ഷൈനിയ്ക്കു് ഒരു ഗീതം
ഇരുപത്തൊന്നു കൊല്ലം മുമ്പെഴുതിയ ഒരു കവിത. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയെന്നു കരുതിയിരുന്ന ഈ കവിത ഓര്ത്തെഴുതാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും മുഴുവന് ഓര്മ്മ കിട്ടിയില്ല. ഈയിടെ വീടു മാറിയപ്പോള് ഇതെഴുതിവെച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ നോട്ടുബുക്കു കിട്ടി. ഇത്രയും കാലത്തിനു ശേഷം വായിക്കുമ്പോള് ബാലിശമായിത്തോന്നുന്നു. ഏതായാലും ഇവിടെ ഇടുന്നു. ബാലിശമായതും ഇടാനല്ലേ ബ്ലോഗ്?
സന്ദര്ഭം: 1986-ലെ ഏഷ്യാഡ്. അന്നു ഞാന് ആര്. ഇ. സി. യില് ഒരു പ്രധാന പരീക്ഷയുടെ സ്റ്റഡിലീവിലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണു ട്രാക്ക് മാറി ഓടിയതുകൊണ്ടു ഷൈനി വില്സനെ (ഷൈനി ഏബ്രഹാം) അയോഗ്യയാക്കിയ വാര്ത്ത ആരോ പറഞ്ഞതു്. അതു വളരെയധികം വിഷമമുണ്ടാക്കി. ഈ എഞ്ചിനീയറിംഗു തന്നെ തനിക്കിഷ്ടമല്ലാത്ത വിഷയമാണെന്നുള്ള അറിവും അതു പഠിക്കാന് വന്നപ്പോള് അക്ഷരശ്ലോകം, സാഹിത്യം, ചെസ്സ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്ക്കായി പഠിത്തത്തില് നിന്നു വ്യതിചലിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ആലോചനയും ചേര്ന്നപ്പോള് പരീക്ഷയ്ക്കു പഠിക്കുന്നതിനു പകരം ഈ കവിത എഴുതി.
മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പു് കോളേജ് വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കു വേണ്ടി നടത്തിയ കവിതാമത്സരത്തിനു് ഇതയച്ചുകൊടുത്തു. സമ്മാനം കിട്ടിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, “സമ്മാനം അര്ഹിക്കുന്ന കവിതകളൊന്നും ഇക്കുറി കിട്ടിയില്ല, തമ്മില് ഭേദമെന്നു തോന്നുന്ന മൂന്നെണ്ണം ഇതാ” എന്നു പറഞ്ഞു മൂന്നു പരട്ടക്കവിതകള് അവര് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിലും വലിയ ഒരു അപമാനമില്ല. പത്രമാസികകള്ക്കു സൃഷ്ടികള് അയയ്ക്കുന്ന പരിപാടി അതോടെ നിര്ത്തി. മലയാളികളുടെ ഭാഗ്യം!
അതിലും വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടായതു് വീട്ടില് ഈ കവിത കാണിച്ചപ്പോഴാണു്. മലയാളാദ്ധ്യാപികയായ അമ്മയ്ക്കു് ഇതിഷ്ടപ്പെടുമെന്നാണു ഞാന് കരുതിയതു്. പക്ഷേ അതൊരു ദുരന്തമായി കലാശിച്ചു. ഇതിലെ മാതാപിതാക്കളെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും “ഇവരാണു നാടിന്റെ ശാപം” എന്നു പറഞ്ഞതു് എന്റെ സ്വന്തം കാര്യമാണെന്നു് എന്റെ അദ്ധ്യാപിക കൂടിയായിരുന്ന അമ്മ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഒരു ലക്ഷ്യം മനസ്സില് അടിച്ചുകയറ്റി അതിലേക്കു കുട്ടികളെ തള്ളിവിടുന്നവരെപ്പറ്റിയാണു ഞാന് എഴുതിയതെന്നു ഞാന് പറഞ്ഞതൊന്നും അമ്മയുടെ തലയില് കയറിയില്ല. അതിനു ശേഷം എന്റെ ജീവിതത്തിനെ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാര്യത്തിലും അമ്മ അഭിപ്രായം പറയാറില്ല. “നീ നിന്റെ വഴി, അതു മാറ്റിപ്പറയാന് ഞാന് ശ്രമിക്കുന്നില്ല” എന്ന മട്ടു്.
ഷൈനി വില്സനു് ഈ കവിത അയച്ചുകൊടുക്കണം എന്നു് ഒരിക്കല് ഞാന് കരുതിയിരുന്നു. ചെയ്തില്ല. ഷൈനിയ്ക്കു കവിത ഇഷ്ടമാണോ എന്നറിയില്ലല്ലോ. പിന്നെ ഇതു് എങ്ങനെ അവരെ ബാധിക്കും എന്നറിയുകയുമില്ലല്ലോ.
എന്റെ ചില അടുത്ത കൂട്ടുകാര് മാത്രമേ അന്നു് ഈ കവിത കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. ആദ്യമായാണു് എവിടെയെങ്കിലും ഇതു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതു്. അന്നത്തെ അമിതമായ പ്രാസഭ്രമവും കാല്പനികതാഭ്രമവും സംസ്കൃതപക്ഷപാതിത്വവും എഴുത്തിന്റെ തഴക്കക്കുറവും ഇതില് കാണാം.
ഇനി കവിത:
|
ഇതു നിന്റെ മാത്രമാമഴലല്ല ഷൈനി, ഈ ധരണിയുടെ മൊത്തമഴലത്രേ; ഒരു സ്വര്ണ്ണമെഡലിന്റെ കഥയല്ല, പൊയ്പ്പോയ പെരുമകള്ക്കുള്ള കഥയത്രേ. |
|
മെഡലല്ല നീയോടി നേടിയതു, ഭാരത- |
|
ഉഷയൊത്തു നീയാര്ന്ന വിജയങ്ങളോര്ക്കുകില് വെടി കേട്ടിടും മുമ്പു പായാതെ, നഗ്നമാം |
|
കുതി കൊണ്ടു നീയെത്ര ട്രാക്കുകളി, ലെത്രയോ |
|
ഒരു വേള, മാര്ഗ്ഗമ, ല്ലണയേണ്ട ലക്ഷ്യമാ- അണയേണ്ട ലക്ഷ്യമാണരുളേണ്ട മാര്ഗ്ഗത്തില് |
|
ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന്-ജയിക്കാന്-നമുക്കേതു |
|
ലക്ഷ്യമല്ലേറ്റം പ്രധാനം-പ്രധാനമോ |
|
വളരുന്ന പൈതലിനെ ‘യിഞ്ചിനീ’രാക്കുവാന് |
|
ഇവരൊന്നു ചേര്ന്നിട്ടു പൈതലില് ദുരാശ തന് |
|
ആശിച്ച ലക്ഷ്യത്തിലെത്താതെ പോയവര്- |
|
ഒരു ലക്ഷ്യമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോകുന്ന- ഇതു നിന്റെ മാത്രമാം കഥയല്ല ഷൈനി, യുവ- |
|
കഴിവുണ്ടു ശേഷിയുണ്ടകതാരിനെങ്കിലും |
|
“എല്ലാവരും പിന്നി”ലെന്നുള്ളൊരാ വെറും |
|
നീയറിഞ്ഞീല നീ ഗതി മാറി, വഴി വിട്ടു |
|
വഴി മാറിയെന്ന കഥയറിയുന്നു ഞങ്ങളി- |
|
വെങ്കലമെങ്കിലും കിട്ടുമപ്പാതയിനി- അറിയാതെ ഞാന് കാടു കയറി, നിന് പുണ്ണിനി |
|
ഒരു കോച്ചുമില്ലാതെ, സ്വപ്രയത്നത്തിന്റെ |
)