“പിന്നെ അമ്മ ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ…”
രാവിലെ അമ്മയും മകനും കൂടി പുസ്തകം വായിക്കുകയാണു്. മകനു കൂട്ടിവായന ശരിയായിട്ടില്ല. “മാര്ത്തോമ്മാ വലിയ പള്ളി” എന്നതു “മാറു തോമാ വലിയ പല്ലി” എന്നു വായിക്കുന്ന പരുവം. എങ്കിലും വായിക്കാന് ഇഷ്ടമാണു്. ആരെങ്കിലും വായിച്ചു കൊടുക്കണം. അങ്ങനെ വായിച്ചു കൊടുത്തതില് ഏതോ കാര്യത്തിനു മുമ്പു പറഞ്ഞ എന്തോ കാര്യത്തിനു വിരുദ്ധമായ എന്തോ കണ്ടു. അതാണു് ചോദ്യത്തിനു കാരണം.
സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങിയ കാലം മുതല് വായിക്കാന് തുടങ്ങുന്ന കാലം വരെയാണു് കുട്ടികള് സ്വയം നന്നായി പഠിക്കുന്നതെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടു്. ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളോടു സംസാരിക്കാനും അവരുടെ ചെയ്തികള് നോക്കിനില്ക്കാനും എന്തൊരു രസമാണു്! എന്തു സംശയങ്ങളാണു് അവര്ക്കു്? എത്ര ലോജിക്കലായി ആണു് അവര് ചിന്തിക്കുന്നതു്? (Calvin and Hobbes എന്ന കാര്ട്ടൂണ് സ്ട്രിപ്പ് ഇഷ്ടമുള്ളവര്ക്കു ഞാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്താണെന്നു മനസ്സിലാകും.) ചോദിക്കാന് അവര്ക്കു ലജ്ജയുമില്ല, അറിയേണ്ടതു് എങ്ങനെയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യും.
വായിക്കാറാവുമ്പോള് പുസ്തകത്തിലെ അറിവു് അവന്റെ പ്രകൃത്യാ ഉള്ള കഴിവിനെ കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു് മറ്റാരുടെയോ അറിവിനെ സ്പൂണ്ഫീഡ് ചെയ്യുന്നു. സ്കൂള് വിദ്യാഭാസവും മുതിര്ന്നവരോടുള്ള ഇടപെടലും അവന്റെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള താത്പര്യത്തെ നശിപ്പിച്ചുകളയുന്നു. ഉത്തരം മുട്ടുമ്പോള് മുതിര്ന്നവര് കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയും “ഇവനിതെന്തൊരു ചെറുക്കന്! എന്റെയൊന്നും ചെറുപ്പത്തില് ഇമ്മാതിരി ചോദ്യമൊന്നും ചോദിക്കില്ലായിരുന്നല്ലോ, പ്രായമായവര് പറയുന്നതു് അങ്ങു വിശ്വസിക്കും. അതാണു വേണ്ടതു്.” എന്നു പറയുകയും ചെയ്യും.
രണ്ടര/മൂന്നു വയസ്സുള്ളപ്പോഴുള്ള ഒരു ചോദ്യം:
“അച്ഛാ, അച്ഛാ, മൂണിനെ നമുക്കു കാണാമായിരുന്നല്ലോ. ഇപ്പോള് കാണുന്നില്ലല്ലോ. അതെന്താ?”
മലയാളം പറയാന് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പല വസ്തുക്കളുടെയും ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകള് മാത്രമേ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരുന്നുള്ളൂ. ഭാഷകള് തമ്മില് ചിന്താക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന്. അതാണു “മൂണ്” എന്നു പറയാന് കാരണം.
“അതു മോനേ, നമ്മുടെ കണ്ണിന്റെയും മൂണിന്റെയും ഇടയ്ക്കു ട്രാന്സ്പെരന്റ് അല്ലാത്ത ഒരു സാധനം വന്നതുകൊണ്ടാ…”
“അതെന്താ ഈ ട്രാന്സ്…?”
“ലൈറ്റ് കടന്നുപോകുന്ന സാധനമാണു ട്രാന്സ്പെരെന്റ്. കണ്ണാടി, വെള്ളം അതുപോലെയുള്ളവ…”
“അപ്പോള് നമ്മുടെ പുറകിലുള്ളതെന്താ കാണാത്തതു്?”
“അതു്…” (ഒന്നു പരുങ്ങി) “നമ്മുടെ കണ്ണിനും അതിനും ഇടയ്ക്കു നമ്മുടെ തല വരുന്നുണ്ടല്ലോ. അതു ട്രാന്സ്പെരെന്റ് അല്ലല്ലോ…”
കണ്ണിന്റെ ലെന്സ്, റെറ്റീന തുടങ്ങിയവ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന് നിന്നാല് ഇന്നത്തെ ദിവസം പോകും. തത്കാലം ഇതുകൊണ്ടു ശരിയാകുമോ എന്നു നോക്കട്ടേ.
“അപ്പോ എന്താ നമ്മള് നമ്മളുടെ തല കാണാത്തതു്?”
ചുറ്റി. “വീട്ടില് ചെല്ലട്ടേ. അപ്പോള് അച്ഛന് എല്ലാം പറഞ്ഞുതരാം.”
അതാണെന്റെ പത്തൊമ്പതാമത്തെ അടവു്. വീട്ടില് കമ്പ്യൂട്ടര്, ഇന്റര്നെറ്റ്, ഗൂഗിള്, വിക്കിപീഡിയ എന്നിവയൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ. അതില് നോക്കിയിട്ടു പറഞ്ഞുകൊടുക്കാം.
അന്നൊക്കെ ഇങ്ങനെയുള്ള ചീളുകാര്യങ്ങള്ക്കു വിക്കിപീഡിയ നോക്കാന് മടിയാണു്. പിന്നെയാണു മനസ്സിലായതു് സര്വ്വവിജ്ഞാനകോശം എന്നു ഞാന് വിചാരിച്ചിരുന്ന പലരും മുട്ട പുഴുങ്ങുന്നതെങ്ങനെ എന്നതിനു പോലും വിക്കിപീഡിയ നോക്കുമെന്നു്!
“അച്ഛാ, പിന്നെ അമ്മ ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ…”
“അമ്മ എന്തു പറഞ്ഞു?”
“മൂണിനെ കാണാതായതു് കാര് ഒരു ടേണെടുത്തതുകൊണ്ടാണെന്നു്…”
“അതും ശരി തന്നെ.”
“അതെങ്ങനാ ശരിയാവുന്നതു്?”
“കാര് ഒരു ടേണെടുത്തപ്പോള് നമ്മുടെ കണ്ണിന്റെയും മൂണിന്റെയും ഇടയ്ക്കു് ട്രാന്സ്പരന്റല്ലാത്ത ഒരു സാധനം വന്നു. ഉദാഹരണത്തിനു കാറിന്റെ റൂഫ്…”
“അല്ലെങ്കില് മൂണ് നമ്മുടെ പുറകിലായിക്കാണും…” ഇപ്പോള് കിട്ടിയ വിജ്ഞാനത്തില് നിന്നൊരു ചീന്തു്.
“ശരിയാ, അങ്ങനെയും ആവാം.”
അങ്ങനെ തത്ക്കാലം ആ പ്രശ്നം ഒഴിവായി. വീട്ടില് വന്നപ്പോള് അവന് മറ്റേ കാര്യം എടുത്തിട്ടു. ഗൂഗിള്, വിക്കിപീഡിയ തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ചു കണ്ണില് പ്രതിബിംബം പതിയുന്നതും, കണ്ണടയുടെ ഉപയോഗവും, ക്യാമറയുടെ പിന്നിലെ തത്ത്വവും-ഒക്കെയായി നാലഞ്ചു മണിക്കൂര് പോയെന്നു പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ.
അന്നു മുതല് എന്നും വൈകിട്ടു ഞാന് ഓഫീസില് നിന്നു വന്നാല് ഞാനും സിന്ധുവും കൂടി ഒരു ഡിസ്കഷനുണ്ടു്. ഇന്നു് അവന് എന്തു ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചു, അവയ്ക്കു് എന്തുത്തരങ്ങള് ആണു പറഞ്ഞതു് എന്നതിനെപ്പറ്റി. അതേ ചോദ്യം മറ്റേ ആളോടു ചോദിച്ചാല് അതേ ഉത്തരം തന്നെ പറയാനുള്ള ഒരു മുന്കരുതല്. ഇതിനെ നമുക്കു് ഉത്തരസമാനത (Equivalence of answers) എന്നു വിളിക്കാം.
ഈ ഉത്തരസമാനത ടെസ്റ്റു ചെയ്യല് അവന്റെ രക്തത്തില് അലിഞ്ഞുചേര്ന്നിട്ടുണ്ടു് എന്നു തോന്നും. ഒരു ചോദ്യം നമ്മളോടു തന്നെ പത്തു തവണ ചോദിക്കും. മറ്റുള്ളവരോടും ചോദിക്കും. വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കില് അതില് കടിച്ചുതൂങ്ങും. രണ്ടുപേര് ഒരുപോലെ പറഞ്ഞാല് മൂന്നാമതായി ഒരാളോടു ചോദിക്കും.
ഇവനു പറ്റിയ പണി വക്കീല്പ്പണി ആണെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടു്. പിന്നീടു മനസ്സിലായി ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികള് മുഴുവന് വക്കീല്പ്പണിക്കു പഠിക്കുന്നവരാണെന്നു്. “കുട്ടികള് വക്കീലന്മാരായി ജനിക്കുന്നു. മുതിര്ന്നവര് അവരെ മറ്റു പലതും ആക്കുന്നു.” എന്നു പറയാന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടു്.
ഇരുപതു മൈല് ദൂരെ സകുടുംബം താമസിക്കുന്ന ഭാര്യാസഹോദരന്റെ വീട്ടില് പോയതാണു ഞങ്ങള്. ആഴ്ചയിലൊരിക്കല് ഇങ്ങനെയൊരു പോക്കു പതിവുണ്ടു്. അവിടെ അടുത്തുള്ള ഇന്ത്യന് പലചരക്കുകടയില് നിന്നും മറ്റും ആവശ്യമായ ഷോപ്പിംഗ്, വല്ല ബെര്ത്ഡേ പാര്ട്ടിയോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കില് അതില് സംബന്ധിക്കല് തുടങ്ങിയുള്ള അല്ലറചില്ലറ കാര്യങ്ങള്ക്കായി. ഉച്ചയ്ക്കു മുമ്പു് അവിടെയെത്തി അവിടെ നിന്നു് ഉച്ചഭക്ഷണവും പിന്നെ രാത്രി വരെ വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു് ആ ഭക്ഷണവും അവിടെ നിന്നാക്കി പാതിരാത്രിയ്ക്കു തൊട്ടു മുമ്പു കൂടു പൂകും.
അഭിരുചികളുടെ കാര്യത്തില് നാലു ധ്രുവങ്ങളില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഞങ്ങള്ക്കു നാലു പേര്ക്കും താത്പര്യമുള്ള വിഷയം സൂര്യനു കീഴില് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടു് പത്തുപതിനഞ്ചു മിനിട്ടുകള്ക്കുള്ളില് ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം അരവിന്ദന്റെ അവാര്ഡുസിനിമയിലെപ്പോലെ ഒറ്റ വാക്കിലുള്ള ചോദ്യവും (“ഉറങ്ങിയോ?”) ഒരു ഞരക്കത്തിലുള്ള ഉത്തരവും (“ങൂം ങൂം”) ആയി പരിണമിക്കും. അപ്പോഴുള്ള ആകെ ആശ്വാസം മൂന്നര-നാലു വയസ്സുള്ള മകന്റെ അടിസ്ഥാനസംശയങ്ങളാണു്. നാലു പേരും മത്സരിച്ചു് അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കുത്തരം കൊടുക്കാന് വിഫലശ്രമം നടത്തി ഉത്തരസമാനതയുടെ എല്ലാ നിയമങ്ങളും തെറ്റിച്ചു് പിന്നെ ഒരാഴ്ചത്തേക്കു് “അച്ഛന്/ അമ്മ/ അമ്മാവന്/ അമ്മായി ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ…” എന്നു പറയാന് വകുപ്പുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കും.
അന്നു് അദ്ദേഹം അമ്മാവന് വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തിലെ ചെറിയ ഒരു കുഴലിനകത്തു് വലിയ ഒരു കോല് കടക്കാത്തതു് എന്തുകൊണ്ടു് എന്നതിനെപ്പറ്റി ഫണ്ടമെന്റല് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചെറുതില് വലുതു പോകാത്തതിനെപ്പറ്റി ഞങ്ങള് നാലു് എഞ്ചിനീയര്മാര് ഘോരഘോരം ക്ലാസ്സുകളെടുത്തു. അതു കേട്ടിട്ടു് അവന് ഒരു സിമ്പിള് ചോദ്യം ചോദിക്കും, “അതെന്താ?” അതിനു ഞങ്ങള്ക്കുത്തരമില്ല. വ്യാപ്തം, തന്മാത്രകളുടെ ജഡത്വവും ചാലകതയും, കണികാസിദ്ധാന്തം, ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ്, വേദാന്തം, ഫിലോസഫി തുടങ്ങിയവയൊക്കെ പരീക്ഷിച്ചിട്ടും (ഇതൊക്കെ ഞങ്ങള്ക്കാര്ക്കെങ്കിലും അറിയാമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കരുതു്. പറയാന് ശ്രമിച്ചു എന്നേ ഉള്ളൂ.) “എഗൈന് ശങ്കര് ഇസ് ഓണ് ദ കോക്കനട്ട് ട്രീ” എന്ന സ്ഥിതി. അവസാനം യൂക്ലിഡിന്റെ അഞ്ചാം പ്രമാണം പോലെ ഞങ്ങള് പ്രഖ്യാപിച്ചു, “വലിയ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ വലിയ വസ്തുക്കള്ക്കും ചെറിയ വസ്തുക്കള്ക്കും പോകാം. എന്നാല് ചെറിയ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ ചെറിയ വസ്തുക്കള്ക്കു മാത്രമേ പോകാന് കഴിയൂ. ഇതു നീ സമ്മതിച്ചേ പറ്റൂ.”
ഇതിനു കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന വില ചെറുതല്ലായിരുന്നു. അടുക്കും ചിട്ടയുമായി കിടന്നിരുന്ന വീടു് നെയില് പോളിഷ് ട്യൂബുകള്, ക്യാമറ, കുപ്പികള്, പാത്രങ്ങള്, പെട്ടികള്, ഇപ്പറഞ്ഞ സാധനങ്ങളില് ഇടാന് വേണ്ടി എടുത്ത ചെറുതും വലുതുമായ പല വലിപ്പത്തിലുള്ള സാധനങ്ങള് ഇവയെക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. അവനിരിക്കാന് വേണ്ടി വാങ്ങിയ ഒരു കുഞ്ഞു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കസേരയില് വലിയ ഒരാള്ക്കിരിക്കാന് പറ്റില്ല എന്നു ഡെമോണ്സ്ട്രേറ്റു ചെയ്തു് അതു പല കഷണമായി. ഖരവസ്തുക്കള്ക്കു പറഞ്ഞ തത്ത്വം ദ്രാവകങ്ങള്ക്കും ബാധകമാണോ എന്നു് അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ നിര്ദ്ദേശപ്രകാരമല്ലാതെ പരീക്ഷിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഓറഞ്ച്ജ്യൂസ്കുപ്പി കാര്പെറ്റില് കമഴ്ന്നു. ആകെ വീടു് അനോണികള് കയറിയ ബ്ലോഗു പോലെയായി.
പക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം സംഭവിച്ചതു ന്യൂട്ടനാണു്. അതേ, ഗുരുത്വാകര്ഷണപ്രമാണം കണ്ടുപിടിച്ച സാക്ഷാല് ഐസക് ന്യൂട്ടനു്. മുകളില്പ്പറഞ്ഞ സിദ്ധാന്തം വിശദീകരിക്കുന്നതിനിടയില് ന്യൂട്ടന് പണ്ടു് തന്റെ രണ്ടു പട്ടിക്കുട്ടികളെയും ഇടാന് ഒരു കൂടു പണിഞ്ഞതും, വലിയ പട്ടിയ്ക്കു കയറാന് വലിയ വാതിലും ചെറിയ പട്ടിയ്ക്കു കയറാന് ചെറിയ വാതിലും വേണമെന്നു് ആശാരിയോടു പറഞ്ഞതും, വലിയ വാതിലില്ക്കൂടി ചെറിയ പട്ടിക്കും കയറിക്കൂടേ എന്നു് ആശാരി ചോദിച്ചതും ഒക്കെ വിശദീകരിക്കുന്ന കഥ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. (അതു ന്യൂട്ടനല്ല ആമ്പിയറാണെന്നും, പട്ടിയല്ല പൂച്ചയാണെന്നും ഒന്നും പറഞ്ഞു് ആരും വന്നേക്കരുതു്. സൌകര്യത്തിനു വിക്കിപീഡിയ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങള്ക്കു നാലു പേര്ക്കും മുട്ട പുഴുങ്ങാന് അറിയാവുന്നതു കൊണ്ടു് അതിന്റെ ആവശ്യവും തോന്നിയിരുന്നില്ല.) ഈ കഥയില് നിന്നു് ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും പ്രതിഭാശാലിയായിരുന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഒരു ഭൂലോകമണ്ടന് എന്ന രീതിയിലാണു് അവന് പിന്നെ കരുതിയിരുന്നതു്. ഉദാഹരണമായി, ശ്രീജിത്തിന്റെ ബ്ലോഗ് വല്ലതും അവനെ കാണിച്ചാല് “ഇതു ന്യൂട്ടന് എഴുതിയതാണോ” എന്നു് അവന് ചോദിക്കും. പാറപ്പുറത്തു നിന്നു താഴോട്ടു വീണപ്പോള് തനിക്കു 9.8 km/sec സ്പീഡുണ്ടായിരുന്നു എന്നെഴുതിയ മഹാന്റെ പേരു ചേര്ത്തു തന്റെ പേരു പറഞ്ഞെന്നു കേട്ടാല് വെസ്റ്റ് മിനിസ്റ്റര് ആബിയിലെ ഒരു ശവകുടീരത്തില് അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ന്യൂട്ടന്റെ അസ്ഥിപഞ്ജരം പല തവണ തകിടം മറിയും.
പക്ഷേ, ഏറ്റവും വലിയ അത്യാഹിതം വരാനിരിക്കുന്നതേ ഉള്ളൂ. മേല്പ്പറഞ്ഞ സംഭവത്തിനു ശേഷം നാലഞ്ചു ദിവസത്തിനുള്ളില് (ഇതിനിടയില് ഏതെങ്കിലും വാതില് കണ്ടാല് അതിലൂടെ ആന പോകുമോ, ഇതിലൂടെ ബ്ലൂ വെയില് പോകുമോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു ഞങ്ങളുടെ തല പറപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നതു വെറൊരു കാര്യം.) തഥാഗതനെ പ്രീ-സ്കൂളില് കൊണ്ടുവിടാന് കാറില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴാണു് കാര്ണിവല് നടക്കുന്ന ഒരു പറമ്പിന്റെ അടുത്തു കൂടി പോയതു്. അവിടെ വലിയ ശബ്ദമായതുകൊണ്ടു ഞാന് ജനല് അടച്ചു.
അപ്പോള് വന്നു ചോദ്യം, “അച്ഛാ, എന്താ ഇപ്പോള് ശബ്ദം കേള്ക്കാത്തേ…?”
ഹാവൂ, എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരു ചോദ്യം കിട്ടി! ശബ്ദതരംഗങ്ങളെപ്പറ്റിയും അവ ചെവിയില് വന്നു തട്ടുമ്പോള് നമ്മള് അതു കേള്ക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. അമ്മ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു് അവനു് ഇതിനെപ്പറ്റി കുറേ വിവരമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സംശയം അവിടെക്കൊണ്ടു തീര്ന്നില്ല.
“എന്താ കുറച്ചു ശബ്ദം കേള്ക്കാമല്ലോ…”
“അതു മോനേ, ഈ ചില്ലിന്റെ ഇടയ്ക്കും ചെറിയ സുഷിരങ്ങളുണ്ടു്. നമുക്കു കാണാന് പറ്റില്ല എന്നു മാത്രം. ശബ്ദം അതിലൂടെ നുഴഞ്ഞുകയറി നമ്മുടെ ചെവിയിലെത്തും. എല്ലാ ശബ്ദത്തിനും അങ്ങനെ പറ്റാത്തതുകൊണ്ടു് കുറച്ചു മാത്രമേ നമുക്കു കേള്ക്കാന് പറ്റൂ.”
ചെറിയ ശബ്ദങ്ങള് സുഷിരങ്ങളിലൂടെ നുഴഞ്ഞുകയറുന്നതും വലിയ ശബ്ദങ്ങള് വെളിയില് വഴിമുട്ടി നില്ക്കുന്നതുമോര്ത്തു് അവന് കുറേ നേരം ചാരിയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണു് ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു് (അതിനേക്കാള് വലിയ ഞെട്ടല് വരാനിരിക്കുന്നതേ ഉള്ളൂ എന്നു ഞാനറിഞ്ഞില്ല) ഒരു വെടിശബ്ദം കേട്ടതു്. കാര്ണിവല് പറമ്പില് നിന്നാണു്.
“ജനല് അടച്ചിട്ടും നമ്മളെന്താ അതു കേട്ടതു്?” പേടിച്ചരണ്ട ഒരു ശബ്ദം പുറകില് നിന്നു്.
“ഓ അതൊരു വലിയ ശബ്ദമായതുകൊണ്ടാണു മോനേ…”
“അപ്പോള് ചെറിയ ശബ്ദം ഈ ജനലില്ക്കൂടി കടക്കില്ല, വലുതു കടക്കും, അല്ലേ..”
“അതുതന്നെ.” വരാന് പോകുന്ന അപകടം ഞാന് അപ്പോഴും അറിയുന്നില്ല.
“അച്ഛന് ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ, ചെറിയ സാധനങ്ങള് എല്ലായിടത്തും കടക്കും, വലുതിനു പറ്റില്ല എന്നു്…”
ലോകം ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്കു നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. എന്തു പറയും? “ഞാന് വൈകിട്ടു വീട്ടില് വന്നിട്ടു പറയാം.” വിക്കിപീഡിയയില് എന്തു കീവേര്ഡുപയോഗിച്ചു തെരഞ്ഞാല് ഇതിനുത്തരം കിട്ടും എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത.
വൈകിട്ടു് ഹ്യൂജന്സിന്റെ തരംഗസിദ്ധാന്തം ഞങ്ങള് പഠിച്ചു. ഒരു പാത്രത്തിലെ വെള്ളത്തില് കല്ലിട്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു തുടക്കം. അതു പിന്നെ ശബ്ദത്തിലേക്കും പ്രകാശത്തിലേക്കും എത്തി. അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള് കൂടിക്കൂടി വന്നു.
അങ്ങനെ അന്നു വൈകുന്നേരം സിന്ധു വിക്കിപീഡിയ ഉപയോഗിക്കാന് പഠിച്ചു. ഞാന് എന്സൈക്ലോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനിക്കയുടെ പ്രകാശത്തെപ്പറ്റി പറയുന്ന വിഷയങ്ങള് അടങ്ങിയ മൂന്നാലു വാല്യങ്ങള് തറയില് തുറന്നുവെച്ചു പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗസ്വഭാവത്തെപ്പറ്റി പഠിക്കാന് തുടങ്ങി. ഫിസിക്സ് അവസാനം പഠിച്ചതു ഇരുപതു കൊല്ലം മുമ്പാണു്-എഞ്ചിനീയറിംഗ് രണ്ടാം സെമസ്റ്ററില്. അന്നു കോലപ്പാപിള്ള സാറിന്റെ ക്ലാസ്സു കട്ടു ചെയ്തു് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന് പോയപ്പോള് ആലോചിക്കണമായിരുന്നു അതിനു വലുതായ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്നു്.
അപ്പോഴതാ സിന്ധുവിനൊരു സംശയം, “നമ്മളൊരു എക്സ്പെരിമെന്റ്റു ചെയ്തിട്ടില്ലേ ഫിസിക്സ് ലാബില്? ന്യൂട്ടണ്സ് റിംഗ്സ് എന്നു പറഞ്ഞു്…”
സിന്ധു പണ്ടു് ഏതോ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഡിസ്റ്റിംഗ്ഷനോടെ പാസ്സായിട്ടുണ്ടെന്നു് ‘ഐതിഹ്യമാല’യില് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിനു തെളിവായി ആ വായില് നിന്നു് ഒരു മൊഴി ഇതു വരെ ഞാന് കേട്ടിട്ടില്ല. മറ്റൊരവസരത്തില് ഞാന് ആനന്ദതുന്ദിലനായേനേ. പക്ഷേ, ഇപ്പോള് ഇവനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു് ഒതുക്കാന് നോക്കുമ്പോഴാണു്…
“അച്ഛാ, ന്യൂട്ടന് എന്നു പറയുന്നതു് ആ മണ്ടനല്ലേ? അങ്ങേര്ക്കെന്തിനാ റിംഗ്സ്?”
പണിയായി. ഞങ്ങളുടെ സേര്ച്ചുകള് ന്യൂട്ടണ്സ് റിംഗ്സിലേക്കു പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു.
ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്ക്കു ശേഷം ഞങ്ങള് ഫിസിക്സ്, ഒപ്റ്റിക്സ്, ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ്, ദേഷ്യം കണ്ട്രോള് ചെയ്യല്, അരിശം വരുമ്പോള് ചീത്തവാക്കുകള് ഉപയോഗിക്കാതെ ദൈവം, മാതാപിതാക്കള് തുടങ്ങിയവരുടെ പേരുകള് പിന്നില് ആശ്ചര്യചിഹ്നത്തോടെ ഉപയോഗിക്കല് തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രശാഖകളില് പൂര്വ്വാധികം വിജ്ഞാനമുള്ളവരായി കാണപ്പെട്ടു. അവന്റെ സംശയങ്ങള് തീര്ന്നുമില്ല.
“അച്ഛാ, ഏറ്റവും ചെറിയ പ്ലാനറ്റ് ഏതാ?”
ഇപ്പോള് കഥാനായകനു പ്രായം അഞ്ചര. ലൈബ്രറിയില് നിന്നു കിട്ടിയ ഒരു പുസ്തകത്തില് നിന്നു സൌരയൂഥത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഭാഗം വായിച്ചുകൊടുക്കുകയാണു സിന്ധു. അതിനിടയിലാണു് ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരസമാനതയെ ടെസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന ഈ ചോദ്യം.
“മെര്ക്കുറി”
“പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞല്ലോ പ്ലൂട്ടോ ആണെന്നു്?”
“പ്ലൂട്ടോ അല്ല മെര്ക്കുറിയാണു്.”
“വെറുതേ ആ ചെറുക്കനു തെറ്റു പറഞ്ഞുകൊടുക്കല്ലേ. ഈ പുസ്തകത്തില് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ പ്ലൂട്ടോയാണെന്നു്…” എന്നു സിന്ധു.
അതെങ്ങനെ? ഞാന് ചെറുപ്പത്തില് പഠിച്ചതു മെര്ക്കുറി എന്നാണല്ലോ. (ഇതില് നിന്നു പ്ലൂട്ടോയെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനു മുമ്പാണു ഞാന് സ്കൂളില് പഠിച്ചതെന്നു വായനക്കാര് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുതു്. ഞാന് അത്ര വയസ്സനല്ല!) ഇനിയിപ്പോള് ഗൂഗിള് തന്നെ ശരണം. നോക്കിയ സ്ഥലത്തെല്ലാം പ്ലൂട്ടോ ആണു് ഏറ്റവും ചെറിയ ഗ്രഹം എന്നു കണ്ടു.
എന്റെ കയ്യില് ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രപുസ്തകങ്ങള് മൊത്തം തെരഞ്ഞു. എല്ലാറ്റിലും മെര്ക്കുറിയെക്കാള് ചെറുതു പ്ലൂട്ടോ തന്നെ. ഇതെന്തു പുകില്?
അപ്പോഴാണു യാക്കോവ് പെരല്മാന്റെ (അതേ, “ഭൌതികകൌതുകം” എഴുതിയ ആള് തന്നെ) “Astronomy for Entertainment” എന്ന പുസ്തകം നോക്കാന് തോന്നിയതു്. 1932-ല് എഴുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ 1957-ല് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പതിപ്പു് ഹൈദരാബാദിലെ ഒരു സെക്കന്റ് ഹാന്ഡ് ബുക്ക്സ്റ്റാളില് നിന്നു വാങ്ങിയതാണു്. അതില് മെര്ക്കുറി പ്ലൂട്ടൊയാക്കാള് ചെറുതാണെന്നു കാണുന്നു. അപ്പോള് ഞാന് പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്തു പ്ലൂട്ടോയുടെ വലിപ്പം ശരിക്കു കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നിരിക്കില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് വിക്കിപീഡിയയില് “Pluto” എന്ന പദം തന്നെ നോക്കി. അതില് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
Pluto’s diameter and mass were incorrectly overestimated for many decades after its discovery. Initially it was thought to be relatively large, with a mass comparable to Earth, but over time the estimates were revised sharply downward as observations were refined.
The discovery of its satellite Charon in 1978 enabled a determination of the mass of the Pluto-Charon system by application of Newton’s formulation of Kepler’s third law. Originally it was believed that Pluto was larger than Mercury but smaller than Mars, but that calculation was based on the premise that a single object was being observed. Once it was realized that there were two objects instead of one, the estimated size of Pluto was revised downward.
അപ്പോള് 1978-നു മുമ്പു പ്രൈമറി ക്ലാസ്സില് പഠിച്ചതുകൊണ്ടു ഞാന് പഠിച്ചതു് അങ്ങനെയാവണം. പക്ഷേ, അതു് ഇവനോടെങ്ങനെ പറയും? പറഞ്ഞാല് മുകളില് കൊടുത്തിരിക്കുന്ന തിയറിയൊക്കെ കുത്തിയിരുന്നു പഠിക്കേണ്ടി വരും. അതിനാല് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛനു് അറിയാന് വയ്യായിരുന്നു മോനേ. അച്ഛന് വിചാരിച്ചതു മെര്ക്കുറിയാണു ചെറുതെന്നാ…”
അവനു് അതൊരു ഷോക്കായിരുന്നു. അറിയില്ല എന്നതു മനസ്സിലാക്കാം. പക്ഷേ അറിഞ്ഞതു തെറ്റാണു് എന്നതിനു് എന്താണു ന്യായീകരണം?
ശാസ്ത്രം എന്നതു് അറിഞ്ഞതു തെറ്റാണെന്നുള്ള അറിവിന്റെ ആകെത്തുകയാണെന്നും, അറിഞ്ഞതു തെറ്റാകില്ല എന്ന കടുംപിടിത്തത്തിന്റെ ഫലമാണു് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും തെറ്റായ അവകാശവാദങ്ങളുടെയും അശാസ്ത്രീയമായ വാഗ്വാദങ്ങളുടെയും കാരണമെന്നും ഇവനോടു പറഞ്ഞാല് മനസ്സിലാവുമോ?
പിറ്റേന്നു മുതല് രാവിലെ ഞാന് ഓഫീസിലെ കുറച്ചു പണികളും പതിവുള്ള ബ്ലോഗ്-പിന്മൊഴി വായനയും കഴിഞ്ഞു താഴെ വരുമ്പോള് ഇങ്ങനെ ഒരു ഡയലോഗ് കേള്ക്കാം:
“അമ്മേ, അമ്മേ, ഏറ്റവും ചെറിയ പ്ലാനറ്റ് ഏതാ?”
“പ്ലൂട്ടോ”
“പിന്നെ അച്ഛന് ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ മെര്ക്കുറി ആണെന്നു്?”
“അതേ മോനേ, അച്ഛനു വിവരമില്ലാഞ്ഞതു കൊണ്ടാ…”
“ഗുരുകുല”ത്തില് വക്കാരിയും അരവിന്ദനുമൊക്കെ ഇട്ട കമന്റുകള് വായിച്ചു കാലുകള് തറയില് തൊടാതെ സ്വപ്നലോകത്തില് പൊങ്ങിപ്പൊങ്ങി കോണിയിറങ്ങി വരുന്ന ഞാന് “ബ്ധും…” എന്നു താഴേയ്ക്കു്…
പരീക്ഷയ്ക്കു് തെറ്റെഴുതിയിട്ടു് “കേരളത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം തൃശ്ശൂരാക്കണേ…” എന്നു ദിവസവും ദൈവത്തോടു പ്രാര്ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ, എന്നു ഞാന് ഉള്ളുരുകി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു-ഈ പ്ലൂട്ടോയുടെ വലിപ്പം അല്പം കൂടി കൂട്ടി ലവനെ മെര്ക്കുറിയെക്കാള് വലുതാക്കണേ എന്നു്. ഈ “വിവരമില്ലാത്തവന്” വിളി കേട്ടു മതിയായി…
ആദ്യത്തെ ആശാകിരണം ഷിജുവിന്റെ പ്ലൂട്ടോയ്ക്കു ഗ്രഹപ്പിഴ എന്ന ലേഖനത്തിലൂടെ എത്തി. പ്ലൂട്ടോ ചിലപ്പോള് ഗ്രഹമല്ലാതെ ആയേക്കുമത്രേ! പിന്നീടു ഷിജു തന്നെ പ്ലൂട്ടോ ഗ്രഹമല്ല എന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതിന്റെ പേരിലുള്ള വാര്ത്തകള് വളിച്ച ഫലിതങ്ങളായി ബ്ലോഗ്പോസ്റ്റുകളായും ഇ-മെയിലുകളായും കിട്ടാനും തുടങ്ങി.
തലമുടി വെട്ടാനുള്ള കാത്തിരിപ്പിനിടയില് അവിടെക്കണ്ട ഒരു മാസികയിലെ ഇതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനം ഞാന് മകനെ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഇത്രയും കാലം പ്ലൂട്ടോയെ ഒരു ഗ്രഹമാണെന്നു തെറ്റായി കരുതിയിരുന്നെന്നും, ഇപ്പോള് അങ്ങനെ അല്ല എന്നും അവനോടു വിശദീകരിച്ചു. കൂട്ടത്തില് ഏറ്റവും ചെറിയ ഗ്രഹം മെര്ക്കുറിയാണെന്നു ഞാന് പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്നു് ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
തിരിച്ചു വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും ഈ വിവരം സിന്ധുവിനെ ധരിപ്പിച്ചു. എന്നും ചൊല്ലുന്ന “നവഗ്രഹസ്തോത്രം” ഇനി “അഷ്ടഗ്രഹസ്തോത്രം” ആയി ചൊല്ലിയാല് മതിയോ എന്നു് എന്തുകൊണ്ടോ സിന്ധു ചോദിച്ചില്ല.
ഇപ്പോള് രാവിലെ ഈ ഡയലോഗ് കേള്ക്കാം.
“അമ്മേ, അമ്മേ, ഏറ്റവും ചെറിയ പ്ലാനറ്റ് ഏതാ?”
“മെര്ക്കുറി”
“പിന്നെ അമ്മ ഇന്നാളു പറഞ്ഞല്ലോ പ്ലൂട്ടോ ആണെന്നു്?”
“അതേ മോനേ, അമ്മയ്ക്കു വിവരമില്ലാഞ്ഞതു കൊണ്ടാ…”
(Calvin and Hobbes-ലെ കാര്ട്ടൂണുകള് കണ്ടുപിടിച്ചു തന്നതിനു് ആദിത്യനു നന്ദി.)