു ഈ ശ്ലോകങ്ങള്.
മലയാളശ്ലോകങ്ങള് മാത്രം. ശുദ്ധസംസ്കൃതം കേട്ടാല് ആളുകള്ക്കു ബോധം പോയാലോ?
തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിപ്പിക്കുന്നതും ഞാന് ആയിരിക്കും. ഞാന് 6 ശ്ലോകം. രാജേഷ് 5 ശ്ലോകം.
പല വൃത്തങ്ങള് ഉപയോഗിക്കും. ഞാന് ചൊല്ലുന്ന വൃത്തത്തില്ത്തന്നെ രാജേഷ് തുടരും. പ്രാസം, ഭാവം തുടങ്ങി ഞാന് ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകങ്ങള്ക്കുള്ള പ്രത്യേകതകളുള്ള ശ്ലോകങ്ങളായിരിക്കും രാജേഷ് തുടര്ന്നു ചൊല്ലുന്നതു്.
അക്ഷരം മുട്ടിക്കുന്ന ക്രൂരവിനോദമല്ല അക്ഷരശ്ലോകം, പിന്നെയോ, ഭാവത്തിനനുസൃതമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്ന അമൂര്ത്തവും അനവദ്യവുമായ അസാദ്ധ്യകലയാണു് എന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്തു ചെയ്യാന്, ചീറ്റിപ്പോയി!
മൂന്നാമത്തെ വരി എവിടെയാണു തുടങ്ങുന്നതെന്നു കേള്വിക്കാര്ക്കു മനസ്സിലാകാന് മൂന്നാം വരി തുടങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പു് ശ്ലോകം ചൊല്ലാത്ത ആള് ഒരു ആംഗ്യം കാണിക്കും.
ഇതും ചീറ്റിപ്പോയി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള് അതൊക്കെ മറന്നു പോയി. ഞാന് ഇടയ്ക്കിടെ ഗോഷ്ടി കാണിക്കുന്നതു് ഇതാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുക.
ഇതൊക്കെ പാലിച്ചു് ഞങ്ങള് അവതരിപ്പിച്ച അക്ഷരശ്ലോകപരിപാടി താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വീഡിയോയില് കാണുകയും കേള്ക്കുകയും ചെയ്യാം.
മുന്നറിയിപ്പു്:
ഈ വീഡിയോ കാണുകയും കേള്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം റിസ്കില് ആണു്. അതു വല്ലതും ചെയ്തിട്ടു് ചെവിക്കല്ലു പൊട്ടുക, ബുദ്ധിസ്ഥിരത നശിക്കുക, അക്രമാസക്തി ഉണ്ടാവുക, സീരിയല് കില്ലര് ആവുക, വിഷാദരോഗം വരുക, ബ്ലോഗ് കറുപ്പിക്കുക, അനോണിയാവുക, കോമ സംഭവിക്കുക തുടങ്ങി ശാരീരികമോ മാനസികമോ രണ്ടും കൂടിയതോ ആയ വൈകല്യങ്ങള് സംഭവിച്ചാല് ഞാനോ രാജേഷ് വര്മ്മയോ യൂട്യൂബോ ഗൂഗിളോ വേര്ഡ്പ്രെസ്സോ എന്റെ ഹോസ്റ്റിംഗ് കമ്പനിയോ അഗ്രിഗേറ്ററുകളോ ഈ പോസ്റ്റ് ഇനി അടിച്ചുമാറ്റിയേക്കാവുന്ന കോരല്സ് കമ്പനികളോ ഉത്തരവാദികളല്ല.
(ഇവിടെ കാണാന് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവര് ഇവിടെ നിന്നു കാണുക.)
ഈ പ്രോഗ്രാമിനെപ്പറ്റി രാജേഷ് പറയുന്നതു കേള്ക്കുക. അക്ഷരശ്ലോകം ഗ്രൂപ്പിലേയ്ക്കു് അദ്ദേഹമയച്ച മെയില് നിന്നു്:
The crowd here in Portland has a large number of Malayalees who were born and brought up outside Kerala. When it is a torture for even an average Malayalee to sit through 7 minutes of Slokam recitation, need we say about these wretched souls? As soon as our performance started, people started showing signs of pain. Little babies started crying and I could hear some grown-ups groaning in agony. People were not prepared for this, so they were so shocked that they could not even get up and leave the auditorium. A few people with hypertension and diabetes even fainted. Needless to say, it was a lot of fun for us, the participants. There is nothing I enjoy more than reciting Slokams, but it is all the more enjoyable when you are inflicting suffering on others. You can try this at your local gatherings also.
If any of the people in the audience were prepared with weapons, I wouldn’t be here now to tell you the story. But, luckily for us, they were not. But, that is the kind of risk you take when you want to propagate unpopular things that are dear to your heart. The following lines from a Slokam recited in our e-sadass (#546) gave me the courage to do this:
ശ്ലോകമോതി മരണം വരിക്കിലോ
നാകലോകമവനാണു നിര്ണ്ണയം.
ദോഷം പറരുതല്ലോ. പ്രോഗ്രാമിനു ശേഷം പ്രേക്ഷകരില് നിന്നു നല്ല പ്രതികരണമാണു കിട്ടിയതു്. ചില പ്രതികരണങ്ങള്:
ഒറ്റയ്ക്കു ചെയ്യാന് ധൈര്യമില്ലാത്തതു കൊണ്ടായിരിക്കും രണ്ടു പേര് കൂടി ചെയ്തതു്, അല്ലേ?
ഈ ഗോമ്പറ്റീഷനില് ആരാ ജയിച്ചതു്?
നിങ്ങളുടെ മിമിക്രി കൊള്ളാമായിരുന്നു. ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവരെ ശരിക്കു കളിയാക്കി!
ഡാന്സുകാര്ക്കു തുണി മാറാന് ഏഴു മിനിറ്റു സമയം വേണമെങ്കില് അതു പറഞ്ഞാല് പോരായിരുന്നോ? ഇങ്ങനെ ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കണമായിരുന്നോ?
ഇതു ഞാന് കൊച്ചിലേ മുതല് കേള്ക്കുന്നതാ. എന്റെ രണ്ടമ്മാവന്മാര് ഇതില് എക്സ്പേര്ട്ട്സായിരുന്നു. ഒരാള് മൃദംഗത്തിലും മറ്റേയാള് വയലിനിലും.
മുഴുവന് സംസ്കൃതമായതുകൊണ്ടു് എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലായി. ഞാന് ആറു കൊല്ലം സംസ്കൃതം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
ഈ അക്ഷരശ്ലോകം എന്നു പറയുന്നതു് കുച്ചിപ്പുഡി പോലെ എന്തോ ഒരു സാധനമാണെന്നു കരുതിയാണു് ഫോട്ടോഗ്രാഫര്മാരും വീഡിയോഗ്രാഫര്മാരും ഇതിന്റെ പടമെടുത്തതു്. ഡീവീഡി ഉണ്ടാക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണു് പറ്റിയ അബദ്ധം മനസ്സിലായതു്. പിന്നീടു് ഡീവീഡി പുനഃപ്രകാശനം ചെയ്തപ്പോള് അതില് നിന്നു് അക്ഷരശ്ലോകം വെട്ടിമാറ്റിയിരുന്നു.
ഏതായാലും അഞ്ചു കൊല്ലത്തേയ്ക്കു സ്റ്റേജില് കയറിപ്പോകരുതു് എന്നു് എനിക്കും രാജേഷിനും വിലക്കു കിട്ടി. സ്റ്റേജില് കയറുന്നതു് ഒരു വീക്ക്നെസ്സായതുകൊണ്ടു് ഞാന് നാടു വിട്ടു കാലിഫോര്ണിയയ്ക്കു പോന്നു. വളരെയധികം അപേക്ഷകള്ക്കു ശേഷം (അതിനു വേണ്ടി എന്നെ തള്ളിപ്പറയുക വരെ ചെയ്തു) രാജേഷിനെ ഇപ്പോള് സ്റ്റേജില് കയറാന് സമ്മതിച്ചു. അടുത്ത പ്രോഗ്രാമിനു കര്ട്ടന് വലിക്കാന് താന് സ്റ്റേജില് കയറുന്നുണ്ടെന്നു രാജേഷ് അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ ഈയിടെ പറഞ്ഞു.
എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും പോര്ട്ട്ലാന്ഡിലെ അമ്മമാര് ഞങ്ങളോടു് കൃതജ്ഞരാണു്. “ദാ, അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്ന അങ്കിളുമാരെ വിളിക്കും” എന്നു പറഞ്ഞാണു് അവര് കുട്ടികളെ അനുസരിപ്പിക്കുന്നതും ഉറക്കുന്നതും.
ഇതില് ചൊല്ലിയ ശ്ലോകങ്ങള് കിട്ടണമെന്നു് ആഗ്രഹമുള്ളവര്ക്കായി അവ താഴെച്ചേര്ക്കുന്നു. നേരത്തേ തയ്യാറെടുത്തിരുന്നെങ്കിലും (ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചിരുന്നു ചൊല്ലിനോക്കിയിരുന്നില്ല, ശ്ലോകങ്ങള് തീരുമാനിച്ചതേ ഉള്ളൂ.) ചൊല്ലിയപ്പോള് എനിക്കു മൂന്നിടത്തു തെറ്റുപറ്റി. രാജേഷ് തെറ്റൊന്നുമില്ലാതെ ഭംഗിയാക്കി.
ചൊല്ലിയതു്: ഉമേഷ്, കവി: വി. കെ. ജി., വൃത്തം: ശാര്ദ്ദൂലവിക്രീഡിതം തേടിത്തേടി നടന്നു കാലടി കഴയ്ക്കട്ടേ, ഭവത്കീര്ത്തനം
പാടിപ്പാടി വരണ്ടൂണങ്ങുകിലുണങ്ങീടട്ടെ ജിഹ്വാഞ്ചലം
കൂടെക്കൂടെ നടത്തുമര്ച്ചന തളര്ത്തീടട്ടെ കൈ രണ്ടു, മി-
ക്കൂടാത്മാവു വെടിഞ്ഞിടും വരെ ഹരേ! നിന്നെ സ്മരിച്ചാവു ഞാന്!
ചൊല്ലിയതു്: രാജേഷ്, കവി: വി. കെ. ജി., വൃത്തം: ശാര്ദ്ദൂലവിക്രീഡിതം കാളിന്ദിപ്പുഴവക്കിലുണ്ടൊരരയാല്വൃക്ഷം, കണിക്കൊന്നയെ-
ക്കാളും മഞ്ജുളമായ മഞ്ഞവസനം ചാര്ത്തുന്നൊരാളുണ്ടതില്,
കാളാബ്ദാഞ്ചിതകോമളാകൃതികലാപാലംകൃതോഷ്ണീഷനാ-
ണാ, ളെന് നിര്ഭരഭാഗ്യമേ, മദനഗോപാലന് മദാലംബനം!
പോസ്റ്റിന്റെ രസത്തിനു വേണ്ടി പല പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്ത്തിട്ടുണ്ടു്. അവയില് പലതും സത്യവിരുദ്ധമാണു്. എന്. എസ്. മാധവനു ചെയ്യാമെങ്കില് എനിക്കും ആയിക്കൂടേ?
പോര്ട്ട്ലാന്ഡിലെ പുരുഷന്മാരും കലാകാരന്മാരാണു്. ഗ്രൂപ്പ് സോംഗ് കൂടാതെ സ്കിറ്റ്, ഒപ്പന, മൈം, സോളോ സോംഗ്, ഡ്യുവറ്റ് സോംഗ്, കഥാപ്രസംഗം, മിമിക്രി, കവിതാപാരായണം തുടങ്ങി വിവിധകലകളില് പ്രാവീണ്യം പ്രദര്ശിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളവരാണു്. രാജേഷും ഒരു നല്ല നടനും സംവിധായകനുമാണു്.
രാജേഷും ബിന്ദുവും കൂടി സിനിമാ കാണാന് പോയ കഥ നടന്നതു തന്നെയാണു്. സിനിമകള് ഇവയായിരുന്നില്ല എന്നു മാത്രം. ഈ പോസ്റ്റിനു പറ്റിയ സിനിമകളുടെ ലിസ്റ്റ് തന്നു സഹായിച്ച രാജേഷ് വര്മ്മ (പാവം, തനിക്കുള്ള പാരയാണെന്നു് അറിഞ്ഞില്ല!), റോബി കുര്യന് എന്നിവര്ക്കു നന്ദി.
തിരുവല്ലയില് സാഹിത്യകുതുകികള് ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞതു ശരിയല്ല. ജി. കുമാരപിള്ള, വിഷ്ണുനാരായണന് നമ്പൂതിരി തുടങ്ങിയ കവികളുടെയും, എം. ജി. സോമന്, മീരാ ജാസ്മിന്, നയനതാര തുടങ്ങിയ സിനിമാതാരങ്ങളുടെയും, ബ്ലെസ്സി തുടങ്ങിയ സംവിധായകരുടെയും ജന്മസ്ഥലമായ ശ്രീവല്ലഭപുരം മദ്ധ്യകേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരികതലസ്ഥാനമാകുന്നു. “കിളിപാടും കാവുകള്, അലഞൊറിയും പാടങ്ങള്, അവിടെയൊരു രാഗാര്ദ്ര സിന്ദൂരക്കുറിപോല്…” എന്നു് ആകാശവാണിയിലെ പരസ്യമെഴുത്തു കവി. ബ്ലോഗില്ത്തന്നെ രാജേഷ് വര്മ്മ, കൈത്തിരി, അനൂപ് തിരുവല്ല, അരവിന്ദന്, ബാജി ഓടംവേലി, തമനു, സാബു പ്രയാര്, പിന്നെ ഞാന് തുടങ്ങിയവര് തിരുവല്ലയിലും പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിലുമുള്ള പ്രാന്തന്മാരാകുന്നു.
വീഡിയോ എടുത്തതു് കുട്ടന് എന്ന കൃഷ്ണന് കൊളാടിയും സംഘവുമാണു്. എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി.
ആളുകളുടെ പ്രതികരണങ്ങളായി ഉദ്ധരിച്ച ചോദ്യങ്ങളില് മിക്കവയും സാങ്കല്പ്പികമാണു്.
ചില പോസ്റ്റുകള് കുട്ടികളെപ്പോലെയാണു്. മറ്റു ചിലവ വയറിളക്കം പോലെയും.
വളരെയധികം കാലം ആലോചിച്ചിട്ടാണു് ആദ്യത്തെ ജനുസ്സില് പെടുന്ന പോസ്റ്റുകളില് ഒരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കുന്നതു്. വരുംവരായ്കകളെപ്പറ്റി ആലോചിക്കും, അതു പുറത്തു വരുമ്പോള് ഏറ്റവും മികച്ചതാവാന് കഴിയുന്നത്ര ശ്രമിക്കും, അതിനെപ്പറ്റി ആരെങ്കിലും നല്ല അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല് അഭിമാനം കൊള്ളും, പിഴവുകള് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാല് അതിനെ തിരുത്താന് ശ്രമിക്കും, എത്ര പ്രായമായാലും വീണ്ടും വീണ്ടും പോയി അതിനെ ഓമനിക്കും.
പലപ്പോഴും ഉണ്ടാവണമെന്നു നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയത്തൊന്നും അതു് ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. അതിനു് അതിന്റേതായ സമയമുണ്ടു്.
കുറേക്കാലം വേണമെന്നു വിചാരിച്ചിട്ടു് പ്രായോഗികബുദ്ധിമുട്ടുകള് പരിഗണിച്ചു വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കുകയും ചെയ്താറുണ്ടു്. എങ്കിലും സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ച ഒന്നിനെയും ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു കളയാന് ഒരിക്കലും തോന്നാറില്ല. ഗാന്ധാരിയുടെ ഗര്ഭം പോലെ, അവ പലപ്പോഴും കുറേക്കാലത്തിനു ശേഷം നൂറു കഷണങ്ങളായി ചിന്നിച്ചിതറുന്നതും കാണാറുണ്ടു്.
രണ്ടാമത്തെ ജനുസ്സില് പെടുന്നവ പ്രായേണ കാലികപ്രാധാന്യമുള്ളവയായിരിക്കും. അപ്പോള് ചെയ്തില്ലെങ്കില് പിന്നെ പശ്ചാത്തപിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല എന്ന ചിന്തയില് നിന്നാണു് അവ ഉണ്ടാകുന്നതു്. എഴുതണമെന്നു തോന്നിയാല് പിന്നെ ഒരു കണ്ട്രോളും ഉണ്ടാവില്ല, തീരുന്നതു വരെ. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞാലും തൃപ്തിയാകാത്തതു പോലെ തോന്നും. ചിലപ്പോള് തുടര്ച്ചയായി പിന്നെയും ഉണ്ടായെന്നും വരും. ഉള്ളിലേയ്ക്കു കഴിയ്ക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗുണമാണോ എന്തോ, ഭാഗ്യവശാല് ഇതു വരെ അവ വലിയ നാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല.
രണ്ടിനും വേദനയുണ്ടു്. ആദ്യത്തേതിന്റെ വേദനയാണു വലുതെന്നു ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും പറയുന്നു. എങ്കിലും കൂടുതല് സുഖവും ആനന്ദവും തരുന്നതും ആദ്യത്തേതാണു് എന്റെ വിശ്വാസം.
വയറിളക്കങ്ങളുടെ ഇടയില് വലയുമ്പോഴും വല്ലപ്പോഴും ഒരു കുട്ടിയുണ്ടാവണേ എന്നാണു പ്രാര്ത്ഥന.
പോസ്റ്റിലെ ഉള്ളടക്കത്തോളം തന്നെ പ്രാധാന്യം തലക്കെട്ടിനാണു് എന്നു രാം മോഹന് പാലിയത്തു് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതായി ഒരു കിംവദന്തി പ്രചരിക്കുന്നുണ്ടു്. അതൊന്നു പരീക്ഷിച്ചു കളയാം എന്നു കരുതി. ഇനി വയറിളകുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ പടം കൂടി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില് വലിപ്പം കുറച്ചു് ഈ പോസ്റ്റിന്റെ മുകളില് ഇടത്തുവശത്തായി കൊടുക്കാമായിരുന്നു
സുജനികയിലെ ഒരു പോസ്റ്റിലാണു് ഈ ശ്ലോകത്തെ പരാമര്ശിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടതു്. ഇപ്പോള് ആ പോസ്റ്റ് കാണുന്നില്ല. എന്തിനു ഡിലീറ്റ് ചെയ്തോ ആവോ?
രാജേഷ് വര്മ്മയും പറയുന്നതു കേട്ടു സുജനികയിലെ ഏതോ പോസ്റ്റ് കാണാനില്ലെന്നു്. ഇതെന്താ പോസ്റ്റുകള് കൂട്ടമായി കാണാതാവുകയാണോ?
എന്റെ ചെറുപ്പത്തില് പഴങ്കഥകള് പറയുന്ന ഒരു അപ്പൂപ്പന് പറഞ്ഞാണു് ഈ ശ്ലോകം കേട്ടതു്. രസകരമായതിനാല് അതു് എഴുതിയെടുക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടു് അതിനെപ്പറ്റി കാണുന്നതു് ഇപ്പോഴാണു്. അപ്പോഴേയ്ക്കും ശ്ലോകം മറന്നുപോയിരുന്നു. സുജനികയുടെ പോസ്റ്റില് കൊടുത്തിരുന്ന അര്ത്ഥവിവരണമനുസരിച്ചു് ശ്ലോകം ഓര്ത്തെടുത്തതു താഴെച്ചേര്ക്കുന്നു. ഈ ശ്ലോകം അറിയാവുന്നവര് തെറ്റുകള് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കണം എന്നു് അപേക്ഷിക്കുന്നു.
രാവണവധത്തിനും വിഭീഷണാഭിഷേകത്തിനും ശേഷം എന്തോ കാര്യത്തില് കുപിതനായ രാമന് താന് നേടിക്കൊടുത്തതെല്ലാം തിരിച്ചുകൊടുക്കാന് വിഭീഷണനോടു പറയുന്നതു കേട്ടു് ജാംബവാന് പറയുന്നതായാണു് ആ അപ്പൂപ്പന് ഈ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയതു്. ആരെഴുതിയതെന്നോ ഏതു പുസ്തകത്തിലേതെന്നോ അറിയില്ല.
ജാംബവാന് വളരെ പഴയ ആളാണെന്നു കാണിക്കാനാണു താന് കണ്ടിട്ടുള്ള പഴയ കാര്യങ്ങള് അക്കമിട്ടു നിരത്തുന്നതു്. ഓരോന്നിന്റെയും പിറകില് ഓരോ കഥയുണ്ടു്.
രണ്ടു കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രന്: ദേവേന്ദ്രനു് ആദിയില് മറ്റെല്ലാവരെയും പോലെ രണ്ടു കണ്ണുകളായിരുന്നു. ഗൌതമന്റെ ഭാര്യ അഹല്യയുടെ അടുത്തു വേണ്ടാതീനത്തിനു പോയപ്പോള് ഗൌതമന് ശപിച്ചു് ഇന്ദ്രനെ സഹസ്രഭഗനാക്കി. ദേഹം മുഴുവന് മുണ്ടിട്ടു മൂടിയല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങാന് പറ്റാതെ ഇന്ദ്രന് അവസാനം ഗൌതമനെത്തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഗൌതമന് ആയിരം ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളെയും കണ്ണുകളാക്കി. (പിന്നെ ജനനേന്ദ്രിയമില്ലാതെ വലഞ്ഞ ഇന്ദ്രനു് ഒരു ആടിന്റെ ജനനേന്ദ്രിയം വെച്ചുപിടിപ്പിച്ചു എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ടു്.) അങ്ങനെ ഇപ്പോള് ഇന്ദ്രനു് ആയിരം കണ്ണുകളുണ്ടു്. അതാണു് എല്ലാവരും കാണുന്നതു്. അഹല്യാസംഭവത്തിനു മുമ്പും ഇന്ദ്രനെ കണ്ടവനാകുന്നു ഈ ജാംബവാന്!
പത്തു തലയുള്ള രാവണനെയും പാമ്പിനെ ചൂടുന്ന ശിവനെയും മറ്റും തന്മയത്വത്തോടു കൂടി കാണിച്ച തമിഴ് പുരാണസിനിമക്കാര് എന്തുകൊണ്ടാണു് ഇന്ദ്രനെ ആയിരം കണ്ണുകളുള്ളവനായി കാണിക്കാഞ്ഞതു് (അഹല്യാ എപ്പിസോഡിനു തൊട്ടു ശേഷമുള്ള ഇന്ദ്രനെ കാണിക്കാത്തതു നമ്മുടെ ഭാഗ്യം!) എന്നു് എനിക്കു മനസ്സിലായിട്ടില്ല.
ഇളക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള കടല്: സമുദ്രത്തില് തിരമാലകളുണ്ടായതെങ്ങനെ എന്നതിനെപ്പറ്റി പുരാണത്തില് എന്തെങ്കിലും കഥയുണ്ടാവും. എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. അറിയാവുന്നവര് ദയവായി പറഞ്ഞുതരൂ.
സുജനിക തന്നെ പറഞ്ഞു തന്നു:
പാലാഴിമഥനത്തെയാണു് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കൂടി അമൃതു കിട്ടാന് വേണ്ടി പാലാഴി കടഞ്ഞപ്പോഴാണു് ആദ്യമായി സമുദ്രം ഇളകിയതു്. അതിനു മുമ്പുള്ള സമുദ്രത്തെയും ജാംബവാന് കണ്ടിട്ടുണ്ടു്.
അഞ്ചു തലയുള്ള ബ്രഹ്മാവു്: ബ്രഹ്മാവിനു് ഇപ്പോള് നാലു ദിക്കിലേക്കും നോക്കിയിരിക്കുന്ന നാലു തലകളേ ഉള്ളൂ. (ചില ചിത്രങ്ങളില് മൂന്നു തലയേ കാണുന്നുണ്ടാവൂ. അശോകസ്തംഭത്തിലെ സിംഹത്തിനെപ്പോലെ നാലാമത്തെ തല പുറകിലുണ്ടു്.) സരസ്വതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവളുടെ സൌന്ദര്യം നോക്കി ഇരുന്നുപോയത്രേ ബ്രഹ്മാവു്. അച്ഛന് (സൃഷ്ടിച്ചവന്) നോക്കുന്നതില് ജാള്യം തോന്നിയ സരസ്വതി ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുറകിലേക്കു മാറി. തല തിരിച്ചു നോക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടോ എന്തോ, ബ്രഹ്മാവു് അവിടെയും ഒരു തല ഉണ്ടാക്കി. സരസ്വതി ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും മാറിയപ്പോള് അവിടെയും ഓരോ തലയുണ്ടായി. രക്ഷയില്ലെന്നു കണ്ട സരസ്വതി ചാടി മുകളിലേയ്ക്കു പോയി. മുകളിലേയ്ക്കു നോക്കുന്ന ഒരു തല കൂടി ഉണ്ടായി. നിവൃത്തിയില്ലാതെ വന്ന സരസ്വതി അവസാനം ഒളിക്കാനുള്ള ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മാവു സരസ്വതിയെ ഭാര്യയാക്കുകയും ചെയ്തു.
ചുറ്റി. ചിത്രകാരന് ഇതു വല്ലതും കണ്ടാല് ഇനി ബ്രഹ്മാവിന്റെയും സരസ്വതിയുടെയും അഗമ്യഗമനത്തെപ്പറ്റി (ഇതിനു പകരം ചിത്രകാരന് എന്തു വാക്കുപയോഗിക്കും എന്നു് എനിക്കു ചിന്തിക്കാന് പോലും വയ്യ!) നാലു പേജില് ഒരു പോസ്റ്റെഴുതിയേക്കും. കുന്തിയ്ക്കു ശേഷം കാര്യമായി ഒന്നും പുരാണത്തില് നിന്നു തടഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു
പിന്നീടു്, ശിവന് ഒരിക്കല് വിഷ്ണുവിനോടും ബ്രഹ്മാവിനോടും ചോദിച്ചു, “നിങ്ങള്ക്കെന്റെ അറ്റങ്ങള് കണ്ടുപിടിക്കാമോ?”. ഇതു പറഞ്ഞു് ശിവന് വലിയ രൂപമെടുത്തു നിന്നു. താഴേയ്ക്കു പോയ വിഷ്ണു ശിവന്റെ കാല് കാണാന് പറ്റാതെ തോല്വി സമ്മതിച്ചു തിരിച്ചു പോന്നു. മുകളിലേയ്ക്കു പോയ ബ്രഹ്മാവിനു് ശിവന്റെ തലയില് നിന്നു് ഊര്ന്നുവീണ ഒരു കൈതപ്പൂവിനെ കിട്ടി. ശിവന്റെ തല കണ്ടുവെന്നും അവിടെ നിന്നു് എടുത്തതാണെന്നും ബ്രഹ്മാവു് കള്ളം പറഞ്ഞു. കൈതപ്പൂവും കള്ളസാക്ഷി പറഞ്ഞു. ദേഷ്യം വന്ന ശിവന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുകളിലേക്കു നോക്കുന്ന തല മുറിച്ചെടുത്തു. (കൈതപ്പൂവിനും കിട്ടി ശാപം-പൂജയ്ക്കെടുക്കാത്ത പൂവു് ആകട്ടേ എന്നു്.) ബ്രഹ്മാവു തിരിച്ചൊരു ശാപവും കൊടുത്തു. ആ തലയോടും എടുത്തു ശിവന് ദിവസവും തെണ്ടാന് ഇടയാവട്ടേ എന്നു്. അങ്ങനെ ശിവന് തെണ്ടിയും കപാലിയുമായി. (ചുമ്മാതല്ല ലക്ഷ്മി പാര്വ്വതിയോടു് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചതു്!)
അപ്പോള് പറഞ്ഞു വന്നതു്, കൈതപ്പൂ കള്ളസാക്ഷി പറഞ്ഞ കേസ് പരിഗണനയ്ക്കു വരുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ജാംബവാന് ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നു്!
ചിറകുള്ള പര്വ്വതങ്ങള്: ആദിയില് പര്വ്വതങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പര്വ്വതങ്ങള് ചിറകുകളോടുകൂടി ആയിരുന്നു. അന്നു് അവ ഒരിടത്തു കിടക്കുകയായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു പറന്നു വേറൊരിടത്തേയ്ക്കു പോകും.
തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ ഈ ഭീമാകാരങ്ങളായ പര്വ്വതങ്ങള് പറന്നു പോകുന്നതു കണ്ട മുനിമാര്ക്കു പേടിച്ചിട്ടു വെളിയിലിറങ്ങാന് പറ്റാതായി. അവര് ദേവേന്ദ്രനോടു പരാതി പറഞ്ഞു. ദേവേന്ദ്രന് വജ്രായുധം കൊണ്ടു് എല്ലാ പര്വ്വതങ്ങളുടെയും ചിറകുകള് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു. അവ “പ്ധും” എന്നു താഴേയ്ക്കു വീണു. അവ വീണ സ്ഥലത്താണു് ഇപ്പോള് ഉള്ളതു്.
എല്ലാ പര്വ്വതങ്ങളെയും കിട്ടിയില്ല. ഹിമവാന്റെ മകനും പാര്വ്വതിയുടെ സഹോദരനുമായ മൈനാകം ഓടിപ്പോയി കടലില് ഒളിച്ചു. (വരുണന് രാഷ്ട്രീയാഭയം കൊടുത്തതാണെന്നാണു റിപ്പോര്ട്ട്.) ആ പര്വ്വതത്തിനു മാത്രം ചിറകുകളുണ്ടു്. വല്ലപ്പോഴും കക്ഷി കടലില് നിന്നു് അല്പം പൊങ്ങിവരാറുണ്ടു്. ഹനുമാന് ലങ്കയിലേക്കു ചാടിയപ്പോള് മൈനാകം പൊങ്ങിവന്നു് കാല് ചവിട്ടാന് സ്ഥലം കൊടുത്തിരുന്നു. പിന്നെ പൊങ്ങിയതു് 1970-കളിലാണു്. “മൈനാകം കടലില് നിന്നുയരുന്നുവോ…” എന്ന സിനിമാപ്പാട്ടു് എഴുതിക്കാന് വേണ്ടി.
ഈ സംഭവം ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പും ജാംബവാന് ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിറകുള്ള പര്വ്വതങ്ങളെയും കണ്ടിട്ടുണ്ടു്. ജാംബവാനാരാ മോന്!
ചിറകുകളുള്ള കുതിരകള്: ചിറകുള്ള കുതിരകളെപ്പറ്റി എന്തോ ഒരു കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ടു്. എന്താണെന്നു് ഓര്മ്മയില്ല. ആര്ക്കെങ്കിലും ഓര്മ്മയുണ്ടോ?
ശരീരമുള്ള കാമദേവന്: തപസ്സു ചെയ്തിരുന്ന ശിവന് കണ്ണു തുറന്നപ്പോള് പരിചരിച്ചു കൊണ്ടു നിന്ന പാര്വ്വതിയെ കാണുകയും ദേവന്മാരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം അപ്പോള് കാമദേവന് “സമ്മോഹനം” എന്ന അമ്പയയ്ക്കുകയും അപ്പോള് ശിവനു മനശ്ചാഞ്ചല്യം വരുകയും ചെയ്തു.
ഇതിനു കാരണക്കാരനായ കാമദേവനെ മൂന്നാം കണ്ണു തുറന്നു് ശിവന് ദഹിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. അതില്പ്പിന്നെ കാമദേവനു ശരീരമില്ല. കാമികളുടെ മനസ്സില് മാത്രം ജീവിക്കുന്ന മനോജന് അഥവാ മനോജ് ആണു് കക്ഷി പിന്നീടു്.
കാമദേവനു പിന്നെ ശരീരം കിട്ടുന്നതു കൃഷ്ണന്റെ മകനായ പ്രദ്യുമ്നനായി ജനിക്കുമ്പോഴാണു്. പക്ഷേ, ജാംബവാന് രാമനോടു സംസാരിക്കുമ്പോള് എന്തു പ്രദ്യുമ്നന്?
ഈ സംഭവത്തിനു മുമ്പു തന്നെ ജാംബവാനു കാമദേവനെ നല്ല പരിചയമായിരുന്നത്രേ. ആളു കൊള്ളാമല്ലോ!
ശുദ്ധജലമുള്ള കടല്: കടലിലെ വെള്ളത്തിനു് ഉപ്പുരസം വന്നതെങ്ങനെ എന്നതിനെപ്പറ്റി പല കഥകളും കേട്ടിട്ടുണ്ടു്. എന്തു ചോദിച്ചാലും തരുന്ന കുടുക്ക ഉപ്പുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള് കപ്പലില് നിന്നു കടലില് വീണു പോയതും എപ്പോഴും ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജിന്നിനെ അവസാനം കടലില് ഉപ്പു കലക്കുന്ന ജോലി കൊടുത്തു് ഒതുക്കിയതും മറ്റും. എങ്കിലും ഭാരതീയപുരാണങ്ങളില് ഇതിനുള്ള കഥ എന്താണെന്നു് എനിക്കറിയില്ല. എന്തെങ്കിലും കാണും. ആര്ക്കെങ്കിലും അറിയാമോ?
ഒരിക്കല് അഗസ്ത്യമുനി ദേഷ്യം വന്നിട്ടു സമുദ്രത്തെ മുഴുവന് കുടിച്ചു. പിന്നെ ദേവന്മാരും മുനിമാരുമൊക്കെക്കൂടി താണു കേണപേക്ഷിച്ചപ്പോള് സമുദ്രത്തെ ചെവിയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു വിട്ടു. അഗസ്ത്യന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളില്ക്കൂടി കടന്നു പോയ ഈ പ്രക്രിയയിലാണത്രേ സമുദ്രത്തിനു് ഉപ്പുരസം ഉണ്ടായതു്!
ഇതും ജാംബവാന് കണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്താ കഥ!
ശിവന്റെ വെളുത്ത കഴുത്തു്: ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കൂടി പാലാഴി കടഞ്ഞപ്പോള് അതില്നിന്നു കാളകൂടവിഷം പൊങ്ങിവന്നു. അതു വീണു ലോകം നശിക്കാതിരിക്കാന് ശിവന് അതെടുത്തു കുടിച്ചു. അതു വയറ്റില് പോകാതിരിക്കാന് പാര്വ്വതി ശിവന്റെ കഴുത്തില് കുത്തിപ്പിടിച്ചു. അതു തിരിച്ചു വെളിയില് വരാതിരിക്കാന് വിഷ്ണു വായും പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. അങ്ങനെ വിഷം കഴുത്തില് ഉറച്ചു. അങ്ങനെയാണു ശിവന് നീലകണ്ഠനായതു്. (നീലകണ്ഠനിലെ “നീലം” വിഷമാണു്, നീലനിറമല്ല.) ജാംബവാന് അതിനു മുമ്പു തന്നെ ശിവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടത്രേ!
എനിക്കൊരു സംശയമുണ്ടു്. ശിവന്റെ നിറം വെളുപ്പായിരുന്നോ? ഭാരതത്തിലെ ദേവന്മാരൊക്കെ കറുത്തവരായിരുന്നില്ലേ? ദേവന്മാര്ക്കൊക്കെ വെളുപ്പുനിറം കിട്ടിയതു് എന്നാണു്? വെള്ളക്കാര് വന്നതിനു ശേഷമാണോ അതോ ആര്യന്മാര് വന്നപ്പോഴാണോ?
മഞ്ഞനിറമുള്ള വിഷ്ണു: വിഷ്ണുവിനു എപ്പോഴോ മഞ്ഞനിറമായിരുന്നത്രേ. പിന്നെ അതു കറുപ്പായി. എങ്ങനെയെന്നു് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. ആര്ക്കെങ്കിലും അറിയാമെങ്കില് അറിയിക്കുക. ഏതായാലും വിഷ്ണുവിനു കറുപ്പുനിറമാകുന്നതിനു മുമ്പു് ജാംബവാന് കണ്ടിട്ടുണ്ടു് എന്നു മാത്രം ഇപ്പോള് മനസ്സിലാക്കിയാല് മതി.
സുജനിക പറഞ്ഞതു്:
വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരം മുഴുവന് പിംഗളമായിരുന്നു. ഭൃഗു ചവിട്ടിയപ്പോള് അത്രയും ഭാഗം കറുപ്പായി. അതാണു സൂചിതകഥ.
ത്രിമൂര്ത്തികളില് ആരാണു മികച്ചവന് എന്നറിയാന് ആദ്യം ബ്രഹ്മാവിന്റെയും പിന്നെ ശിവന്റെയും അടുത്തു പോയിട്ടു് തൃപ്തിയാകാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയതാണു ഭൃഗു എന്ന മുനി. അപ്പോള് ദാ അദ്ദേഹം കിടന്നുറങ്ങുന്നു. ലോകം മുഴുവന് രക്ഷിക്കേണ്ട ആളാണു്, കിടക്കുന്ന കിടപ്പു കണ്ടില്ലേ? കൊടുത്തു ഒരു ചവിട്ടു്. ഒരു മാതിരി ചവിട്ടൊന്നുമല്ല. ചവിട്ടു കൊണ്ട നെഞ്ചു മുഴുവന് കറുത്തു കരുവാളിച്ചു. ഞെട്ടിയുണര്ന്ന വിഷ്ണുവിനു ദേഷ്യമൊന്നും വന്നില്ല. പകരം മുനിയുടെ കാലു വേദനിച്ചോ എന്നു ചോദിച്ചു. ഉറങ്ങിയതിനു മാപ്പു പറയുകയും ചെയ്തു. ഇവന് തന്നെ മികച്ചവന് എന്നു് ഉറപ്പിച്ച ഭൃഗു (എതോ വൈഷ്ണവന് ഉണ്ടാക്കിയ കഥയാവാം) എന്തു വരം വേണമെന്നു ചോദിച്ചു. ഭൃഗു ചവിട്ടിയ സ്ഥലത്തെ കരുവാളിച്ച കറുത്ത പാടു് എന്നും ഉണ്ടാവണം എന്നാണു വിഷ്ണു വരം ചോദിച്ചതു്. ആ വരം കൊടുത്തു. അതിനെയാണു് “ശ്രീവത്സം” എന്നു പറയുന്നതു്.
ശ്രീവത്സത്തോടൊപ്പം തന്നെ പറയുന്ന മറ്റൊരു സാധനമാണു കൌസ്തുഭം. അതു വിഷ്ണു മാറില് ധരിക്കുന്ന രത്നമാണു്.
(ഈ ശ്രീവത്സവും കൌസ്തുഭവും എന്താണെന്നു ഗുരുവായൂരുള്ളവരോടു ചോദിച്ചു നോക്കൂ. രണ്ടു ഗസ്റ്റ് ഹൌസുകളാണു് എന്നു് ഉത്തരം കിട്ടും. )
ഈ ഭൃഗുവിനെക്കാളും പഴയ ആളാണു ജാംബവാന്. കക്ഷി ആദ്യം വിഷ്ണുവിനെക്കാണുമ്പോള് നെഞ്ചത്തു ശ്രീവത്സവുമില്ല, കൌസ്തുഭവുമില്ല. ക്ലീന് മഞ്ഞനിറം!
ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല്, ഇതില് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ഒന്പതു കാര്യങ്ങളില് നാലെണ്ണത്തിന്റെ സൂചിതകഥകള് എനിക്കറിയില്ല.
മൂന്നെണ്ണത്തിന്റെ കഥ സുജനിക എന്ന രാമനുണ്ണി തന്നെ പറഞ്ഞു തന്നു.
പുരാണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരം തുലോം പരിമിതമാണെന്നു മനസ്സിലായി. ഇനി അതറിഞ്ഞിട്ടു് ഇതു പോസ്റ്റു ചെയ്യാം എന്നു കരുതിയാല് ഇതൊരിക്കലും വെളിച്ചം കാണില്ല. ഈ കഥകള് അറിയാവുന്നവര് ദയവായി കമന്റുകളിടുക. അവ ഈ പോസ്റ്റില്ത്തന്നെ ചേര്ക്കാം.
ബൂലോഗത്തിലും ജാംബവാനെപ്പോലെ ഒരു ജീവിയുണ്ടു്. അതാണു “സീനിയര് ബ്ലോഗര്”. പണ്ടു തൊട്ടേ ബ്ലോഗിംഗ് തുടങ്ങിയവരാണെന്നു പറയുന്നു. ഇപ്പോള് കാര്യമായി പോസ്റ്റുകളൊന്നുമില്ല. കണ്ണു കാണാന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടു്. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണിന്റെ പോള പൊക്കി ഒന്നു നോക്കി ഒരു പോസ്റ്റോ കമന്റോ ഇടും. ഇങ്ങേരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു എന്നു കരുതി ഇരിക്കുന്ന നമ്മള് അപ്പോള് ഒന്നു ഞെട്ടും. പിന്നെ കാണണമെങ്കില് ഒരു യുഗം കഴിയണം.
ഇങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടെ മുഖം കാണിക്കുന്ന സന്ദര്ഭത്തില് ജാംബവാനെപ്പോലെ തന്റെ പഴക്കം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില കഥകള് പറയും:
“പണ്ടു കേരളാ ഡോട്ട് കോമിലും മലയാളവേദിയിലും ഞാന് ബ്ലോഗ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്…”
“ഇപ്പോള് എല്ലാം എളുപ്പമല്ലേ. ഈ വരമൊഴിയും സ്വനലേഖയും മലയാളം കീബോര്ഡുമൊക്കെ വരുന്നതിനു മുമ്പു് ഞാന് മലയാളം യൂണിക്കോഡ് ടൈപ്പു ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. ഓരോ കോഡ്പോയിന്റിന്റെയും നമ്പര് നോക്കിയിട്ടു് അതിലെ ഓരോ ബിറ്റും ഓരോന്നായി പെറുക്കിവെച്ചു്. ഒരു “അ” എഴുതാന് മൂന്നു ദിവസമെടുത്തു. അങ്ങനെ ഒരു മഹാകാവ്യം എഴുതിയ ആളാണു ഞാന്…”
“ഞങ്ങളൊക്കെ ബ്ലോഗ് ചെയ്തിരുന്ന കാലത്തു് നല്ല ഈടുള്ള കൃതികളായിരുന്നു ബ്ലോഗില്. ഇപ്പോള് എന്താ കഥ? വായില് തോന്നിയതു കോതയ്ക്കു പാട്ടു് എന്നല്ലേ?”
ഭാവിയില് നമ്മളും ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുമായിരിക്കും:
“ഞാന് ബ്ലോഗിംഗ് തുടങ്ങിയപ്പോള് പ്ലൂട്ടോ ഒരു ഗ്രഹമായിരുന്നു…”
“ചില്ലില്ലാത്ത മലയാളത്തിലാണു് ഞാന് എന്റെ ഇരുനൂറാമത്തെ പോസ്റ്റ് എഴുതിയതു്…”
“കൊടകരപുരാണം പുസ്തകമാകുന്നതിനു മുമ്പു ബ്ലോഗില് വായിച്ചവനാണു ഞാന്…”
“ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ബ്ലോഗ് നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടുള്ളവനാണു ഞാന്…”
കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ചെയ്ത പോലെ ഈക്കൊല്ലവും പഞ്ചാംഗം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം വായനക്കാരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം വിവിധ സ്ഥലങ്ങള്ക്കു വേണ്ടി പഞ്ചാംഗം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ആ സ്ഥലങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഈക്കൊല്ലവും പഞ്ചാംഗങ്ങള് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. കൂടുതല് സ്ഥലങ്ങള്ക്കു വേണമെങ്കില് ഈ പോസ്റ്റിനൊരു കമന്റിടുകയോ എനിക്കൊരു ഈ-മെയില് അയയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുക.
പഞ്ചാംഗം ഈ ബ്ലോഗിന്റെ സൈഡ്ബാറില് മലയാളം കലണ്ടര്/പഞ്ചാംഗം എന്ന ലിങ്കില് നിന്നു PDF ഫോര്മാറ്റില് ഡൌണ്ലോഡ് ചെയ്യാം. ഇതിനുപയോഗിച്ച തിയറി അവിടെത്തന്നെയുള്ള ഈ പുസ്തകത്തില് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ടു്.
അടിയ്ക്കടി ലഭിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് (അലപ്ര) [Frequently Asked Questions]
കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഈ പഞ്ചാംഗം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോള് വായനക്കാര് ചോദിച്ചതും ഇനി ചോദിക്കാന് ഇടയുള്ളതുമായ പ്രധാന ചോദ്യങ്ങളും അവയുടെ മറുപടികളുമാണു് താഴെ.
ഇതൊരു പഞ്ചാംഗമാണോ?
തിഥി, നക്ഷത്രം, വാരം, യോഗം, കരണം എന്നിവ അടങ്ങിയതാണു പഞ്ചാംഗം. ഇതില് ആദ്യത്തേതു മൂന്നുമുണ്ടു്. അവസാനത്തേതു രണ്ടുമില്ല. അതിനാല് ഇതിനെ പഞ്ചാംഗം എന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ. എങ്കിലും ഇതിലുള്ള വിവരങ്ങളില് നിന്നു യോഗവും കരണവും കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള വഴി കേരളപഞ്ചാംഗഗണനം (പേജ് 5, 9, 10) എന്ന പുസ്തകത്തില് വിവരിക്കുന്നുണ്ടു്.
ഇതൊരു കലണ്ടറാണോ?
തീയതികളും മറ്റു വിവരങ്ങളും കൃത്യമായി കൊടുത്തിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു് (A calendar is a system of organizing days for a socially, religious, commercially, or administratively useful purpose എന്നു വിക്കിപീഡിയ.) ഇതൊരു കലണ്ടറാണെന്നു പറയാം. എന്നാല് വര്ണ്ണശബളമായ ചിത്രങ്ങളോടു കൂടിയോ അല്ലാതയോ ഓരോ മാസത്തെയും ആഴ്ച തിരിച്ചു പട്ടികയാക്കി കാണിച്ചു ഭിത്തിയില് തൂങ്ങുന്ന സാധനം എന്ന അര്ത്ഥത്തില് ഇതു കലണ്ടറല്ല.
ഈ കുന്ത്രാണ്ടം ഉണ്ടാക്കാന് എന്താണു പ്രചോദനം?
കലണ്ടര്, ആഴ്ച, തീയതി, നക്ഷത്രം, തിഥി തുടങ്ങിയവ പണ്ടേ എനിക്കു താത്പര്യമുള്ള വിഷയങ്ങളായിരുന്നു. അമേരിക്കയില് വെച്ചു് പിറന്നാള് എന്നാഘോഷിക്കണം, ഇവിടെ ജനിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ നക്ഷത്രമെന്താണു്, രാഹുകാലം എപ്പോള് നോക്കണം, ഷഷ്ഠി, പ്രദോഷം തുടങ്ങിയ വ്രതങ്ങള് എന്നാണു നോക്കേണ്ടതു് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങള്ക്കു മറുപടി പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതിനോടൊപ്പം മാതൃഭൂമി കലണ്ടര് നോക്കി ഈ സമയങ്ങള് എങ്ങനെ അമേരിക്കന് സമയത്തിലേക്കു മാറ്റി ഇവ കണ്ടുപിടിക്കും എന്നു മനുഷ്യര്ക്കു പറഞ്ഞുകൊടുത്തതൊക്കെ അവര് ഒരു ചെവിയിലൂടെ അകത്തേയ്ക്കെടുത്തു് മറുചെവിയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു കളഞ്ഞു് അടുത്ത തവണയും അതേ ചോദ്യവുമായി വരുന്നതില് മനം നൊന്തു് എല്ലാവര്ക്കുമായി ഉണ്ടാക്കിയതാണു് ഇതു്.
ആദ്യം ഇംഗ്ലീഷിലായിരുന്നു. മലയാളത്തിലാക്കാന് പ്രചോദനം രാജേഷ് വര്മ്മയാണു്. ശ്രീ എ. ജെ. അലക്സ് സരോവര് പോര്ട്ടലില് ഇട്ടിരുന്ന LaTeX മലയാളം പാക്കേജ് ഉപയോഗിച്ചു മലയാളം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വിദ്യ അറിയാമായിരുന്നു. വരമൊഴിയെയും ബ്ലോഗുകളെയും യൂണിക്കോഡിനെയും ഒക്കെ പരിചയപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പാണു സംഭവം. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര് പ്രോഗ്രാമില് നിന്നു LaTeX സോഴ്സ് ഉണ്ടാക്കാന് പറ്റുമെന്നതിനാല് ഇതിനെ ഒരു പ്രോഗ്രാമിലൊതുക്കാനും പറ്റി.
പിന്നെ, ബ്ലോഗു തുടങ്ങിയപ്പോള് എല്ലാക്കൊല്ലവും ഇതു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനും തുടങ്ങി.
10 മുതല് 21 വരെയുള്ള പേജുകളില് ഉള്ള പട്ടികകള് എങ്ങനെയാണു് ഉപയോഗിക്കുക?
ആദ്യത്തെ മൂന്നു കോളങ്ങളില് ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം, ശകവര്ഷത്തീയതികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നെ ആഴ്ച. അടുത്ത രണ്ടു കോളങ്ങളില് നക്ഷത്രവും തിഥിയും. പിന്നെ ഉദയവും അസ്തമയവും. അതിനു ശേഷം രാഹുകാലം.
പട്ടികയ്ക്കു താഴെ ഏകാദശി, പ്രദോഷം, ഷഷ്ഠി എന്നീ വ്രതങ്ങളുടെ ദിവസങ്ങള് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. മുകളില് മാസങ്ങള്, സംക്രമസമയം തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങളും.
10 മുതല് 21 വരെയുള്ള പേജുകളില് ഉള്ള പട്ടികകള് ഉപയോഗിച്ചു നക്ഷത്രവും തിഥിയും എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും?
ഒരു നക്ഷത്രത്തില് നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കു മാറുന്നതു ദിവസത്തിനിടയിലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു് രണ്ടും ഇടയില് / ഇട്ടു കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തേതില് നിന്നു രണ്ടാമത്തേതിലേക്കു മാറുന്ന സമയവും കാണിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു ദിവസത്തില് ഒന്നിലധികം തവണ മാറുന്നുണ്ടെങ്കില് രണ്ടു വരികളിലായി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.
സൂര്യോദയസമയത്തെ നക്ഷത്രവും തിഥിയും കട്ടിയുള്ള അക്ഷരത്തില് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇതു മാത്രമേ സാധാരണ കലണ്ടറുകള്/പഞ്ചാംഗങ്ങള് കൊടുക്കാറുള്ളൂ.
ഉദാഹരണമായി കോഴിക്കോട്ടെ പഞ്ചാംഗത്തില് 2008 ജനുവരി 4 നോക്കുക. (പേജ് 10, പട്ടിക 1 2.1.) 2008 ജനുവരി 4. 1183 ധനു 19. 1929 പൌഷം 14. വെള്ളിയാഴ്ച. സൂര്യോദയത്തിനു നക്ഷത്രം വിശാഖം. ഉച്ചയ്ക്കു 2:23-നു വിശാഖത്തില് നിന്നു് അനിഴമാകും. സൂര്യോദയത്തിനു തിഥി കറുത്ത പക്ഷത്തിലെ ഏകാദശി. രാവിലെ 10:06-നു ദ്വാദശിയാകും. സൂര്യോദയം 6:50-നു്. അസ്തമയം 6:12-നു്. രാഹുകാലം 11:06 മുതല് 12:31 വരെ.
വെള്ളിയാഴ്ച രാഹുകാലം രാവിലെ പത്തര മുതല് പന്ത്രണ്ടു വരെ എന്നാണല്ലോ മാതൃഭൂമി കലണ്ടറില്.
സൂര്യന് ആറു മണിക്കുദിച്ചു് ആറു മണിക്കസ്തമിച്ചാല് പത്തര മുതല് പന്ത്രണ്ടു വരെയാണു്. ഉദയാസ്തമയങ്ങള് അനുസരിച്ചു് കാലങ്ങളും മാറും. ഈ ദിവസം 6:50-നു് ഉദിച്ചു് 6:12-നു് അസ്തമിക്കുന്നതുകൊണ്ടു കാലങ്ങളും അതിനനുസരിച്ചു മാറും. വിശദവിവരങ്ങള് കേരളപഞ്ചാംഗഗണനം എന്ന പുസ്തകത്തില് പതിനൊന്നാം പേജിലുണ്ടു്. മറ്റു സ്ഥലങ്ങളില് ഇതു വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.
ഈ രാഹുകാലം എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു് അന്ധവിശ്വാസമല്ലേ? പിന്നെ എന്തിനാണു് അതല്ല ഇതാണു ശരി എന്നു പറയുന്നതു്?
രാഹുകാലം അന്ധവിശ്വാസമല്ല. അതൊരു സമയനിര്ണ്ണയോപാധിയാണു്. രാഹുകാലം തുടങ്ങിയ കാലങ്ങള് നോക്കി ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികള്ക്കു ഗുണദോഷങ്ങള് ഉണ്ടു് എന്നു പറയുന്നതാണു് അന്ധവിശ്വാസം.
ജ്യോതിഷം എന്ന “ശാസ്ത്ര”ത്തെ ശരിയെന്നു കരുതുന്നവരും ഇതൊന്നും ശരിയായി കലണ്ടറുകളിലും പഞ്ചാംഗങ്ങളിലും കാണിക്കാറില്ലെന്നും, ശരാശരി മാത്രം കാണിച്ചാലും ഈ വ്യത്യാസത്തിന്റെ വിശദവിവരങ്ങള് വ്യക്തമാക്കാറില്ല എന്നും വ്യക്തമാക്കാന് കൂടിയാണു് ഇതിവിടെ ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നതു്.
ഇതില് രാഹുകാലമേ ഉള്ളല്ലോ. ഗുളികകാലം, യമകണ്ടകകാലം തുടങ്ങിയവ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? കേരളപഞ്ചാംഗഗണനം എന്ന പുസ്തകത്തില് പതിനൊന്നാം പേജു നോക്കി ഉദയാസ്തമയങ്ങളില് നിന്നു കണക്കുകൂട്ടുക.
24-ാം പേജു മുതല് 35-ാം പേജു വരെയുള്ള പട്ടികകള് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം?
ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുമ്പോഴുള്ള (അര്ദ്ധരാത്രി) ഗ്രഹസ്ഫുടമാണു് അതിലുള്ളതു്. ഉദാഹരണമായി ഇന്ത്യന് സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ടൈം 2008 ജനുവരി 1-നു മുമ്പുള്ള അര്ദ്ധരാത്രിയ്ക്കു സൂര്യന് ധനു 15:43, ചന്ദ്രന് കന്നി 20:34, ചൊവ്വ മിഥുനം 5:58, ബുധന് ധനു 23:56, വ്യാഴം ധനു 9:4, ശുക്രന് വൃശ്ചികം 7:16, ശനി ചിങ്ങം 14:36, രാഹു കുംഭം 6:22, കേതു ചിങ്ങം 6:22.
കുജന്, ശനി, രാഹു, കേതു എന്നിവയുടെ സ്ഫുടം കട്ടിയുള്ള അക്ഷരത്തിലാണല്ലോ.
അവ വക്രം (retrograde) ആണെന്നാണു് അര്ത്ഥം. ഭൂമിയില് നിന്നു നോക്കുമ്പോള് അവ പുറകോട്ടു പോകുന്നതായി തോന്നുന്നു എന്നര്ത്ഥം. ഇതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നു് (സൂര്യനെ ചുറ്റി ഭൂമിയുള്പ്പെടെയുള്ള ഗ്രഹങ്ങള് സഞ്ചരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു്) പണ്ടുള്ളവര്ക്കു് അറിയാന് പാടില്ലാത്തതിനാല് അധിവൃത്തങ്ങളുടെ ഒരു തിയറി ഉണ്ടാക്കുകയും വക്രനായാല് ഒരു ഗ്രഹത്തിന്റെ ബലം വിപരീതമാകുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുമെന്നും പറഞ്ഞു.
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരിക്കലും വക്രമാവില്ല. (കാരണം നമുക്കറിയാം. സൂര്യനെ ഭൂമിയും ഭൂമിയെ ചന്ദ്രനും ഒരേ ദിശയില്ത്തന്നെ ചുറ്റുന്നു.) സൂര്യ-ചന്ദ്രപഥങ്ങളുടെ സംഗമബിന്ദുക്കള് എപ്പോഴും പുറകോട്ടു പോകുന്നതു കൊണ്ടു് രാഹുവും കേതുവും എപ്പോഴും വക്രന്മാരാണു്. ബാക്കി എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും വക്രമാവാം. ഇതൊക്കെ ജ്യോതിഷപുസ്തകങ്ങളില് പ്രത്യേകനിയമങ്ങളായി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു്. ചില “കാരണങ്ങളും” പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്.
അര്ദ്ധരാത്രിയല്ലാത്ത സമയത്തിന്റെ സ്ഫുടം എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും?
Linear interpolation ഉപയോഗിക്കുക. ഇതില് കൂടുതല് granularity കൊടുക്കാന് നിവൃത്തിയില്ല. പഞ്ചാംഗങ്ങളില് 10 ദിവസങ്ങളിലൊരിക്കല് ഉള്ള സ്ഫുടമേ ഉള്ളൂ എന്നും ഓര്ക്കുക.
യുറാനസ്, നെപ്റ്റ്യൂണ്, പ്ലൂട്ടോ എന്നിവ കാണുന്നില്ലല്ലോ?
36-ാം പേജില് അതുമുണ്ടു്. മാസത്തില് രണ്ടു പ്രാവശ്യമേ ഉള്ളൂ എന്നു മാത്രം. ആര്ക്കെങ്കിലും വേണമെങ്കില് എടുക്കാം
എന്താണു ലഗ്നം? 38 മുതല് 49 വരെയുള്ള പേജുകളിലെ ടേബിളുകള് എന്തിനാണു്?
ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ കൃത്യം കിഴക്കുഭാഗത്തു് ഒരു പ്രത്യേക സമയത്തു് ഉള്ള രാശിയാണു ലഗ്നം (Ascendant). രാശി എന്നതുകൊണ്ടു് ഒരു ബിന്ദുവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ആംഗിള് എന്നു കരുതിയാല് മതി. ഇതു് ഓരോ സ്ഥലത്തിനും (ഒരേ ടൈം സോണിലുള്ളവയ്ക്കും) വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.
ഇതു ജ്യോതിഷത്തില് മാത്രമുപയോഗിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണു്. സാധാരണ ആവശ്യമുള്ളതല്ല.
ഇവയിലെ ആദ്യത്തെ സെറ്റ് ടേബിളുകളേ സാധാരണ ആവശ്യമുള്ളൂ. ഇതു മൂന്നു ഡോക്യുമെന്റ് ആയി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൂടേ? എല്ലാം കൂടി പ്രിന്റ് ചെയ്യണ്ടല്ലോ.
അക്രോബാറ്റ് റീഡറില് പറയുന്ന പേജുകള് മാത്രം പ്രിന്റു ചെയ്യാനുള്ള വകുപ്പുണ്ടല്ലോ.
ടേബിളുകള് പുനഃക്രമീകരിക്കണമെന്നു് ആഗ്രഹമുണ്ടു്. ഒരേ ടൈം സോണിലുള്ളവയ്ക്കു പൊതുവായുള്ളതു വേറെയും വ്യത്യസ്തമായതു വേറെയും എന്നിങ്ങനെ. മുസ്ലീം നമസ്കാരസമയം തുടങ്ങിയവയും അതിനോടൊപ്പം ചേര്ക്കാം.
നക്ഷത്രവും മറ്റും മാറുന്ന സമയം സാധാരണ കലാണ്ടറുകളില് കാണുന്നതില് നിന്നു വ്യത്യാസമുണ്ടല്ലോ, ഞാന് കോഴിക്കോട്ടേ പഞ്ചാംഗം നോക്കിയിട്ടും?
സാധാരണ കലണ്ടറുകളിലും പഞ്ചാംഗങ്ങളിലും ഉദയാല്പ്പരനാഴികയാണു കൊടുക്കുക. അതായതു്, സൂര്യോദയത്തിനു ശേഷം എത്ര നാഴിക (1 നാഴിക = 24 മിനിട്ടു് = 60 വിനാഴിക) കഴിഞ്ഞാണെന്നു്.
ഉദാഹരണമായി, 2008 ജനുവരി 2-നു കോഴിക്കോട്ടു് ഉദയം 6:49-നാണു്. ചിത്തിര നക്ഷത്രം ചോതിയാകുന്നതു് 8:26-നാണു്-അതായതു് ഉദയം കഴിഞ്ഞു് 97 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു്, അതായതു് 97/24 = 4.041666… നാഴിക കഴിഞ്ഞു്. അതായതു് 4 നാഴിക 2.5 വിനാഴിക കഴിഞ്ഞു്. കലണ്ടറുകളില് 4:2 എന്നോ 4:3 എന്നോ കാണാം.
സൂര്യോദയത്തിനു നാഴികവട്ട സജ്ജീകരിച്ചു് അതിനെ നോക്കി സമയം കണ്ടുപിടിക്കുന്ന രീതി ഇപ്പോഴും തുടരുന്നതു് എന്തിനാണെന്നറിയില്ല. കലണ്ടറിലെ സമയം കണ്ടുപിടിക്കാന് ആളുകള്ക്കു് ഇപ്പോള് അന്നത്തെ സൂര്യോദയം കണ്ടുപിടിച്ചു് അതു കുറച്ചു് മണിക്കൂര്/മിനിട്ടു് ആക്കണം.
ചില ജ്യോതിഷകാര്യങ്ങള്ക്കു് ഉദയാല്പ്പരനാഴിക തന്നെ വേണമെന്നു കേള്ക്കുന്നല്ല്ലോ.
ലഗ്നം കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ഭാരതീയരീതിയ്ക്കാണു് അതു വേണ്ടതു്. ഈ പഞ്ചാംഗത്തില് ലഗ്നത്തിനു വേറേ പട്ടികകളുണ്ടു്. ഇനി ഉദയാല്പ്പരനാഴിക കണ്ടുപിടിക്കണമെങ്കില്ത്തന്നെ മുകളില് കൊടുത്തിരിക്കുന്ന രീതിയില് കണക്കു കൂട്ടി കണ്ടുപിടിക്കാം.
ജ്യോതിഷത്തിനു ശാസ്ത്രീയാടിസ്ഥാനമുണ്ടോ?
ശാസ്ത്രീയമായ പഠനങ്ങള് കാണിക്കുന്നതു സംഭാവ്യതാശാസ്ത്രം തരുന്നതില് കൂടുതല് ഫലമൊന്നും ജ്യോതിഷത്തിന്റെ പ്രവചനങ്ങള്ക്കില്ല എന്നാണു്. അതിനാല് ശാസ്ത്രീയാടിസ്ഥാനം ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയേണ്ടി വരും.
എന്റെ സ്ഥലത്തിന്റെ പഞ്ചാംഗം ഈ ലിസ്റ്റിലില്ലല്ലോ. എന്തു ചെയ്യും?
അടുത്തുള്ളതും അതേ ടൈംസോണിലുള്ളതുമായ ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്തിന്റെ പഞ്ചാംഗം കൊണ്ടു് തത്ക്കാലം അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്യൂ. കോഴിക്കോട്ടോ കോട്ടയത്തോ ഗണിച്ച കലണ്ടര് കൊണ്ടു മലയാളികള് മുഴുവന് അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്യുന്നില്ലേ?
അതു പോരാ എന്നുണ്ടെങ്കില് ഏതു സ്ഥലത്തിന്റെ പഞ്ചാംഗം വേണമെന്നു കാണിച്ചു് ഒരു കമന്റിടുക. ഉമേഷ്.പി.നായര് അറ്റ് ജീമെയില്.കോം എന്ന വിലാസത്തില് ഒരു മെയിലയച്ചാലും മതി.
ഭൂമിയിലുള്ള ഏതു സ്ഥലത്തിന്റെയും പഞ്ചാംഗം ഗണിക്കാന് പറ്റുമോ?
പറ്റില്ല. ഇതിലെ പലതും കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനു് ആ ദിവസത്തെ സൂര്യോദയാസ്തമയങ്ങള് ആവശ്യമാണു്. ആറുമാസത്തേയ്ക്കു സൂര്യന് ഉദിക്കുകയോ അസ്തമിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത ആര്ട്ടിക് സര്ക്കിളിനു വടക്കുള്ളതോ അന്റാര്ട്ടിക് സര്ക്കിളിനു തെക്കുള്ളതോ ആയ സ്ഥലങ്ങള്ക്കു് ഈ ക്രിയകള് എങ്ങനെ ചെയ്യും എന്നു് എനിക്കറിയില്ല.
നോര്വ്വേ, സ്വീഡന്, ഫിന്ലാന്ഡ്, റഷ്യ, അമേരിക്ക (അലാസ്ക സ്റ്റേറ്റ്), കാനഡ, ഗ്രീന്ലാന്ഡ്, ഐസ്ലാന്ഡ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളില് മാത്രമേ ആര്ട്ടിക് സര്ക്കിളിന്റെ വടക്കു മനുഷ്യവാസമുള്ളൂ. അന്റാര്ട്ടിക് സര്ക്കിളിനു തെക്കു് അന്റാര്ട്ടിക്ക മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
ഞാന് ഫിന്ലാന്ഡില് താമസിക്കുന്ന ഒരു ബ്ലോഗസഹോദരനാണു്. എനിക്കിവിടെ ആറു മാസം പകലും ആറു മാസം രാത്രിയുമാണു്. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്ലോഗസഹോദരനു പിറന്നാള് ആശംസകള് ഫോണില് വിളിച്ചു് അര്പ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു പറഞ്ഞുതരാമോ?
ആര്ട്ടിക് സര്ക്കിളിനു തെക്കുള്ള ഹെല്സിങ്കിയിലെ പഞ്ചാംഗം വേണമെങ്കില് ഉണ്ടാക്കിത്തരാം. അല്ലെങ്കില് അതേ ടൈംസോണിലുള്ള ഏതെങ്കിലും പഞ്ചാംഗം നോക്കി പിറന്നാളിന്റെ തീയതി കണ്ടുപിടിച്ചു വിളിച്ചാല് മതി.
സൂര്യോദയത്തിനു് നക്ഷത്രം വരുന്ന ദിവസമാണു് പിറന്നാളായി ആഘോഷിക്കുന്നതു്. ഈ പഞ്ചാംഗത്തില് അതു കട്ടിയുള്ള അക്ഷരത്തില് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
പിന്നെ, തലയില് ഒരു രോമമെങ്കിലുമുള്ളവരുടെ മാത്രമേ പിറന്നാള് ആഘോഷിക്കാറുള്ളൂ
ഞാന് ഇന്ത്യ, ജപ്പാന്, യൂറോപ്പ്, അമേരിക്ക തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില് ഒരു ജിടെന്ഷാ അഥവാ സൈക്കിളില് പര്യടനം നടത്തുന്ന ഒരു സഞ്ചാരിയാണു്. ഞാന് ഇപ്പോള് എവിടെയാണെന്നു പറയാന് എനിക്കു മനസ്സില്ല. എനിക്കു ഷഷ്ഠി, ഏകാദശി തുടങ്ങിയ വ്രതങ്ങള് അനുഷ്ഠിക്കാന് ഏതു പഞ്ചാംഗമാണു നോക്കേണ്ടതു്?
യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് വ്രതം നോക്കാന് പഞ്ചാംഗം നോക്കണ്ടാ സഞ്ചാരീ. എവിടെയാണെന്നു പറയാന് മനസ്സില്ലെങ്കില് ഈ ചോദ്യത്തിനു് ഉത്തരം പറയാന് എനിക്കും മനസ്സില്ല.
ഇന്ത്യ, അമേരിക്ക, ഉഗാണ്ടാ, കൊളംബിയ, ഇറ്റലി, അന്റാര്ട്ടിക്ക തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില് ഓരോ ആഴ്ചയും മാറിമാറി താമസിക്കുന്ന ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിപ്പെണ്ണാണു ഞാന്. ഓരോ ആഴ്ചയിലും പേരും മാറ്റാറുണ്ടു്. എല്ലാ ക്ഷാരബുധനും, ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ചയ്ക്കും ക്രിസ്തുമസ്സിനും ഞാന് ഓരോ ബ്ലോഗ് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു ബലിയര്പ്പിക്കാറുണ്ടു്. ഈ ദിവസങ്ങള് കണ്ടുപിടിക്കാന് ഞാന് ഏതു പഞ്ചാംഗമാണു നോക്കേണ്ടതു്?
ക്രിസ്തുമസ് എല്ലാക്കൊല്ലവും എല്ലാ പഞ്ചാംഗത്തിലും ഡിസംബര് 25 ആണു്. ബാക്കിയുള്ളവ മാറും. എങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വര്ഷത്തില് അവയെല്ലാം നിശ്ചിതതീയതിയിലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു് ഏതെങ്കിലും പഞ്ചാംഗം നോക്കിയാല് മതി.
എവിടെയായാലും 2008-ല് ക്ഷാരബുധന് ഫെബ്രുവരി 6, ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച മാര്ച്ച് 21, ക്രിസ്തുമസ് ഡിസംബര് 25. ഈ തീയതികളില് ബ്ലോഗ് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തുകൊള്ളൂ.
ഇതു മൊത്തം തെറ്റാണു ചേട്ട. ക്രിസ്തുമസ് ഡിസംബര് 25 അല്ല. ഗാന്ധിജയന്തി വിശേഷദിവസമായി കാണിക്കാന് തക്ക മഹാത്മാവല്ല ഗാന്ധി. അമേരിക്കാാാാായിലെ താങ്ക്സ് ഗിവിംഗുമൊക്കെ മലയാളം പഞ്ചാങ്കത്തില് എന്തരു കാട്ടണതു്?
പോപ്പുലറായ കുറച്ചു വിശേഷദിവസങ്ങളാണു് ഇതിലുള്ളതു്. സമഗ്രമെന്നു് അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. പല വിശേഷദിവസങ്ങളും ശരിയായ ദിവസത്തിലല്ല ആഘോഷിക്കുന്നതെന്നറിയാം. എങ്കിലും പൊതുവേ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്ന തീയതികളാണു് ഇതില് കാണുക.
ഇതിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് ഉപഭോക്താക്കള് അമേരിക്കയിലുള്ളവരാണു്. അതുകൊണ്ടാണു് അമേരിക്കന് വിശേഷദിവസങ്ങളും ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചതു്.
ഇതു മൊത്തം ആസ്കി ഫോണ്ടാണല്ലോ. ഈ മല്ല്ലുക്കളോടു പറഞ്ഞു മടുത്തു. എത്ര പറഞ്ഞാലും നീയൊന്നും യൂണിക്കോട് ഉപയോഗിക്കുകയില്ല എന്നുറച്ചിരിക്കുകയാണോ? നിന്നെയൊക്കെ വേലിപ്പത്തലൂരി മുക്കാലിയില് കെട്ടി അടിക്കണം.
യൂണിക്കോഡിനെപ്പറ്റി അറിയാത്ത കാലത്തു് ഉണ്ടാക്കിയതാണിതു്. PDF-ല് യൂണിക്കോഡ് അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടുമാണു്. ഈയിടെ ഒരു ലാറ്റക് മലയാളം/ഒമേഗ പാക്കേജ് http://malayalam.sarovar.org/-ല് കണ്ടു. അതു് ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങുന്നതേ ഉള്ളൂ. അതു ശരിയായി ഉപയോഗിക്കാന് പഠിച്ചാല് ഇതും യൂണിക്കോഡിലാക്കാം.
ബാംഗ്ലൂരില് നിന്നും അമേരിക്കയിലെ മിനസോട്ടയിലേക്കു കുടിയേറിപ്പാര്ത്ത ഒരു രണ്ടക്ക-ഐക്യു ബ്ലോഗറാണു ഞാന്. ഞാന് എവിടെപ്പോയാലും അവിടെ അത്യാഹിതം സംഭവിക്കും. ഒരു പാലത്തിന്റെ പടമെടുത്താല് അതു പൊളിയും. വെക്കേഷനു പോകുന്ന സ്ഥലത്തു തീപിടിത്തമുണ്ടാവും. യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോള് രാഹുകാലം നോക്കാത്തതുകൊണ്ടാണു് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നതു് എന്നു് ബാംഗ്ലൂരുള്ള ഒരു മുന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവു പറഞ്ഞു. ഇതു ശരിയാണോ?
ശരിയല്ല. രാഹുകാലം നോക്കുന്നതു് ഒരു അന്ധവിശ്വാസമാണു്. അതു നോക്കുന്നതുകൊണ്ടോ നോക്കാത്തതു കൊണ്ടോ ഒരു വ്യത്യാസവും ഉണ്ടാവുകയില്ല.
രാഹുകാലം, ഗ്രഹസ്ഫുടങ്ങള്, ലഗ്നം ഇവയൊക്കെ കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ടു് താങ്കള് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയല്ലേ?
ഞാന് ഇവയുടെ സമയം കണക്കുകൂട്ടി കൊടുക്കുക മാത്രമാണു ചെയ്യുന്നതു്. അല്ലാതെ ആ സമയങ്ങള്ക്കു് എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതയുണ്ടെന്നോ ആ സമയത്തു ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്ക്കു ഗുണമോ ദോഷമോ ഉണ്ടാകും എന്നോ പറയുന്നില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല, ഇത്തരം കാര്യങ്ങള് വെറും അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന അഭിപ്രായക്കാരനാണു ഞാന്.
ഞാന് ഇതു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു പല കാരണങ്ങളുണ്ടു്:
മലയാളികളുടെ പല വിശേഷദിവസങ്ങളും (ഓണം, വിഷു, ഈസ്റ്റര് തുടങ്ങിയവ) കണ്ടുപിടിക്കുന്നതു ശ്രമകരമാണു്. ഇവയില് പലതും മതപരമായ കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നെങ്കിലും മലയാളിയുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണു്. അവ ആചരിക്കുന്നവര്ക്കു്, പ്രത്യേകിച്ചു വിദേശത്തുള്ളവര്ക്കു്, ചിന്താക്കുഴപ്പമില്ലാതെ അവരവരുടെ സമയത്തില് അവയെ കാണിക്കുന്നതു പ്രയോജനപ്രദമാകും എന്നു കരുതി.
ജ്യോതിഷപ്രവചനങ്ങള് തെറ്റുമ്പോള് പലപ്പോഴും കണക്കുകൂട്ടലുകള് തെറ്റിയതുകൊണ്ടാണു് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതു് എന്നൊരു വാദം കേള്ക്കാറുണ്ടു്. അത്തരം സന്ദര്ഭങ്ങളില് കൃത്യമായ കണക്കുകൂട്ടലുകള് പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു സംവിധാനം ഇതു നല്കുന്നു. ആധുനികജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം (astronomy) ഉപയോഗിച്ചു ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനം കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ഭാരതീയജ്യോതിഷത്തിലെ നക്ഷത്രം, തിഥി, ലഗ്നം തുടങ്ങിയവയും കൃത്യമായി കണ്ടുപിടിക്കുന്നു. ജ്യോത്സ്യന്മാര് സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ത്രൈരാശികം (linear interpolation) എന്ന ഏകദേശക്കണക്കിനു പകരം സൂക്ഷ്മമായ iterative algorithms ഉപയോഗിച്ചാണു് സങ്കീര്ണ്ണമായ ഗണിതക്രിയകള് ചെയ്യുന്നതു്.
കലണ്ടറുകളില് കാണുന്ന ഉദയാല്പ്പരനാഴികയ്ക്കു പകരം ഇന്നു പ്രചാരത്തിലുള്ള ഘടികാരസമയം തന്നെ കാണിക്കുക. Day light savings ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളില് അതും കണക്കിലെടുക്കുക.
വ്രതങ്ങളും മറ്റും നോക്കുന്ന വിശ്വാസികള്ക്കു് നാട്ടിലെ കലണ്ടറില് നിന്നു സമയം സംസ്കരിച്ചെടുക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടു് ഒഴിവാക്കാന് ഒരു വഴി.
ഇവയാണു്, ഇവ മാത്രമാണു്, ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനല്ല, എതിര്ക്കാന് തന്നെയാണു് എന്റെ ശ്രമം.
അഗ്രഹാരത്തില് ജനിച്ചു് ഇപ്പോഴും പൂജ, കൂടോത്രം, ജ്യോതിഷം, മന്ത്രവാദം എന്നിവ നിത്യേന ചെയ്യുന്ന ഒരു മൂത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് യുക്തിവാദിനിയാണു ഞാന്. എല്ലാ മലയാളമാസം ഒന്നാം തീയതിയും ഞാന് മാര്ക്സ്, എംഗത്സ്, ലെനിന്, ചെ ഗുവര, ഇ. എം. എസ്. തുടങ്ങിയവരുടെ ആത്മാവിനു നിത്യശാന്തി കിട്ടാന് പൊങ്കാലയിടാറുണ്ടു്. പക്ഷേ, നാട്ടിലെ കലണ്ടറില് കാണുന്ന ദിവസമല്ല ഈ പഞ്ചാംഗത്തില് ഒന്നാം തീയതി. ഏതു ദിവസമാണു ഞാന് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതു്?
സൂര്യന് ഒരു രാശി(മാസം)യില് നിന്നു് അടുത്ത രാശിയിലേക്കു മാറുന്ന നിമിഷം (സംക്രമം) ഒരു പകലിന്റെ അഞ്ചില് മൂന്നു ഭാഗം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പാണെങ്കില് അതേ ദിവസവും, ശേഷമാണെങ്കില് പിറ്റേ ദിവസവും ആണു് രണ്ടാമത്തെ മാസത്തിലെ ഒന്നാം തീയതി എന്നാണു കണക്കു്. (വടക്കേ മലബാര് കണക്കനുസരിച്ചു് എപ്പോഴും പിറ്റേ ദിവസമാണു് ഒന്നാം തീയതി. അതു് ഇവിടെ കൊടുത്തിട്ടില്ല. മാതൃഭൂമി കലണ്ടറില് അതുണ്ടു്.) എന്റെ പഞ്ചാംഗത്തില് അതാതു സ്ഥലത്തെ ഉദയം നോക്കിയിട്ടു് ഞാന് ഈ നിയമം ഉപയോഗിച്ചു് ഒന്നാം തീയതി കണ്ടുപിടിക്കുന്നു. ഇതു നാട്ടിലെ കലണ്ടറുമായി ഗ്രിഗോറിയന് കലണ്ടറിലെ തീയതിയില് വ്യത്യാസമുണ്ടാവാം.
ഇങ്ങനെ തന്നെ വേണോ കൊല്ലവര്ഷകലണ്ടര് തയ്യാറാക്കാന്, അതോ കേരളത്തിലെ ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വേണോ എന്നതിനെപ്പറ്റി ആരും ആധികാരികമായി എഴുതിയിട്ടില്ല. അതിനാല് ഞാന് എനിക്കു ശാസ്ത്രീയമെന്നു തോന്നിയ ഈ രീതി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇതില് ബക്രീദ്, റംസാന് തുടങ്ങിയ മുസ്ലീം വിശേഷദിവസങ്ങള് ഇല്ലല്ലോ. ഹിജ്ര വര്ഷത്തീയതിയും ഇല്ല.
ഇസ്ലാമിക് കലണ്ടറിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകള് കൈവശമുണ്ടെങ്കിലും ഇതു വരെ അതു് ഈ കലണ്ടറില് ഉള്ക്കൊള്ളിക്കുവാന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. താമസിയാതെ ചേര്ക്കാം എന്നു കരുതുന്നു.
രാഹുകാലം പോലെയുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങള് ഒഴിവാക്കി മുസ്ലീം നമസ്കാരസമയങ്ങള് ചേര്ത്തുകൂടേ?
രാഹുകാലവും മുസ്ലീം നമസ്കാരസമയവും ഒരുപോലെ തന്നെയുള്ള ആചാരങ്ങളാണു്. രണ്ടും കണ്ടുപിടിക്കുന്നതില് സാമ്യവുമുണ്ടു്. ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും മുസ്ലീം നമസ്കാരസമയവും ചേര്ക്കാന് ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടു്. പക്ഷേ, ഉയര്ന്ന അക്ഷാംശം ഉള്ളിടത്തെ കണക്കുകൂട്ടലില് ഇസ്ലാമിക് പണ്ഡിതന്മാര്ക്കു ഭിന്നാഭിപ്രായമുണ്ടു്. അതുപോലെ ചില നിസ്കാരസമയം സമുദായത്തിലെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങള് രണ്ടു വിധത്തിലാണു കണക്കുകൂട്ടുന്നതു്. ഏറ്റവും ശരിയായ തിയറി കിട്ടിയാല് അതും ചേര്ക്കാം. ഇതുവരെ എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള് ഇവിടെ ഉണ്ടു്.
കേരളത്തിലെ അഞ്ചു സ്ഥലങ്ങളിലെ പഞ്ചാംഗമുണ്ടെങ്കിലും കൊല്ലവര്ഷം തുടങ്ങിയ കൊല്ലം നഗരത്തിന്റെ പഞ്ചാംഗമില്ല. ഇതിനെതിരേ മുഖ്യമന്ത്രിയ്ക്കു് ഒരു നിവേദനം സമര്പ്പിക്കുകയും ഒരു സെക്രട്ടേറിയേറ്റ് ധര്ണ്ണ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താലോ എന്നു കരുതുകയാണു്.
വായനക്കാര് ആവശ്യപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളിലെ പഞ്ചാംഗങ്ങളാണു് ഇവ. അല്ലാതെ സ്ഥലങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം നോക്കിയുള്ളതല്ല. കൊല്ലത്തിന്റെയോ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥലത്തിന്റെയോ പഞ്ചാംഗം വേണമെങ്കില് അറിയിക്കുക.
പഴയ പഞ്ചാംഗത്തിന്റെ രീതിയിലുള്ള പട്ടികകള്ക്കു പകരം ആധുനികകലണ്ടറുകളുടെ രീതിയില് ആഴ്ച തിരിച്ചു് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാമോ?
ഇതിനുപയോഗിക്കുന്ന ലൈബ്രറിയുപയോഗിച്ചു് (ലൈബ്രറി എന്താണെന്നറിയാന് അരവിന്ദന്റെ വികടസരസ്വതി എന്ന കൃതി വായിക്കുക) അതും ഉണ്ടാക്കാന് പറ്റും. കുറച്ചു പണിയുണ്ടെന്നു മാത്രം. ആര്ക്കെങ്കിലും താത്പര്യമുണ്ടെങ്കില് അറിയിക്കുക.
ഇതു് ഗ്നു ലൈസന്സ് ഉപയോഗിച്ചു് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്വെയര് ആക്കിക്കൂടേ?
ആക്കണം. അതിനു മുമ്പു് കോഡ് ഒന്നു നേരേ ചൊവ്വേ ആക്കണം. മലയാളം ലാറ്റക് മാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്ന API മാറ്റി ഏതു ഫോര്മാറ്റിലും customized ആയി ഔട്ട്പുട്ട് ഉണ്ടാക്കാവുന്ന രീതിയില് മാറ്റിയെഴുതണം. അത്രയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്വെയറായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കും.
കേരളീയപഞ്ചാംഗഗണനത്തിനുള്ള algorithms ഒരു ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റോ PDF പുസ്തകമോ ആയി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൂടേ?
ആഗ്രഹമുണ്ടു്. കുറെയൊക്കെ എഴുതി വെച്ചിട്ടുമുണ്ടു്. പൂര്ത്തിയാക്കാന് പറ്റുമോ എന്നു നോക്കട്ടേ.
ഇതില് മാതൃഭൂമിയും മനോരമയും മറ്റും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന കലണ്ടറുകളിലെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഉണ്ടോ? അവയ്ക്കു പകരം ഇതുപയോഗിച്ചാല് മതിയോ?
ഇല്ല, പോരാ. അവയില് പല ദേവാലയങ്ങളിലെയും ഉത്സവങ്ങള്, പല ആചാരങ്ങളുടെയും തീയതികള്, നേതാക്കന്മാരുടെയും മറ്റും ജനന/മരണത്തീയതികള് തുടങ്ങി ധാരാളം വിശേഷദിവസങ്ങള് ചേര്ത്തിട്ടുണ്ടു്. പിന്നെ തീവണ്ടിസമയം, STD കോഡുകള് തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങളും. അവയൊന്നും ഇതിലില്ല. കൂടാതെ അവയുടെ ഫോര്മാറ്റ് അല്പം കൂടി സൌകര്യപ്രദമാണെന്നു മിക്കവരും പറയുന്നു.
അതേ സമയം, ഇതില് നാളും മറ്റും മാറുന്ന സമയം ഘടികാരസമയമായി കൊടുത്തിരിക്കുന്നതു കൂടുതല് സൌകര്യമാണെന്നു പറയുന്നവരുമുണ്ടു്.
ഇതില് മാതൃഭൂമിയും ഗുരുവായൂര് ദേവസ്വവും മറ്റും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന പഞ്ചാംഗങ്ങളിലെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഉണ്ടോ? അവയ്ക്കു പകരം ഇതുപയോഗിച്ചാല് മതിയോ?
ഇല്ല, പോരാ. അവയില് പല തരം മുഹൂര്ത്തങ്ങള്, വ്രതങ്ങള്, വിശേഷദിവസങ്ങള് തുടങ്ങിയവയും ചേര്ത്തിട്ടുണ്ടു്. കൂടാതെ ഹസ്തരേഖാശാസ്ത്രം, പക്ഷിശാസ്ത്രം, സീതാചക്രം, സുബ്രഹ്മണ്യചക്രം, ദശാചക്രം, ഓരോ നക്ഷത്രത്തിന്റെയും ദേവന്, വൃക്ഷം തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങള്, ഭാവി പ്രവചിക്കാനുള്ള പല വഴികള്, വിവാഹപ്പൊരുത്തം തുടങ്ങിയ പല കാര്യങ്ങളുമുണ്ടു്. അവ ഇതിലില്ല.
കേരളം: 50 വിശേഷദിവസങ്ങള് എന്നൊരു പരമ്പര എഴുതിവരുകയാണു ഞാന്. എഴുതണമെന്നുള്ള പല വിശേഷദിവസങ്ങളും ഇതിലില്ല. അവ ഉള്ക്കൊള്ളിക്കാന് എന്താണു വഴി?
അവയുടെ നിര്വ്വചനങ്ങള് (ഉദാ: മീനമാസത്തിലെ അവസാനത്തെ ഭരണിനക്ഷത്രം) അയച്ചുതരുക. ഉള്പ്പെടുത്താന് ശ്രമിക്കാം.
സീയെസ് ഇവിടെ പറഞ്ഞ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചോ?
ഇല്ല. ഇതുവരെ അതു നോക്കാന് സമയം കിട്ടിയില്ല.
38 മുതല് 45 വരെയുള്ള പേജുകളിലുള്ള ലഗ്നപ്പട്ടികകളില് ചിലതിന്റെ അവസാനത്തെ കോളത്തിനു് ആവശ്യമില്ലാത്ത വീതിയുണ്ടല്ലോ.
അതൊരു ബഗ്ഗാണു്. ലാറ്റക് ടേബിള് സെല്ലുകള്ക്കു വീതീ നിശ്ചയിക്കുന്നതു് ആ കോളത്തിലെ ഏറ്റവും നീളമുള്ള സ്ട്രിംഗിന്റെ നീളം അനുസരിച്ചാണു്. ഗ്ലിഫ്-ബേസ്ഡ് ആയ ഈ രീതിയില് മലയാളം വാക്കുകളുടെ നീളം ശരിക്കു് ഊഹിക്കാന് വരുന്ന പാകപ്പിഴയാണതു്.
സെല്ലുകള്ക്കു ഫിക്സ്ഡ് വിഡ്ത്ത് കൊടുത്തു് ഇതു പരിഹരിക്കാം. പതുക്കെ ചെയ്യാം.
ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രവൃത്തികള് വഴി താങ്കള് പ്രതിലോമചിന്തകള്ക്കു വളം വെച്ചു കൊടുക്കുന്നു എന്നല്ലേ ചന്ത്രക്കാറന് ഇവിടെ പറഞ്ഞതു്?
അതേ. അതു കൊണ്ടു തന്നെയാണു് ഈ അലപ്ര ഇന്നു് ഇവിടെ എഴുതിയതും. ചന്ത്രക്കാറനു നന്ദി.
2006 മാര്ച്ചു മുതല് 2007 നവംബര് വരെ തുടങ്ങിവെച്ച മുപ്പത്തിയെട്ടു പോസ്റ്റുകളാണു ഡ്രാഫ്റ്റ് രൂപത്തില് ഗുരുകുലത്തില് കിടക്കുന്നതു്. ആരംഭശൂരത്വം കൊണ്ടും പൂര്ണ്ണതാവ്യഗ്രത കൊണ്ടും തീര്ക്കാതെ കിടക്കുന്നവയാണു ഭൂരിപക്ഷവും. വിഷയത്തിലുള്ള താത്പര്യമോ അതിന്റെ പ്രസക്തിയോ നഷ്ടപ്പെട്ടവയുമുണ്ടു കുറെയെണ്ണം. ഇനി മുതല് പുതിയ പോസ്റ്റുകള് എഴുതുന്നതിനു പകരം ഡ്രാഫ്റ്റന്മാരെ മുഴുമിക്കാന് ശ്രമിക്കണം എന്നു കരുതിയതിന്റെ ഫലമാണു് കഴിഞ്ഞ രണ്ടു പോസ്റ്റുകള്.
പ്രോത്സാഹനം എഴുതിത്തുടങ്ങിയതു 2007 ജൂലായില് ആണു്. ശ്ലോകവും അര്ത്ഥവുമെഴുതി ഇട്ടിരുന്നു. വിശദീകരണമായി കമന്റുകള് എങ്ങനെ ബ്ലോഗുകളെ നല്ല രീതിയില് ബാധിക്കുന്നു, പോസ്റ്റ്/കമന്റ് അഗ്രിഗേറ്ററുകളെപ്പറ്റിയും വായനലിസ്റ്റിനെപ്പറ്റിയും എനിക്കുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള് തുടങ്ങിയവ ഉള്പ്പെടുന്ന ഒരു കനത്ത ലേഖനം എഴുതിത്തുടങ്ങിയതുമാണു്. അതു് ഇപ്പോഴെങ്ങും തീരില്ല എന്നു തോന്നിയപ്പോള് എടുത്തുകളഞ്ഞിട്ടു് അപ്പോള് തോന്നിയതാണു് ജ്ഞാനപ്പാനയുടെ പാരഡി എഴുതാന്. ബുദ്ധിരാക്ഷസനായ വക്കാരി അതു് എങ്ങനെയോ മണത്തറിഞ്ഞു ഈ കമന്റിലൂടെ!
അബദ്ധധാരണകള് അതിനും മുമ്പു തുടങ്ങിയതാണു്. “എന്റെ ഓര്മ്മയില് ഞാന് ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന…” എന്ന ഖണ്ഡിക തൊട്ടായിരുന്നു ആ പോസ്റ്റ്. രാം മോഹന്റെ അന്നങ്ങള് പോയ വഴി ആണു് അതു മുഴുമിക്കാന് പിന്നെയും പ്രചോദനം തന്നതു്. അഞ്ചു ദിവസം മുമ്പു് അതു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന് വേണ്ടി അതിനു മുമ്പു് ഒരു ചെറിയ ഉപക്രമം എഴുതാന് ശ്രമിച്ചതാണു് അമ്മാവന്റെയും ചിറ്റപ്പന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു വൃഥാസ്ഥൂലമായതു്. പതിവുള്ള എഡിറ്റിംഗ് ചെയ്യാന് ക്ഷമയുണ്ടായില്ല.
അതിലും വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടായതു് അതില് എഴുതാന് ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന പല കാര്യങ്ങളും പോസ്റ്റു ചെയ്തപ്പോള് വിട്ടുപോയി എന്നതാണു്. അവയില് ചിലതൊക്കെ പെറുക്കിക്കൂട്ടി നിരത്തിയിരിക്കുകയാണു് ഈ പോസ്റ്റില്. പുതിയ പോസ്റ്റ് ഉടനെയെങ്ങും എഴുതില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ലംഘനം.
ഞാന് വായിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലത്തു് ഇന്നത്തെപ്പോലെ കുട്ടികള്ക്കുള്ള പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള് കാര്യമായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനയുഗത്തിന്റെ ബാലപ്രസിദ്ധീകരണമായ “ബാലയുഗം” മാത്രമായിരുന്നു ശരണം. വല്ലപ്പോഴും സ്കൂളില് നിന്നു “തളിരു്” എന്ന സാധനവും കിട്ടും. ബാക്കി വായനയൊക്കെ മുതിര്ന്നവരുടെ പുസ്തകങ്ങള് തന്നെ. (ഇങ്ങനെ “മാതൃഭൂമി” ആഴ്ചപ്പതിപ്പു വായിച്ചതു കൊണ്ടുണ്ടായ ഒരു അപകടത്തെപ്പറ്റി ഇവിടെ പറയുന്നുണ്ടു്.)
ഏഴെട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോള് ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളില് പൊന്കുന്നം ദാമോദരന്റെ രാക്കിളികള് (കര്ഷകത്തൊഴിലാളികളായ നാണുവും പവാനിയും തമ്മില് കണ്ടുമുട്ടുന്നതും പവാനി ഗര്ഭിണിയാകുന്നതും പിന്നെ അവര് കല്യാണം കഴിക്കുന്നതും അതിനു ശേഷം പവാനി വീണ്ടും വീണ്ടും ഗര്ഭിണിയാകുന്നതും കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കാന് കഴിയാതെ അവര് കഷ്ടപ്പെടുന്നതും അവസാനം പവാനി പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന ആശുപത്രിയുടെ വെളിയിലുള്ള സര്വ്വേക്കല്ലില് നാണു തല തല്ലി ചാവുന്നതും ആണു കഥാതന്തു. കുടുംബാസൂത്രണപ്രചാരണത്തിനായി എഴുതിയ ഒരു നോവല്.), കാട്ടാക്കട ദിവാകരന്റെ കിളിക്കൂടു് (അമ്മാവന്റെ മകളായ ശ്രീദേവിയെ ചതിച്ചിട്ടു പട്ടണത്തില് പോയി വലിയ ഡോക്ടറായ രവിയുടെ ഭാര്യയുടെ അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയായി ശ്രീദേവി എത്തുന്നതും അതിനു ശേഷമുള്ള ഉദ്വേഗജനകങ്ങളായ സംഭവവികാസങ്ങളുമാണു് ഇതിന്റെ ഇതിവൃത്തം. ചതിച്ചിട്ടു പോയ മുന്കാമുകന്റെ ശല്യം സഹിക്കാന് വയ്യാതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത സരോജിനി എന്നൊരു ചേച്ചിയും, അവളുടെ മുന്കാമുകനെ കുത്തിമലര്ത്തിയിട്ടു നാടുവിട്ടുപോയ രഘു എന്നൊരു ചേട്ടനും ശ്രീദേവിക്കുണ്ടു്. രഘു നാടു വിട്ടു പോയിട്ടു് ഏതാനും മാസങ്ങള്ക്കു ശേഷം കുറച്ചകലെ താമസിക്കുന്ന ആശാന്റെ മകള് പങ്കലാച്ചി ശ്രീദേവിയുടെ വീട്ടിലെത്തി രഘുവിന്റെ കുഞ്ഞിനെ അവിടെ പ്രസവിക്കുകയുണ്ടായി.) തുടങ്ങിയ മഹത്തായ ആഖ്യായികകള് ഉള്പ്പെടുന്നു. ഇവയിലെ ദ്വയാര്ത്ഥപ്രയോഗങ്ങളുള്പ്പെടെ മനസ്സിലാകാത്ത ഒരുപാടു കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പലതിനും മുമ്പു പറഞ്ഞ അതീന്ദ്രിയദ്ധ്യാനം വഴി സമ്പാദിച്ച അര്ത്ഥങ്ങള് മനസ്സിലാക്കുകയും ഭാവിയില് അതൊക്കെ അബദ്ധമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
ആയിടെ തന്നെ കെ. സുരേന്ദ്രന്റെ “മരണം ദുര്ബ്ബലം” എന്ന നോവല് വായിക്കാന് തുടങ്ങുകയും അതില് മായമ്മ എന്നോ മറ്റോ പറയുന്ന നായികയും ഒരു കവിയും തമ്മിലുള്ള വക്കാരിയുടെ കമന്റുകള് മാതിരിയുള്ള നെടുങ്കന് കത്തുകള് വായിച്ചു് അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങി വായന നിര്ത്തുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ കുറെക്കാലം കഴിഞ്ഞു “ജ്വാല” വായിക്കുന്നതു വരെ കെ. സുരേന്ദ്രന് എന്നു കേള്ക്കുന്നതു തന്നെ പേടിയായിരുന്നു.
എന്റെ വായനശീലം വര്ദ്ധിപ്പിക്കാന് ഗണ്യമായ ഒരു പങ്കു വഹിച്ചതു ലോറികളും ബസ്സുകളുമായിരുന്നു.
ലോറികളുടെ പിറകില് മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ആപ്തവാക്യങ്ങള് ഉണ്ടാവും. “ദൈവമേ”, “പിന്നെക്കാണാം” തുടങ്ങിയ ഒറ്റവാക്സന്ദേശങ്ങള് തൊട്ടു് “എനിക്കു വിശക്കുന്നു”, “നാം രണ്ടു്, നമുക്കു രണ്ടു്”, “എനിക്കു നീയും നിനക്കു ഞാനും” തുടങ്ങിയ മഹദ്വചനങ്ങള് വരെ അവിടെ കാണാം. വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം അമേരിക്കയിലെ കാറുകളിലെ ആലോചനാമൃതമായ ബമ്പര് സ്റ്റിക്കറുകള് കാണുമ്പോള് (ഉദാ: ബുഷിനെതിരായ ഒരു ബമ്പര് സ്റ്റിക്കര്: “No one died when Clinton lied!”) ഞാന് ഈ ലോറിസന്ദേശങ്ങള് ഓര്ക്കാറുണ്ടു്.
ബസ്സിനകത്തും (പ്രൈവറ്റ് ബസ്സുകള്) ഇങ്ങനെ പല സന്ദേശങ്ങളുണ്ടു്. “കയ്യും തലയും പുറത്തിടരുതു്”, “പുകവലി പാടില്ല” (സാധാരണ ഇതിലെ “പുലി” ആരെങ്കിലും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.), “എന്നെ തൊടരുതു്”, “എന്നെ ചവിട്ടരുതു്” തുടങ്ങിയവ. (അവസാനത്തെ രണ്ടെണ്ണം ഡ്രൈവറുടെ ഇടത്തുവശത്തുള്ള തൊട്ടാല് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പെട്ടിയുടെ പുറത്തുള്ളതാണു്. അതിനു മുകളില് എപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കോലുമുണ്ടു്. ബോറടിക്കുമ്പോള് ഡ്രൈവര് ഇടയ്ക്കിടെ അതു് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തട്ടുന്നതു കാണാം. അതിന്റെയൊന്നും പേരൊന്നും ആരോടും ചോദിച്ചിട്ടില്ല. ആ പെട്ടിയുടെയും ഇടത്തു വശത്തായി ഒരു തടിപ്പെട്ടിയുണ്ടു്. അതായിരുന്നു എന്റെ ഫേവറിറ്റ് സീറ്റ്. അവിടെയിരുന്നാല് ഡ്രൈവര് ചെയ്യുന്നതു കമ്പ്ലീറ്റ് കാണാം. ഇടയ്ക്കിടെ എഴുനേറ്റു കൊടുക്കേണ്ടിവരും. വണ്ടിയ്ക്കാവശ്യമുള്ള സ്പാനര്, കൈ തുടയ്ക്കുന്ന തോര്ത്തു്, ചീപ്പു്, കണ്ണാടി, മുറുക്കാന് ചെല്ലം തുടങ്ങിയവ അതിനകത്താണു വെച്ചിരിക്കുന്നതു്.) കൂടാതെ ബസ്സിന്റെ മുന്ഭാഗത്തു യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പടവും (ഇതെന്താ ക്രിസ്ത്യാനികള്ക്കു മാത്രമേ ബസ്സുള്ളോ? അതോ ബസ് ട്രാന്സ്പോര്ട്ടേഷന് വകുപ്പു ദൈവമാണോ ക്രിസ്തു?) കൂടെ ഒരു ബൈബിള് വചനവും ഉണ്ടാവും. ഇവയില് ചിലവയാണു് എന്റെ വായനതൃഷ്ണയെ വിജൃംഭിച്ചതു്.
ആദ്യത്തെ വേദവാക്യം
യഹോവ എന്റെ ഇടയനാകുന്നു, എനിക്കു മുട്ടുണ്ടാവുകയില്ല
എന്നതായിരുന്നു. യഹോവ ഇടയനായാല് മുട്ടിനു് എന്തു സംഭവിക്കും എന്നു് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായില്ല. “ഇവിടെ കുറേ അഹങ്കാരികള് ക്രിസ്ത്യാനികള് ഉണ്ടു്. എല്ലാറ്റിന്റെയും മുട്ടു തല്ലിയൊടിക്കണം” എന്നു ചില ഹിന്ദുത്വതീവ്രവാദികള് പറയുന്നതു കേട്ടിട്ടുണ്ടു്. യഹോവയെ പിന്തുടര്ന്നാല് ആരെങ്കിലും മുട്ടു തല്ലിയൊടിക്കും എന്നു യഹോവയോടു പരാതി പറയുകയാണു് എന്നാണു് ആദ്യം കരുതിയതു്. മുട്ടിന്റെ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിച്ച അര്ത്ഥം പിന്നീടാണു മനസ്സിലായതു്. The Lord is my shepherd. I have everything I need. (Psalms 23:1)
“മുട്ടു്” എന്ന വാക്കിന്റെ അര്ത്ഥം മനസ്സിലാകാത്തതു കൊണ്ടാണു് മുകളില് പറഞ്ഞതു മനസ്സിലാവാത്തതെങ്കില്, “ദൂരാന്വയം” എന്ന കാവ്യദോഷമാണു് താഴെപ്പറയുന്ന വാക്യത്തെ ദുര്ഗ്രഹമാക്കിയതു്.
നിന്റെ കൃപ എനിക്കു മതി.
ഇതിലെ നാലു വാക്കുകളും നന്നായി അറിയാം. പക്ഷേ ഈ വാക്യത്തിന്റെ അര്ത്ഥം മനസ്സിലാക്കാന് ഒരുപാടു കാലമെടുത്തു.
ആദ്യം തോന്നിയ അര്ത്ഥം ഇതാണു്: “ദൈവമേ, കുറെക്കാലമായി നീ എനിക്കു കൃപ തരുന്നു. ഇഷ്ടം പോലെ കിട്ടി. ഇനി എനിക്കു മതി. മടുത്തു. അതിനാല്, പ്ലീസ്, നീ എനിക്കു കൃപ തരരുതു്.”
ഇതിനൊരു പന്തികേടു്. കൃപ തരരുതു് എന്നു് ആരെങ്കിലും പ്രാര്ത്ഥിക്കുമോ? അതോ ദൈവം പരമകാരുണികനാണു് എന്നു് ഊന്നിപ്പറയുകയാണോ ഇതു്?
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് തോന്നിയതു് ഇതാണു്: “നിന്റെ കൃപ എനിക്കു തന്നാല് മതി. ഈ നാട്ടിലുള്ള വേറേ ഒരൊറ്റ അലവലാതിയ്ക്കും കൊടുത്തു പോകരുതു്.”
സുവിശേഷകര് ഫ്രീയായി തരുന്ന ചുവന്ന പുറംചട്ടയും പോക്കറ്റിലിടാന് തക്കവണ്ണം ചെറുപ്പവും മിനുസമുള്ള കടലാസും ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളും ഉള്ള ഇംഗ്ലീഷ് ബൈബിളില്…
ഇതിലാണു ഞാന് ആദ്യമായി internationalization കാണുന്നതു്. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം മൂന്നാം അദ്ധ്യായം പതിനാറാം വാക്യം അതിന്റെ ആദിയില് പല ലോകഭാഷകളിലും എഴുതിയിരുന്നു. ഇന്ത്യന് ഭാഷകളില് ഹിന്ദിയും (क्योंकि परमेश्वर ने …) തമിഴും (தேவன், …) മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതില് മലയാളം ഇല്ലാത്തതില് ഞാന് ആരോടൊക്കെയോ രോഷം കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്നും അതു തുടരുന്നു. യൂണിക്കോഡിലും ഗൂഗിളിലും മറ്റും ഇല്ലാത്തതിനാണെന്നു മാത്രം.
…ഇതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് രൂപം (My grace is all you need. 2 Cor. 12:9) വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം കണ്ടപ്പോഴാണു് ഇതിന്റെ വിവക്ഷ “എനിക്കു നിന്റെ കൃപ മതി, വേറേ ഒരു കുന്തവും വേണ്ടാ” എന്നാണെന്നു മനസ്സിലായതു്. മലയാളമറിയാത്ത പാതിരിമാര് തോന്നിയതു പോലെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ബൈബിള് പില്ക്കാലത്തെങ്കിലും അല്പം കൂടി നല്ല ഭാഷയില് കണ്ടു വരുന്നു എന്നതു് ആശ്വാസജനകമാണു്.
(ഇതെഴുതിക്കഴിഞ്ഞു റെഫറന്സ് തപ്പിയപ്പോഴാണു കൊറിന്ത്യരുടെ രണ്ടാം ലേഖനം ഇരുപത്താറാം അദ്ധ്യായം ഒമ്പതാം വാക്യത്തില് “എന്റെ കൃപ നിനക്കു മതി” എന്നാണെന്നു കണ്ടതു്. ഏതായാലും അബദ്ധധാരണകളെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനമായതു കൊണ്ടു് അതു തിരുത്തുന്നില്ല. ഒട്ടാവ/ഒഷാവ പോലെ ഞാന് ഇതു പലരോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്. അതു കേട്ട ആരെങ്കിലും ബൈബിളില് ആ വാക്യവും ചേര്ത്തിരിക്കാന് സാദ്ധ്യതയുണ്ടു്. )
ഇനി, “നിന്റെ കൃപ എനിക്കു മതി” എന്ന വാക്യം ബൈബിളില് എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടാല് ദയവായി എന്നെ അറിയിക്കുക. പ്ലൂട്ടോയുടെ കാര്യത്തിലെന്നതു പോലെ ഇവിടെയും എനിക്കൊന്നു് ഊരിയെടുക്കാമല്ലോ )
(ഇവരില് തമനു ഒരു കുന്തവും ചെയ്തിട്ടില്ല. അവനു കൂദാശ എത്രയുണ്ടെന്നു പോലും അറിയില്ല. നാട്ടുകാരനല്ലേ, ചേതമില്ലാത്ത ഒരുപകാരമിരിക്കട്ടേ എന്നു കരുതി )
ഞാന് ആദ്യമായി ചെസ്സുകളി കണ്ടതു് തൊട്ടടുത്തുള്ള പഞ്ചായത്ത് ഗ്രൌണ്ടില് വോളിബോള് കളി കാണാന് പോകുമ്പോഴാണു്.
മുതിര്ന്നവരുടെ കളിയാണു്. പന്തു വരാന് സാദ്ധ്യതയുള്ള സ്ഥലത്തു നില്ക്കുന്നതു തന്നെ അപകടമാണു്. പിന്നല്ലേ കളിക്കുന്നതു്! എങ്കിലും റഫറിയായി നടിച്ചു് ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ മുകളില് കയറി നില്ക്കുക, സ്കോര് കീപ്പിംഗ് നടത്തുക, വെളിയില് പോകുന്ന പന്തെടുത്തു കൊടുക്കുക, “അടി…”, “ഇടി…”, കൊടു്…”, “ശ്ശേ…”, “കലക്കി…”, “അതു മതി…” തുടങ്ങിയ വ്യാക്ഷേപകങ്ങള് പുറപ്പെടുവിക്കുക, ടച്ചൂണ്ടോ, ക്രോസ് ചെയ്തോ, പന്തു് ഔട്ടാണോ റൈറ്റാണോ തുടങ്ങിയ തര്ക്കങ്ങള് വരുമ്പോള് വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങള് (ആരും വിലമതിക്കില്ലെങ്കിലും) പ്രകടിപ്പിക്കുക ഇത്യാദി എണ്ണമറ്റ സേവനങ്ങള് ചെയ്തുപോന്നു.
ചില ദിവസം സര്ക്കാര് ജോലിക്കാരായ രണ്ടുപേര് ഒരു ചെസ്സ് സെറ്റുമായി വരും. അവിടെ പന്തുകളി നടക്കുമ്പോള് ഇവിടെ ചെസ്സുകളി നടക്കും. ഇവര് വരുന്ന ദിവസങ്ങളില് ഞാന് പന്തുകളി വിട്ടിട്ടു് ചെസ്സുകളി കാണാന് പോയി ഇരിക്കും. പഴം കളി, ഇരുപത്തിനാലു നായും പുലിയും, പാറ കൊത്തു് (കൊത്തുകല്ലു്) തുടങ്ങിയ ഇന്ഡോര് ഗെയിമുകളില് നിഷ്ണാതനായിരുന്നെങ്കിലും ഈ സാധനം കാര്യമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടു് കാലാളിന്റെ നീക്കമായിരുന്നു. ചിലപ്പോള് ഒരു കളം, ചിലപ്പോള് രണ്ടു കളം, ചിലപ്പോള് കോണോടു കോണായി… ആകെ കണ്ഫ്യൂഷന്! ചോദിക്കുന്നതെങ്ങനെ? എനിക്കീ കളി അറിയില്ല എന്നു് അവര് അറിയില്ലേ? അതുകൊണ്ടു് കളിയെല്ല്ലാം മനസ്സിലായി എന്നു നടിച്ചു തലയാട്ടി ഞാന് അവിടെയിരിക്കും.
കുറെക്കാലം അങ്ങനെയിരുന്നപ്പോള് നീക്കങ്ങളൊക്കെ പഠിച്ചു. എപ്പോഴാണു കളി തീരുന്നതു് എന്നു മാത്രം മനസ്സിലായില്ല. എനിക്കറിയാവുന്ന മറ്റു കളികളിലൊക്കെ ഒരാളുടെ കരുക്കളെല്ലാം തീരുമ്പോഴാണു കളി തീരുന്നതു്. ഇതില് ഇടയ്ക്കു് ധാരാളം കരുക്കള് ബാക്കിയിരിക്കുമ്പോള്ത്തന്നെ “കലക്കന് കളിയായിരുന്നു” എന്നും മറ്റും പറഞ്ഞു നിര്ത്തുന്നതു കാണാം. ചോദിക്കാന് പറ്റുമോ? അതിന്റെ ജീന് വേണ്ടേ?
അങ്ങനെയിരിക്കേ ഒരു ദിവസം ഒരാള് വിചിത്രമായ ഒരു നീക്കം നടത്തി. രാജാവിനെയും തേരിനെയും ഒരു നീക്കത്തില്ത്തന്നെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീക്കുന്ന വിദ്യ. “അതെന്താ?” എന്ന എന്റെ ചോദ്യം ജീനില്ലാത്തതു കൊണ്ടു തൊണ്ടയില്ത്തന്നെ കുരുങ്ങി. അപ്പോള് നീക്കം നടത്തിയ ആളിന്റെ എതിരാളി ചോദിച്ചു.
“അതെന്താ?”
സമാധാനം. ഞാന് ചെവി കൂര്പ്പിച്ചിരുന്നു.
“ഓ അതോ, അതു ഡയസ് നോണ്”
അവര് എന്തോ ജോലിക്കാര്യം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ തുടര്ച്ചയാണു് അതെന്നു് എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല. ആ നീക്കത്തിന്റെ പേരാണെന്നാണു ഞാന് കരുതിയതു്.
ഏതാനും ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള് “ഡയസ് നോണ്” എങ്ങനെ നീക്കും എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. രാജാവിനെ അതേ നിറത്തിലുള്ള തൊട്ടടുത്ത കളത്തിലേക്കു നീക്കുക. അതു ചാടിക്കടന്ന കളത്തിലേക്കു തേരിനെ വെയ്ക്കുക. അവയ്ക്കിടയില് കരുക്കളുണ്ടെങ്കില് ചെയ്യാന് പാടില്ല എന്നു തോന്നുന്നു.
കാലം കുറേക്കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോള് അത്യാവശ്യമായി അടിയറവും മറ്റും മനസ്സിലായി. കുറേശ്ശെ കളിച്ചും തുടങ്ങി, ജയിക്കാറില്ലെങ്കിലും.
എന്റെ വീടിനടുത്തു് ആകെ ഒരു സ്ഥലത്തേ ചെസ്സ് സെറ്റൂള്ളൂ. വൈ. എം. ഏ. ലൈബ്രറിയില്. രണ്ടു പേര് കളിക്കുന്നുണ്ടാവും. പത്തിരുപതു പേര് ചുറ്റും നിന്നു് “അതു കളി”, “ഇതു കളി”, “ഇവനെന്താ ഈ ചെയ്യുന്നതു്”, “മന്ത്രിയെക്കാള് സ്ട്രോംഗ് കുതിരയല്ലേ” എന്നും മറ്റും ബഹളമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഈ ബഹളക്കൂട്ടത്തില് ഞാനും ഒരു സജീവാംഗമായിരുന്നു.
ഒരിക്കല് നടുക്കിരിക്കുന്ന രാജാവിനെതിരേ ആക്രമണം കൊടുമ്പിരിക്കൊള്ളുന്ന സമയത്തു് അക്രമത്തിനിരയാകുന്നവനെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടു ഞാന് ഗര്ജ്ജിച്ചു:
“ഡയസ് നോണ് ചെയ്യു്”
ലൈബ്രറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകള് ഒരുമിച്ചു് എന്റെ മേല് പതിച്ചു.
“ഡയസ് നോണ്” എന്നു വെച്ചാല് ജോലി ചെയ്യാതെ സമരമോ മറ്റോ ചെയ്താല് ശമ്പളം പിടിക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്യുന്ന സര്ക്കാര് ജോലി ജാര്ഗണാണെന്നും ചെസ്സിലെ നീക്കത്തിന്റെ പേരു് “കാസ്ലിംഗ്” (Castling) എന്നാണെന്നും അന്നു ഞാന് മനസ്സിലാക്കി.
പിന്നീടു് എത്രയോ തവണ O-O എന്നും O-O-O എന്നും സ്കോര് ഷീറ്റില് എഴുതി ഞാന് കാസ്ലിംഗ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും ഞാന് ഡയസ് നോണിനെ ഓര്ക്കും.
എന്-പാസന്റ് എന്ന വിദ്യ അവര്ക്കറിയില്ലായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. അറിയാമായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് അതിനെ “കമ്യൂട്ടഡ് ലീവ്” എന്നോ മറ്റോ വിളിച്ചേനേ.
ആദ്യമായി കടലാസ്സില് നോക്കി ഒരു ചെസ്സ് ഗെയിം കളിച്ചു നോക്കിയതു് 1978-ല് കാര്പ്പോവും കൊര്ച്ച്നോയിയും ലോക ചാമ്പ്യന് ഷിപ്പു കളിച്ചപ്പോഴാണു്. Sports in the USSR എന്ന മാസികയില് കാര്പ്പോവ് ജയിച്ച ആറു കളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു കളിച്ചു നോക്കിയിട്ടു് കാര്യമായി ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. 1. c4 e6 2. Nc3 d5 3. d4 എന്നീ നീക്കങ്ങള്ക്കു ശേഷം (അതില് descriptive notation-ല് ആയിരുന്നു. 1. P-QB4 P-K3 2. N-QB3 P-Q4 3. P-Q4) c4-ലെ കാലാളിനെ അഞ്ചാറു നീക്കങ്ങള് കഴിയുന്നതു വരെ കാര്പ്പോവ് വെട്ടാത്തതെന്താണെന്നു തല പുകഞ്ഞാലോചിച്ചു മണിക്കൂറുകള് കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്. മൂര്ത്തി പറഞ്ഞ എതിരന് പുസ്തകങ്ങള് പോയിട്ടു് ടി. കെ. ജോസഫ് തറപ്പേലിന്റെ “ചെസ്സ് മാസ്റ്റര്” എന്ന മലയാളപുസ്തകം പോലും ഉണ്ടെന്നു് അറിയാത്ത കാലം. ആറുകളിയും തോറ്റ കോര്ച്ച്നോയി ഒരു മണ്ടന് കളിക്കാരനായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു എന്റെ വിചാരം.
ആദ്യത്തെ ചെസ്സ് പുസ്തകം പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൌസിന്റെ ചലിക്കുന്ന പുസ്തകശാലയില് നിന്നു വാങ്ങിയ “Your first move” (സൊക്കോള്സ്കി എഴുതിയതു്) ആയിരുന്നു. അതില് കോര്ച്ച്നോയിയെപ്പോലെ മറ്റൊരു മണ്ടനെ കണ്ടുമുട്ടി. ഇദ്ദേഹം എല്ലാ കളികളിലും തോറ്റിരുന്നു. Amateur എന്നാണു പേരു്. പത്തൊന്പതാം നൂറ്റാണ്ടില് മോര്ഫിയോടു തോറ്റ അദ്ദേഹം 1930-കളില് അലക്സാണ്ടര് അലക്കൈനോടും വയസ്സുകാലത്തു തോറ്റിട്ടുണ്ടു്. തോറ്റെങ്കിലും ഇത്ര വയസ്സുകാലത്തും കളിക്കുന്ന അയാളോടു് എനിക്കു ബഹുമാനം തോന്നിയിരുന്നു-അതും ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളില് ചുറ്റി നടന്നു കളിച്ചിരുന്ന ആ അര്പ്പണബോധത്തെ ഓര്ത്തിട്ടു്.
പിന്നീടു മറ്റൊരു പുസ്തകത്തില് ഇദ്ദേഹം ബോബി ഫിഷറിനോടു് 1960-കളില് തോല്ക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോഴാണു് എന്തോ പാകപ്പിഴയുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായതു്. പിന്നെ മനസ്സിലായി പേരു പ്രസക്തമല്ലാത്ത വെറും കളിക്കാരെ (വലിയ കളിക്കാര് സൈമല്ട്ടേനിയസ്സ് എക്സിബിഷനിലും മറ്റും കളിക്കുന്നവര്) സൂചിപ്പിക്കാന് സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന പേരാണു് Amateur എന്നു്.
ജോലി തെണ്ടിയും പിന്നെ കിട്ടിയും ബോംബെയില് മൂന്നു സഹമുറിയന്മാരൊപ്പം താമസിക്കുന്ന സമയത്തു വീട്ടില് ഇംഗ്ലീഷ് പത്രം വരുത്തുമായിരുന്നു. ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ. ഇന്നത്തെയും എന്നത്തെയും പോലെ അന്നും എനിക്കു പത്രവായനയുടെ ദുശ്ശീലമില്ല. (ഈയിടെ കാലിഫോര്ണിയയില് തീപിടുത്തമുണ്ടായതറിഞ്ഞതു രാം മോഹന്റെ പോസ്റ്റു കണ്ടപ്പോഴാണു്. മൂട്ടില് ചൂടു തട്ടിയപ്പോഴല്ല, ഭാഗ്യം!) ഞായറാഴ്ച വേറേ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതു കൊണ്ടു വാരഫലം, കാര്ട്ടൂണുകള്, മുകുല് ശര്മ്മയുടെ “മൈന്ഡ് സ്പോര്ട്ട്”, ചെസ്സ്, ബ്രിഡ്ജ് തുടങ്ങിയവ വായിക്കും. അത്രമാത്രം.
താത്പര്യത്തോടു കൂടി ആകെ വായിക്കുന്നതു വേറേ ഏതോ ദിവസം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന വിവാഹപ്പരസ്യങ്ങള് മാത്രമാണു്. പരസ്യത്തിനു മറുപടി അയയ്ക്കാന് ഉദ്ദേശ്യമൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും കെട്ടുപ്രായമായ പെങ്കൊച്ചുങ്ങള്ക്കും അവരുടെ അപ്പനമ്മമാര്ക്കും വരന് എങ്ങനെയുള്ളവനാകണം? എന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള അഭിപ്രായം അറിയാന് ഒരു കൊതി. അതുപോലെ ആകാന് ശ്രമിക്കാം എന്ന ദുരുദ്ദേശ്യമൊന്നുമില്ല താനും.
അങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴാണു് മിക്കവാറും എല്ലാ പരസ്യത്തിലും ഉള്ള ഒരു വാക്കു കണ്ണില് തറച്ചതു്. പയ്യന് teetotaler ആയിരിക്കണമത്രേ!
സഹമുറിയന് വാങ്ങി വെച്ച ഒരു നിഘണ്ടു അലമാരയിലുണ്ടു്. ഈ വക കാര്യങ്ങളില് ഞാന് അതു തൊട്ടുനോക്കാറു പോലുമില്ല. (അതിനു വേറേ ഒരു കാരണം കൂടിയുണ്ടു്. അതു് ഇംഗ്ലീഷ്-ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടുവാണു്, ഇംഗ്ലീഷ്-മലയാളം അല്ല. അതില് അറിയാത്ത ഒരു വാക്കിന്റെ അര്ത്ഥം നോക്കിയാല് അറിയാത്ത വേറെ അഞ്ചു വാക്കു കിട്ടും. അവയുടെ അര്ത്ഥം നോക്കിയാല് നമ്മുടെ അണ്നോണ് വൊക്കാബുലറിയില് ഇരുപത്തഞ്ചു വാക്കുകളാകും. അങ്ങനെ അര്ജ്ജുനന്റെ അമ്പുകള് പോലെ എടുക്കുമ്പോള് ഒന്നു്, തൊടുക്കുമ്പോള് പത്തു് എന്നിങ്ങനെ അറിയാത്ത വാക്കുകള് കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.) പകരം, സ്വന്തം അതീന്ദ്രിയദ്ധ്യാനം തന്നെ ഉപയോഗിക്കും. ആ വാക്കു കണ്ടിട്ടു നല്ല മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ഒരുവനാണെന്നു തോന്നി. Toe വരെ total ആയി എത്തുന്ന കൈയുള്ളവന് എന്നോ മറ്റോ ഒരര്ത്ഥവും തോന്നി. അതുകൊണ്ടു മെലിഞ്ഞുനീണ്ടവന് എന്നൊരു അര്ത്ഥമെടുത്തു. ആജാനുബാഹു എന്നു വേണമെങ്കില് ഒരു വെയിറ്റിനു പറയാം എന്നും ഓര്ത്തു.
എന്തിനും സംശയം ചോദിക്കുന്ന ഒരുവന് മുറിയില് വന്നതും അവന് പത്രം വായിച്ചതും (അവന് പത്രം മുഴുവന് പരസ്യമുള്പ്പെടെ അരിച്ചുപെറുക്കി വായിക്കും) ഇതിന്റെ അര്ത്ഥം ചോദിച്ചതും ഞാന് “ആജാനുബാഹു” എന്നു പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും തലയറഞ്ഞു ചിരിച്ചതും പിന്നെ കുറേക്കാലം എന്നെ എല്ലാവരും “ആജാനുബാഹു” എന്നു വിളിച്ചതും ഒക്കെ ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതു പോലെ തോന്നുന്നു. ഓര്മ്മകളേ….
(എന്നെപ്പോലെ മടിയുള്ളവര്ക്കു വേണ്ടി: teetotaler എന്നു വെച്ചാല് ഒരു കാലത്തും മദ്യപിക്കില്ല എന്നു പ്രതിജ്ഞയെടുത്തവന് എന്നാണര്ത്ഥം.)
ഇനിയുമുണ്ടു് ഒരുപാടു പോസ്റ്റുകളെഴുതാനുള്ള വകുപ്പു് ഈ വിഷയത്തില്. ഞാന് ഏതായാലും തത്ക്കാലം ഇവിടെ നിര്ത്തുന്നു. ഇതിന്റെ മൂന്നാം ഭാഗം അരവിന്ദനും നാലാം ഭാഗം വിശാലമനസ്കനും എഴുതും എന്നറിയുന്നു. ഒരു പക്ഷേ, ഇതു ബൂലോഗത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംയുക്തപരമ്പരയാവില്ല എന്നാരു കണ്ടു? ഇതായിരിക്കുമോ ബൂലോഗത്തില് നിന്നുള്ള അടുത്ത പുസ്തകം? “ബൂലോഗരുടെ അബദ്ധധാരണകള്”!
അബദ്ധധാരണകളുടെ ഇനിയുള്ള ഭാഗങ്ങള് എഴുതുന്നവരുടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്കു്:
നാമെഴുതുന്നതു് ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാവുന്ന സംഗതികള് മടി കൊണ്ടോ ജീന് ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടോ ചെയ്യാതെ വളരെക്കാലം കൊണ്ടു് അബദ്ധത്തില് ചാടുന്ന സംഗതികളാണു്. അല്ലാതെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടും അധികപ്രസംഗം കൊണ്ടും കാണിക്കുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങളല്ല. അത്തരം സംഗതികള്ക്കായി ശ്രീജിത്ത് “മണ്ടത്തരങ്ങള്” എന്ന ബ്ലോഗ് തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ടു്. അതിപ്പോള് ലീസിനു ലഭ്യമാണു്.
മുകളില് പറഞ്ഞ കാരണം കൊണ്ടു് അനംഗാരിയും വെമ്പള്ളിയും പറഞ്ഞ മാതിരിയുള്ള ഉദാഹരണങ്ങള് സ്വീകാര്യമല്ല.
ശ്രീകൃഷ്ണന് മരത്തില് കയറിയതെന്തിനാണെന്നു് കൊച്ചുകുട്ടികള്ക്കു പോലുമറിയാം. കാളിന്ദിയില് കുളിച്ചുകൊണ്ടു നിന്ന ഗോപസ്ത്രീകളുടെ തുണികളുമെടുത്തു് മരത്തില് കയറിയിരുന്നതും പിന്നെ അവര് കൈ പൊക്കി തൊഴുതു പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നതുവരെ കൊടുക്കാതിരുന്നതുമൊക്കെ പ്രശസ്തമായ കഥയാണു്.
ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോള് പണ്ടു സ്കൂളില് പഠിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓര്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ദുശ്ശീലം എനിക്കുണ്ടു്. (ദൈവകൃപയാല് സ്കൂളിനു ശേഷമുള്ളതൊന്നും ഓര്മ്മയില്ല.) പദ്യങ്ങളാണു പ്രധാനമായി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ “കുഞ്ഞിത്തത്തേ പോകല്ലേ…”, രണ്ടിലെ “തൂമ തൂകുന്ന തൂമരങ്ങള്…”, മൂന്നിലെ “കാനനത്തിന് ശരല്ക്കാല…”, നാലിലെ “സത്വരം ലോകമനോഹരമായുള്ള…”, അഞ്ചിലെ “ചെറുപുള്ളിച്ചിറകുള്ള ചങ്ങാലിപ്രാവേ…”, ആറിലെ “എന്കുഞ്ഞുറങ്ങിക്കൊള്കെന്…”, ഏഴിലെ “കന്യാകുമാരിക്ഷിതിയാദ്യമായ്…”, എട്ടിലെ “തോളത്തു ഘനം തൂങ്ങും…”, ഒമ്പതിലെ “ക്ഷോണീന്ദ്രപത്നിയുടെ…” എന്നീ കവിതകള് ഓര്ത്തെടുത്തതു് ഇങ്ങനെയാണു്. (പത്താം ക്ലാസ്സില് അല്പം വിശദമായി പഠിച്ചതു കൊണ്ടു് “കണ്ണനെത്തേടി” മുതല് “ശകുന്തളാപരിത്യാഗം” വരെയുള്ള മിക്കവാറും കവിതകളൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓര്മ്മയുണ്ടു്.)
